خوف و ترس دو گونه است:

الف: ناپسند، مثل ترس از جهاد.

ب: پسندیده، مانند خوف از عذاب الهى.

قانون الهى براى همه یكسان است، پیامبر خدا هم اگر معصیت كند، باید از گرفتارى آن بترسد. «أخاف اِن عَصیتُ ربّى»

ترس اولیاى خدا، از قهر الهى است، نه از طاغوت‌ها و مردم. «أخاف... ربّى»

توجّه به ربوبیّت خداوند، مقتضى پرهیز از معصیت اوست. «ان عصیت ربّى»

ترس از كیفر، از عوامل بازدارنده از انحراف و خطاست. «أخاف ان عصیت ربّى عذاب یوم عظیم»

اظهار ترس رسول خدا از قیامت، نقش سازنده براى دیگران دارد. «قل انّى أخاف... عذاب یوم عظیم»

در برابر تطمیع و وعده‌هاى دیگران، از اهرم حساب قیامت استفاده كنید. (با توجّه به شأن نزول آیه‌ى قبل كه پیشنهاد كردند ما تو را بى‌نیاز مى‌كنیم، تو از تبلیغ دست بردار، پیامبر مى‌فرماید: من از قیامت مى‌ترسم.) «انّى اخاف... عذاب یوم عظیم»