سَآءَ مَثَلًا ٱلۡقَوۡمُ ٱلَّذِينَ كَذَّبُواْ بِـَٔايَـٰتِنَا وَأَنفُسَهُمۡ كَانُواْ يَظۡلِمُونَ
177
مَن يَهۡدِ ٱللَّهُ فَهُوَ ٱلۡمُهۡتَدِي وَمَن يُضۡلِلۡ فَأُوْلَـٰٓئِكَ هُمُ ٱلۡخَـٰسِرُونَ
178
تفسیر نور
چه بد مَثَلى دارند كسانى كه آیات ما را تكذیب كردند. و(لى) آنان تنها به خودشان ستم مىكردند.
هركه را خدا هدایت كند، تنها اوست هدایت یافته، و هر كه را گمراه كند، پس آنان همان زیانكارانند.
نکتهها
شاید دلیل اینكه در مورد هدایت یافتگان كلمهى مفرد «مهتد» به كار رفته و در مورد گمراهان به صورت جمع آمده «خاسرون»، آن باشد كه راه هدایت یافتگان یكى است و با هم متّحدند، امّا منحرفان، متفرّقند و راهشان متعدّد است.جان گرگان و سگان هر یك جداست متّحد جانهاى شیران خداست
گرچه هدایت و گمراهى به دست خداست، ولى جنبهى اجبار ندارد و بىدلیل و بىحساب نیست. خداوند حكیم و رحیم است و تا انسان زمینه را به دست خویش فراهم نسازد، مشمول لطف یا قهر الهى نمىشود.
پیامها
عاقبتِ زشتى در انتظار تكذیب كنندگان است. «ساء مثلاً» تكذیب آیات الهى، ظلم به خویش است، نه خداوند. «أنفسهم كانوا یظلمون» مقدّمداشتن «انفسهم» بر «یظلمون»، نشانهى انحصار است.
هدایت به دست خداوند است و اگر لطف او نباشد، علم به تنهایى سبب نجات و هدایت نمىشود. «من یهد اللّه»
هدایتیافتگان از هر گونه زیان و خسران دور هستند، زیرا ضلالت سرچشمهى خسارت است. «مَن یضلل اللّه فاولئك هم الخاسرون»