كلمه‌ى «قهر»، به آن نوع غلبه‌اى گفته مى‌شود كه مقهور، ذلیلِ در برابر قاهر باشد.

در آیه‌ى 14، ولایت و رزّاقیّت خدا مطرح بود: «ولیّاً...و هو یطعم» در آیه‌ى 15، قهر و قیامت الهى: «انّى اخاف...عذاب» در آیه‌ى 16، نجات و رحمت خدایى: «...فقد رَحِمَه» در آیه‌ى 17، حلّ مشكلات و رسیدن به خیرات: «فلا كاشف له الاّ هو» و در این آیه، قدرت مطلقه‌ى خدا مطرح است: «و هو القاهر فوق عباده»

از دیگران هراسى نداشته باشیم كه قدرت خدا فوق همه‌ى قدرت‌هاست. «و هو القاهر فوق عباده»

قدرت و قهاریّت خدا، همراه با حكمت و علم اوست. «الحكیم الخبیر»

نفع و ضرر رساندن خداوند، بر اساس حكمت و آگاهى اوست. «یَمْسسك اللَّه بضرّ... یَمْسسك بخیر... و هو الحكیم الخبیر»