وَبَنَيۡنَا فَوۡقَكُمۡ سَبۡعًا شِدَادًا
12
وَجَعَلۡنَا سِرَاجًا وَهَّاجًا
13
وَأَنزَلۡنَا مِنَ ٱلۡمُعۡصِرَٰتِ مَآءً ثَجَّاجًا
14
لِّنُخۡرِجَ بِهِۦ حَبًّا وَنَبَاتًا
15
وَجَنَّـٰتٍ أَلۡفَافًا
16
تفسیر نور
و بر فراز شما هفت (آسمان) استوار بنا كردیم.
و (خورشید را) چراغى فروزان قرار دادیم.
و از ابرهاى متراكم و فشرده، آبى فراوان فرو فرستادیم.
تا بوسیله آن دانه و گیاه و باغهاى پر درخت بیرون آوریم.
نکتهها
«معصرات» از «عصر» به معناى فشردن، یا صفت ابرهاى بارانزاست كه گویا چنان خود را مىفشرند كه باران ببارند و یا صفت بادهایى كه ابرها را متراكم و فشرده مىسازد تا از آنها باران ببارد.33) تفسیر المیزان.پیامها
خداوند اداره هستى را بر اساس یك نظام مشخص (نظام سببیّت و علّت و معلول) قرار داده است. (نور و حرارت خورشید همراه با ابر و باران، عامل تولید دانه و گیاه مىشود.) «سراجاً وهّاجاً... ماءً سجاجاً لنخرج به حبّاً و نباتاً» قرآن، شعر نیست، امّا از آهنگ و موسیقى خاصّى برخوردار است. «وهّاجاً، ثجّاجاً، نباتاً»
اسباب و وسایل طبیعى، نباید ما را از خداوند غافل كند. «لنخرج به...»
خداوندى كه زمین مرده را با نزول باران به صورت بوستانى پر درخت در مىآورد، از زنده كردن مردگان عاجز نیست. «لنخرج به... جنّات الفافاً»