وَنَادَىٰٓ أَصۡحَـٰبُ ٱلنَّارِ أَصۡحَـٰبَ ٱلۡجَنَّةِ أَنۡ أَفِيضُواْ عَلَيۡنَا مِنَ ٱلۡمَآءِ أَوۡ مِمَّا رَزَقَكُمُ ٱللَّهُۚ قَالُوٓاْ إِنَّ ٱللَّهَ حَرَّمَهُمَا عَلَى ٱلۡكَـٰفِرِينَ
50
تفسیر نور
و دوزخیان اهل بهشت را ندا دهند و گویند: كمى از آب یا از آنچه خداوند روزى شما كرده است بر ما فرو ریزید! (بهشتیان) گویند: خداوند این آب ونعمتها را بر كافران حرام كرده است.
نکتهها
یكى از نامهاى قیامت، «یوم التّناد» 131 است. یعنى روزى كه نداها بلند و استمداد و فریاد در كار است و بهشتیان و دوزخیان همدیگر را صدا مىزنند.131) غافر، 32
پیامها
بهشتیان و دوزخیان با یكدیگر گفتگو دارند و صداى یكدیگر را مىشنوند. «و نادى...» اوّلین درخواستِ دوزخیان، آب است. «من الماء...»
آنان كه در دنیا توشهاى براى آخرت برندارند، در قیامت دست گدایى و نیازشان پیش همه دراز است. «افیضوا علینا من الماء...»
ناله مجرمان در قیامت، بىفایده است. «انّ اللّه حرّمهما»
نعمتهاى آخرت، مخصوص مؤمنان است. «حرّمهما على الكافرین»
خداوند و بهشتیان بخیل نیستند، ولى كیفر كافرانى كه در دنیا مؤمنان فقیر را اذیّت مىكردند، تحریم نعمتها در قیامت است. «حرّمهما على الكافرین»