وَمَا يَذۡكُرُونَ إِلَّآ أَن يَشَآءَ ٱللَّهُۚ هُوَ أَهۡلُ ٱلتَّقۡوَىٰ وَأَهۡلُ ٱلۡمَغۡفِرَةِ
56
تفسیر نور
و تذكّر نمىیابند مگر آن كه خداوند بخواهد. او سزاوار تقواست و سزاوار آمرزیدن است.
پیامها
گرچه انسان داراى اختیار است: «فمن شاء ذكره» امّا خواست او به تنهایى كافى نیست و تا خدا نخواهد چیزى واقع نمىشود. «و ما یذكرون الّا ان یشاء اللّه» پند گرفتن از تذكّرات الهى جز با توفیق الهى میسر نمىشود. «و ما یذكرون الّا ان یشاء اللّه»
كفّار لجوج و سرسخت به هیچ قیمتى ایمان نمىآورند، جز آن كه خداوند بخواهد و آنان را مجبور كند (كه خداوند هم چنین نمىكند). «و ما یذكرون الّا ان یشاء اللّه»
تنها خداوند، سزاوار آن است كه از او پروا كنیم و اگر خلافى انجام دادیم، فقط اوست كه مىتواند ما را عفو كند و ببخشد. «هو اهل التقوى و اهل المغفرة»