- أُوْلَـٰٓئِكَ ٱلَّذِينَ هَدَى ٱللَّهُ فَبِهُدَىٰهُمُ ٱقۡتَدِهۡ قُل لَّآ أَسۡـَٔلُكُمۡ عَلَيۡهِ أَجۡرًا إِنۡ هُوَ إِلَّا ذِكۡرَىٰ لِلۡعَـٰلَمِينَ90
پیروى از هدایت پیامبران، اقتدا به هدایت الهى است. «هَدَى اللَّه فَبِهُداهمُ اقتَدِه» نام و یاد و راه اولیاى خدا باید زنده بماند و نوآورىها نباید ارزشهاى پیشین را از یاد ببرد. «فبهداهُمُ اقتَدِه»
ارزش انسان به خط فكرى و سیرهى عملى اوست. (فرمود: «فَبِهُداهُمُ اقتده»، و نفرموده: «بهم اقتَدِه»).
نسخ ادیان گذشته، به معناى بطلان اصول و كلیّات آنها نیست، خط كلّى انبیا باید تداوم یابد. «فَبِهُداهمُ اقتَدَه»
موفّقترین انسان باید از كمالات و اخلاق نیك و روش استوار پیشینیان بهرهمند شود. «فَبِهداهمُ اقتَده»
اهداف تمام انبیا، یكى است. (زیرا اقتدا به انبیایى كه اهداف متضادّى دارند ممكن نیست). «فبهداهم اقتده»
دلیل و نتیجهى پیروى، باید هدایت یافتگى باشد. «هَدَى اللَّه فبهداهم اقتده»
مبلّغ نباید به دنیاطلبى، گرایش داشته و به آن متّهم شود. «قل لاأسئلكم»
یكى از تفاوتهاى پیامبران با دیگر مدّعیان آن است كه هدف پیامبران، مادّیات نیست. «لا أسئلكم»
انبیا، مایهى یادآورى انسانهاى فراموشكار و غافلند. «ذِكرى»
اسلام، دین جهانى است. «ذكرى للعالمین»