وَمَا كَانَ جَوَابَ قَوۡمِهِۦٓ إِلَّآ أَن قَالُوٓاْ أَخۡرِجُوهُم مِّن قَرۡيَتِكُمۡ إِنَّهُمۡ أُنَاسٌ يَتَطَهَّرُونَ
82
تفسیر نور
و جواب قوم لوط، جز این نبود كه گفتند: آنان را از آبادى خود بیرون كنید، زیرا آنان مردمى هستند كه پاكدامنى را مىطلبند (و با ما نیستند).
نکتهها
در مورد بعضى انبیا، تعبیر به «أخاهم» شده است، امّا دربارهى حضرت لوط چنین تعبیرى نیامده است، شاید به این دلیل كه آن حضرت، اهل آن منطقه نبود، چنانكه كفّار نیز با جملهى «قریتكم» به مردم القا مىكردند كه او مهاجر است و از این منطقه نیست، و یا اینكه چون آئین شما را قبول ندارد خارجى است، پس او را از سرزمین خودتان بیرون كنید.پیامها
زشتتر از نافرمانى وگناه، برخورد بىدلیل و غیر منطقى با ناصحان است. «ما كان جواب قومه الاّ ان قالوا اخرجوهم...» در نهى از منكر، باید آمادهى تبعید و پذیرش مشكلات بود. «اخرجوهم»
مجرمان، براى پاكان حقّى در اجتماع قائل نیستند. «اخرجوهم من قریتكم»
هرگاه در جامعهاى فساد زیاد شد، پاكان را منزوى مىكنند و نهى از منكر و پاك بودن، جرم محسوب مىشود. «أخرجوهم... انّهم اُناس یتطهّرون»
قوم لوط، با آنكه به گناه عادت كرده بودند، امّا حضرت لوط و یاران او را پاك مىدانستند. «انّهم اُناس یتطهّرون»
مهمتر از پاكى، پاك ماندن و مأیوس كردن نااهلان از اِعمال نفوذ است. «یتطهّرون» (فعل مضارع نشان استمرار است)