قَالَ وَمَا عِلۡمِي بِمَا كَانُواْ يَعۡمَلُونَ
(نوح) گفت: «من چه میدانم آنها چه کاری داشتهاند!
112
قَالَ وَمَا عِلۡمِي بِمَا كَانُواْ يَعۡمَلُونَ
(نوح) گفت: «من چه میدانم آنها چه کاری داشتهاند!
112
إِنۡ حِسَابُهُمۡ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّي لَوۡ تَشۡعُرُونَ
حساب آنها تنها با پروردگار من است اگر شما میفهمیدید!
113
وَمَآ أَنَاْ بِطَارِدِ ٱلۡمُؤۡمِنِينَ
و من هرگز مؤمنان را طرد نخواهم کرد.
114
إِنۡ أَنَاْ إِلَّا نَذِيرٌ مُّبِينٌ
من تنها انذارکنندهای آشکارم.»
115
قَالُواْ لَئِن لَّمۡ تَنتَهِ يَـٰنُوحُ لَتَكُونَنَّ مِنَ ٱلۡمَرۡجُومِينَ
گفتند: «ای نوح! اگر (از حرفهایت) دست برنداری، سنگباران خواهی شد!»
116
قَالَ رَبِّ إِنَّ قَوۡمِي كَذَّبُونِ
گفت: «پروردگارا! قوم من، مرا تکذیب کردند!
117
فَٱفۡتَحۡ بَيۡنِي وَبَيۡنَهُمۡ فَتۡحًا وَنَجِّنِي وَمَن مَّعِيَ مِنَ ٱلۡمُؤۡمِنِينَ
اکنون میان من و آنها جدایی بیفکن؛ و مرا و مؤمنانی را که با من هستند رهایی بخش!»
118
فَأَنجَيۡنَـٰهُ وَمَن مَّعَهُۥ فِي ٱلۡفُلۡكِ ٱلۡمَشۡحُونِ
ما، او و کسانی را که با او بودند، در آن کشتی که پر (از انسان و انواع حیوانات) بود، رهایی بخشیدیم!
119
ثُمَّ أَغۡرَقۡنَا بَعۡدُ ٱلۡبَاقِينَ
سپس بقیه را غرق کردیم!
120
إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَـَٔايَةً وَمَا كَانَ أَكۡثَرُهُم مُّؤۡمِنِينَ
در این ماجرا نشانه روشنی است؛ امّا بیشتر آنان مؤمن نبودند.
121
وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلۡعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ
و پروردگار تو عزیز و رحیم است.
122
كَذَّبَتۡ عَادٌ ٱلۡمُرۡسَلِينَ
قوم عاد (نیز) رسولان (خدا) را تکذیب کردند،
123
إِذۡ قَالَ لَهُمۡ أَخُوهُمۡ هُودٌ أَلَا تَتَّقُونَ
هنگامی که برادرشان هود گفت: «آیا تقوا پیشه نمیکنید؟!
124
إِنِّي لَكُمۡ رَسُولٌ أَمِينٌ
مسلماً من برای شما پیامبری امین هستم.
125
فَٱتَّقُواْ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ
پس تقوای الهی پیشه کنید و مرا اطاعت نمایید!
126
وَمَآ أَسۡـَٔلُكُمۡ عَلَيۡهِ مِنۡ أَجۡرٍ إِنۡ أَجۡرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ ٱلۡعَـٰلَمِينَ
من در برابر این دعوت، هیچ اجر و پاداشی از شما نمیطلبم؛ اجر و پاداش من تنها بر پروردگار عالمیان است.
127
أَتَبۡنُونَ بِكُلِّ رِيعٍ ءَايَةً تَعۡبَثُونَ
آیا شما بر هر مکان مرتفعی نشانهای از روی هوا و هوس میسازید؟!
128
وَتَتَّخِذُونَ مَصَانِعَ لَعَلَّكُمۡ تَخۡلُدُونَ
و قصرها و قلعههای زیبا و محکم بنا میکنید شاید در دنیا جاودانه بمانید؟!
129
وَإِذَا بَطَشۡتُم بَطَشۡتُمۡ جَبَّارِينَ
و هنگامی که کسی را مجازات میکنید همچون جبّاران کیفر میدهید!
130
فَٱتَّقُواْ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ
پس تقوای الهی پیشه کنید و مرا اطاعت نمایید!
131
وَٱتَّقُواْ ٱلَّذِيٓ أَمَدَّكُم بِمَا تَعۡلَمُونَ
و از (نافرمانی) خدایی بپرهیزید که شما را به نعمتهایی که میدانید امداد کرده؛
132
أَمَدَّكُم بِأَنۡعَـٰمٍ وَبَنِينَ
شما را به چهارپایان و نیز پسران (لایق و برومند) امداد فرموده؛
133
وَجَنَّـٰتٍ وَعُيُونٍ
همچنین به باغها و چشمهها!
134
إِنِّيٓ أَخَافُ عَلَيۡكُمۡ عَذَابَ يَوۡمٍ عَظِيمٍ
(اگر کفران کنید،) من بر شما از عذاب روزی بزرگ میترسم!»
135
قَالُواْ سَوَآءٌ عَلَيۡنَآ أَوَعَظۡتَ أَمۡ لَمۡ تَكُن مِّنَ ٱلۡوَٰعِظِينَ
آنها [= قوم عاد] گفتند: «برای ما تفاوت نمیکند، چه ما را انذار کنی یا نکنی؛ (بیهوده خود را خسته مکن)!
136