وَلَمَّا سُقِطَ فِيٓ أَيۡدِيهِمۡ وَرَأَوۡاْ أَنَّهُمۡ قَدۡ ضَلُّواْ قَالُواْ لَئِن لَّمۡ يَرۡحَمۡنَا رَبُّنَا وَيَغۡفِرۡ لَنَا لَنَكُونَنَّ مِنَ ٱلۡخَـٰسِرِينَ
149
تفسیر نور
و چون (ارزش گوسالهپرستى) در نزدشان سقوط كرد (و پشیمان شدند) و دیدند كه قطعاً گمراه شدهاند، گفتند: البتّه اگر پروردگارمان به ما رحم نكند و ما را نبخشاید، ما از زیانكاران خواهیم بود.
نکتهها
چون معمولا انسان به هنگام ندامت و پشیمانى، چانهى خود را بر دستانش قرار مىدهد و فكر مىكند، چنانكه گویا در دست خود فرو افتاده است، لذا قرآن مىفرماید: «سُقط فى ایدیهم» 275 وشاید كنایه از این باشد كه گوساله در جلو آنان ساقط شد واز بین رفت، چنانكه مىخوانیم: «و انظُر اِلهك الّذى ظَلتَ علیه عاكفاً لَنُحرِّقَنّه ثمّ لَننسِفَنّه فى الیَمّ نَسفاً» 276275) تفسیر راهنما
پیامها
برخى انسانها تا نتیجهى عملكرد خود را نبینند، متوجّه خطاى خود نمىشوند. «لمّا سُقِط...» حتّى با سابقه گوسالهپرستى، از رحمت خدا مأیوس نباشیم. «لئن لمیرحمنا ربّنا»
انسان، بدون رحمت و مغفرت الهى در زیان است. «الخاسرین»