بَلۡ إِيَّاهُ تَدۡعُونَ فَيَكۡشِفُ مَا تَدۡعُونَ إِلَيۡهِ إِن شَآءَ وَتَنسَوۡنَ مَا تُشۡرِكُونَ
41
تفسیر نور
بلكه (در هنگامههاى خطر) فقط او را مىخوانید، پس اگر بخواهد آن رنجى كه خدا را به خاطر آن مىخوانید بر طرف مىكند، و آنچه را براى خداوند شریك مىپنداشتید (در روز قیامت) فراموش مىكنید.
نکتهها
برداشتن عذاب، یا براى اتمام حجّت است، یا به خاطر تغییر حالات قوم. چنانكه در آیه 98 سورهى یونس مىفرماید: «لمّا آمنوا كشفنا عنهم عذاب الخزى» چون ایمان آوردند، عذاب خوارى و ذلّت را از آنان برداشتیم.پیامها
همه معبودهاى خیالى به هنگام برخورد انسان با حوادث فراموش مىشوند. «بل ایّاه تدعون... و تنسون ما تشركون» آنان نه تنها فراموش، بلكه انكار مىشوند. چنانكه در آیهى دیگر مىخوانیم: «واللَّه ربّنا ما كنّا مشركین» 329 مشركان در قیامت با سوگند شرك خود را انكار مىكنند. دعاى خالصانه، همراه استجابت است. «بل ایّاه تدعون فیكشف»
یأس از غیر خدا، سبب سرعت در استجابت دعاست. (حرف «فاء» در كلمهى «فیكشف»)
استجابت دعا، در اراده و مشیّت حكیمانهى خداوند است. «فكیشف....ان شاء»
329) انعام، 23.