سوره حجر جزء 14

[خدا] گفت: ای ابلیس! تو را چه شده که با سجده کنان نیستی؟

گفت: من آن نیستم که برای بشری که او را از گلی خشک و برگرفته از لجنی متعفّن و تیره رنگ آفریدی، سجده کنم!

[خدا] گفت: از این [جایگاه والا که مقام مقربان است] بیرون رو که رانده شده ای،

و بی تردید تا روز قیامت لعنت بر تو خواهد بود.

گفت: پروردگارا! پس مرا تا روزی که [همگان] برانگیخته می شوند، مهلت ده.

[خدا] گفت: تو از مهلت یافتگانی،

تا روز [آن] وقت معین.

گفت: پروردگارا! به سبب اینکه مرا گمراه نمودی، من هم یقیناً [همه کارهای زشت را] در زمین برای آنان می آرایم [تا ارتکاب زشتی ها برای آنان آسان شود] و مسلماً همه را گمراه می کنم.

مگر [آن] بندگانت را که خالص شدگانِ [از هر نوع آلودگی ظاهری و باطنی] اند.

خدا فرمود: این [پیراسته شدن از هر ناخالصی] راهی است مستقیم [که تحقّقش در وجود بندگان مخلصم] برعهده من [است.]

قطعاً تو را بر بندگانم تسلّطی نیست، مگر بر گمراهانی که از تو پیروی می کنند.

و مسلماً دوزخ، وعده گاه همگی آنان است.

برای آن هفت در است، برای هر دری گروهی از پیروان شیطان تقسیم شده اند.

به یقین، پرهیزکاران در بهشت ها و چشمه سارها هستند.

[به آنان گویند:] با سلامت و امنیت وارد آنجا شوید.

و آنچه از دشمنی و کینه در سینه هایشان بوده برکنده ایم که برادروار بر تخت هایی روبروی یکدیگرند.

در آنجا خستگی و رنجی به آنان نمی رسد و هیچ گاه از آنجا اخراج نمی شوند.

به بندگانم خبر ده که یقیناً من [نسبت به مؤمنان] بسیار آمرزنده و مهربانم.

و اینکه عذابم [برای مجرمان] همان عذاب دردناک است.

و نیز آنان را از مهمانان ابراهیم خبر ده.