وَأَنَّهُۥ تَعَٰلَىٰ جَدُّ رَبِّنَا مَا ٱتَّخَذَ صَٰحِبَةࣰ وَلَا وَلَدࣰا
3وَأَنَّهُۥ تَعَٰلَىٰ جَدُّ رَبِّنَا مَا ٱتَّخَذَ صَٰحِبَةࣰ وَلَا وَلَدࣰا
3وَأَنَّهُۥ كَانَ يَقُولُ سَفِيهُنَا عَلَى ٱللَّهِ شَطَطࣰا
4وَأَنَّا ظَنَنَّآ أَن لَّن تَقُولَ ٱلۡإِنسُ وَٱلۡجِنُّ عَلَى ٱللَّهِ كَذِبࣰا
5«شطط» به معناى سخن ظالمانه و دور از حق است. و مراد از «سفیهنا» یا گروه بىخردان و یا شخص ابلیس است كه از جن بود و به خداوند اعتراض كرد و از حق دور شد.
جن نیز مىداند كه خداوند همسر و فرزند ندارد. «ما اتّخذ صاحبة و لا ولداً»
همسر و فرزند داشتن دور از شأن یكتایى و بى نیازى خداست. «تعالى جدّ ربّنا ما اتّخذ صاحبة و لا ولداً»
سخن ناحق گفتن نشانه سفاهت است.«یقول سفیهنا على اللّه شططا»
جنّ از افكار و عقاید انسانها آگاه است. «و انّا ظنّنا ان لن تقول الانس و الجن على اللّه كذباً»