حضرت على علیه السلام مى‌فرماید: «انّ اللّه سبحانه لم یعظ احداً بمثل هذا القرآن...» خداوند هیچ كس را به مانند قرآن موعظه نكرده است، زیرا قرآن، ریسمان محكم و أمن الهى است، بهار قلب‌ها و چشمه‌سار علم مى‌باشد و براى قلب و دل انسان، جلایى به جز قرآن نیست، با وجود اینكه یاددارندگان رفتند و مشتى فراموش‌كنندگان ماندند. ¹³⁵

---

135) نهج البلاغه، خطبه 176 خداوند به وسیله كتاب، اتمام حجّت كرده و انسان را از مغرور شدن به دنیا و فراموشى آخرت وانكار آیات، (در آیه قبل) نجات مى‌دهد. «لقدجئناهم‌بكتاب»

صدها چراغ دارد و بیراهه مى‌رود بگذار تا بیفتد و بیند سزاى خویش

آوردن كتاب هدایت و رحمت، كار خداوند است كه آن را بخش بخش و به تدریج نازل كرده است. «لقد جئناهم بكتاب فصّلناه»

وحى خداوند، بر اساس علم الهى به نیازهاى انسان و جهان است. «بكتاب فصّلناه على علم»

كتاب و علم الهى، بسیار با عظمت است. «كتابٍ... علمٍ» هر دو نكره است.

هدایت با قرآن، از بزرگ‌ترین رحمت و لطف‌هاى خداوند به مؤمنان است. «هدىً و رحمةً لقوم یؤمنون»

قرآن، هدایت‌گر اهل باور است، نه انسان‌هاى لجوج و بهانه‌گیر. «لقوم یؤمنون»