وَلَمَّا سَكَتَ عَن مُّوسَى ٱلۡغَضَبُ أَخَذَ ٱلۡأَلۡوَاحَ وَفِي نُسۡخَتِهَا هُدًى وَرَحۡمَةٌ لِّلَّذِينَ هُمۡ لِرَبِّهِمۡ يَرۡهَبُونَ
154
تفسیر نور
و چون خشم موسى فرو نشست، الواح را (از زمین) برگرفت و در نوشتههاى آن براى كسانى كه از پروردگارشان بیم دارند، هدایت و رحمتى است.
پیامها
قانون آسمانى، رحمت الهى است و هدایت همراه رحمت، شامل انسانهاى خداترس مىشود. «هدىً و رحمة للّذین... یرهبون» نه تنها قرآن، مایهى هدایت متّقین است، «هدىً للمتّقین» كه تورات تحریف نشده هم وسیلهى هدایتِ پرواپیشهگان است. «هدىً... یرهبون»
خوف از خداوند، درهاى رحمت را به روى انسان مىگشاید.«رحمة للّذین... یرهبون»
هیچ مقامى جز خداوند شایسته نیست كه آدمى در برابرش خائف و خاضع باشد. «لربّهم یرهبون»