- ۞ هُوَ ٱلَّذِي خَلَقَكُم مِّن نَّفۡسٍ وَٰحِدَةٍ وَجَعَلَ مِنۡهَا زَوۡجَهَا لِيَسۡكُنَ إِلَيۡهَا فَلَمَّا تَغَشَّىٰهَا حَمَلَتۡ حَمۡلًا خَفِيفًا فَمَرَّتۡ بِهِۦ فَلَمَّآ أَثۡقَلَت دَّعَوَا ٱللَّهَ رَبَّهُمَا لَئِنۡ ءَاتَيۡتَنَا صَـٰلِحًا لَّنَكُونَنَّ مِنَ ٱلشَّـٰكِرِينَ189
گوهر وجودى زن و مرد یكى است. «وجعل منها زوجها» ازدواج و همسر، عامل آرامش روح و زندگى است وناآرامىهاى روانى را برطرف مىكند. «لیسكن الیها»
اساس زندگى بر انس و الفت است، نه اختلاف و شقاق. «لیسكن الیها»
مسائل جنسى را با كنایه بیان كنیم. «تغشّاها»
آمیزش زن و شوهر باید در پنهانى باشد. «تغشّاها»
رشد جنین، تدریجى است، تا زن آمادگى داشته باشد. «خفیفاً، أثقلت»
تا بار انسان سنگین نشود، متوجّه مسئولیّت خود نمىشود. «فلما أثقلت دعوا»
مشكلات، وسیلهى توجّه به خدا و پیدایش حالت روحى و معنوى و آماده نمودن دل و وجدان انسان است. مانند زنان باردار كه چون از تقدیر الهى بىخبرند دائم در اضطراب به سر مىبرند و پذیراى هرگونه موعظه و راهنمایى مىباشند.
پدر و مادر در سرنوشت فرزند، احساس مسئولیّت مىكنند. «دَعَوا»
انسان فطرتاً میل به بقاى نسل و فرزند دارد. «آتیتنا»
فرزند را از خدا بدانیم، نه از وسائل دیگر یا خودمان. «آتیتنا»
آمیزش جنسى تنها براى لذّت و شهوت نیست، بلكه براى بقا و دوام نسل صالح است. «صالحاً»
انسان فطرتاً به دنبال صلاح و اصلاح است، نه بىتفاوتى وفساد. «آتینا صالحاً» و نفرمود: «آتیتنا ولداً».
براى صلاح و تربیت صحیح فرزند، باید پیش از تولّد او اقدام كرد و از خدا استمداد نمود. «فلمّا اثقلت دعوا اللّه ربّهما لئن آتیتنا صالحا»