- مَا كَانَ لِنَبِيٍّ أَن يَكُونَ لَهُۥٓ أَسۡرَىٰ حَتَّىٰ يُثۡخِنَ فِي ٱلۡأَرۡضِۚ تُرِيدُونَ عَرَضَ ٱلدُّنۡيَا وَٱللَّهُ يُرِيدُ ٱلۡـَٔاخِرَةَ وَٱللَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ67
این آیه، هشدارى است كه اسیر كردن و گرفتن فدیه براى آزاد كردن آنان و جمع غنائم جنگى، مسلمانان را از هدف اصلى باز ندارد و ناخودآگاه ضربه نخورند.
تعیین شیوهى جنگ و اسیر گرفتن، از وظایف پیامبر است. «ما كان لنبىّ...» سنّت و سیرهى انبیاى الهى این بوده است كه تا پایگاهشان محكم نشده، نباید اسیر بگیرند. «ما كان لنبىّ... حتّى یثخن»
از خطر دنیاگرایى در بحرانىترین شرایط نظامى، حتّى براى مؤمنان نباید غافل شد. «تریدون عرَض الدنیا»
در صحنهى جنگ، پیش از تسلّط كامل بر منطقه، اسیر گرفتن ممنوع است. «ما كان... حتّى یُثخِن»
وظیفهى رزمنده، ابتدا تثبیت موقعیّت خود است (نه اسیر گرفتن و جمع غنائم). «حتّى یُثخِن فى الارض»
تمركز در هدف و دورى از تشتّت در جنگ، یك ضرورت است. «حتّى یثخن فى الارض»
دنیا، ناپایدار و گذراست. «عرض الدنیا»
سركوبى مخالفان دین و محكم كردن پایگاه توحید، آخرتجویى است. «حتّى یثخن فى الارض... واللّه یرید الاخرة»
هدف اصلى در جنگ و جهاد اسلامى، رسیدن به منافع اخروى (جلب رضاى خدا، تقویت حقّ وتلاش براى نجات مستضعفان) است، نه به دست آوردن غنائم و اسیر و فدیه گرفتن. «واللّه یرید الاخرة»
رهنمودهاى خداوند در زمینهى مسائل جنگ، حكیمانه و بكارگیرى آنها رمز عزّت وپیروزى است. «واللّه عزیز حكیم»
دین اسلام نه تنها بىارتباط با مسائل اجتماعى و دنیوى نیست، بلكه در ریزترین مسائل تاكتیكى جنگ هم دخالت كرده و نظر داده است. (كلّ آیه)