إِنَّ بَطۡشَ رَبِّكَ لَشَدِيدٌ
12
إِنَّهُۥ هُوَ يُبۡدِئُ وَيُعِيدُ
13
وَهُوَ ٱلۡغَفُورُ ٱلۡوَدُودُ
14
ذُو ٱلۡعَرۡشِ ٱلۡمَجِيدُ
15
فَعَّالٌ لِّمَا يُرِيدُ
16
تفسیر نور
همانا قهر و مجازات پروردگارت شدید است.
بى تردید اوست كه (آفرینش را) آغاز مىكند و باز مىگرداند.
و هموست بخشنده و دوستدار (مؤمنین).
صاحب عرش و داراى مجد و عظمت.
آنچه را اراده كند حتماً انجام مىدهد.
نکتهها
«بَطش» به معناى گرفتن همراه با قهر و غلبه است.«عَرش» به معناى تخت فرمانروایى و كنایه از تدبیر الهى است. عرش را به معناى جایگاهى كه همه هستى را در برگرفته است نیز گفتهاند. بنابراین «ذوالعرش» یعنى صاحب همه هستى و مركز اداره هستى.
پیامها
قهر و غلبه الهى به گونهاى است كه هیچ كس و هیچ چیز نمىتواند مانع آن شود. «انّ بطش ربّك لشدید» قهر و كیفر از شئون ربوبیّت و در جهت پیشبرد اهداف رسالت و دلدارى پیامبر است. «بطش ربّك»
آفریدن و بازگرداندن، كار همیشگى خداوند است. «انّه هو یبدئ و یعید»
قدرت خداوند بر آفریدن و بازگرداندن یكسان است. «یبدئ و یعید»
خداوند هم قهر و غلبه دارد و هم بخشش و محبّت. «بطش ربّك لشدید... و هو الغفور الودود»
علاوه بر آفریدن، تدبیر و فرمانروایى همه چیز براى اوست. «ذوالعرش»
در قهر و مهر، هیچ چیز مانع اراده الهى نیست. «بطش ربّك لشدید - هو الغفور الودود - فعّال لما یرید»
كارهاى الهى محدودیّت ندارد. «لما یُرید» (ناگفته پیداست كه اراده الهى همراه با حكمت است و كارى كه حكیمانه نباشد، اراده نمىكند تا انجام دهد.)