- وَلَوۡ تَرَىٰٓ إِذۡ يَتَوَفَّى ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ ٱلۡمَلَـٰٓئِكَةُ يَضۡرِبُونَ وُجُوهَهُمۡ وَأَدۡبَـٰرَهُمۡ وَذُوقُواْ عَذَابَ ٱلۡحَرِيقِ50
- ذَٰلِكَ بِمَا قَدَّمَتۡ أَيۡدِيكُمۡ وَأَنَّ ٱللَّهَ لَيۡسَ بِظَلَّـٰمٍ لِّلۡعَبِيدِ51
«یتوفّى»، به معناى گرفتن است و قرآن مىفرماید: ما كفّار را مىگیریم و نمىفرماید: روح او را مىگیریم. امّا از آنجایى كه جسم انسان در دنیا مانده است، پس معلوم مىشود كه روح او را مىگیرند. بنابراین، حقیقت انسان به روح اوست. تا انسان زنده است روح همراه با جسم اوست و پس از مرگ، از جسم او جدا شده وباقى مىماند.
خداوند با بیان قهر خود نسبت به كفّار، پیامبر و مؤمنان را دلدارى مىدهد. «و لوترى...» فرشتگان الهى، مؤمنان و كافران را مىشناسند. «اذ یتوفّى الّذین كفروا»
قهر اخروى خداوند نسبت به كافران، از لحظهى جان دادن آغاز مىشود. «اذ یتوفّى... یضربون وجوههم...»
در برزخ نیز عذاب هست. «ذوقوا عذاب الحریق»
مجازاتهاى الهى، كیفر كارهاى خود انسان است، نه انتقام خداوند. «ذلك بما قدّمت ایدیكم...»
ظلم به یك نفر، به منزلهى ظلم به همه است. «لیس بظلاّم للعبید» (كوچكترین ظلمى از جانب خداوند، ستمى بسیار بزرگ است و او منزّه از آن است.)
كیفرهاى الهى، براساس عدل است. «لیس بظلاّم للعبید»