سوره شعراء جزء 19

  1. شروع صفحۀ 372

    قَالَ وَمَا عِلۡمِي بِمَا كَانُواْ يَعۡمَلُونَ

    112

    [نوح] گفت: مرا از آنچه آنان انجام می داده اند، چه اطلاعی است؟

  2. إِنۡ حِسَابُهُمۡ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّيۖ لَوۡ تَشۡعُرُونَ

    113

    حسابشان اگر واقعاً درک می کنید، جز بر عهده پروردگارم نیست،

  3. وَمَآ أَنَا۠ بِطَارِدِ ٱلۡمُؤۡمِنِينَ

    114

    و من طرد کننده مؤمنان نخواهم بود،

  4. إِنۡ أَنَا۠ إِلَّا نَذِيرࣱ مُّبِينࣱ

    115

    من جز بیم دهنده ای آشکار نیستم.

  5. قَالُواْ لَئِن لَّمۡ تَنتَهِ يَٰنُوحُ لَتَكُونَنَّ مِنَ ٱلۡمَرۡجُومِينَ

    116

    گفتند: ای نوح! اگر [از ابلاغ دین] باز نایستی، یقیناً از سنگسار شدگان خواهی بود!

  6. قَالَ رَبِّ إِنَّ قَوۡمِي كَذَّبُونِ

    117

    گفت: پروردگارا! همانا قوم من مرا تکذیب کردند،

  7. فَٱفۡتَحۡ بَيۡنِي وَبَيۡنَهُمۡ فَتۡحࣰا وَنَجِّنِي وَمَن مَّعِيَ مِنَ ٱلۡمُؤۡمِنِينَ

    118

    پس میان من و آنان چنانکه سزاوار است داوری کن و من و کسانی که از مؤمنان با من هستند از چنگ آنان نجات ده.

  8. فَأَنجَيۡنَٰهُ وَمَن مَّعَهُۥ فِي ٱلۡفُلۡكِ ٱلۡمَشۡحُونِ

    119

    پس او و کسانی را که با او در آن کشتی مملو [از سرنشینان، جنبندگان، متاع و ابزار] بود نجات دادیم،

  9. ثُمَّ أَغۡرَقۡنَا بَعۡدُ ٱلۡبَاقِينَ

    120

    آن گاه بعد از آن، همه باقی ماندگان را غرق کردیم.

  10. إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَأٓيَةࣰۖ وَمَا كَانَ أَكۡثَرُهُم مُّؤۡمِنِينَ

    121

    بی تردید در این سرگذشت، عبرتی بزرگ وجود دارد، و [قوم نوح] بیشترشان مؤمن نبودند،

  11. وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلۡعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ

    122

    و یقیناً پروردگارت همان توانای شکست ناپذیر و مهربان است.

  12. كَذَّبَتۡ عَادٌ ٱلۡمُرۡسَلِينَ

    123

    قوم عاد پیامبران را تکذیب کردند،

  13. إِذۡ قَالَ لَهُمۡ أَخُوهُمۡ هُودٌ أَلَا تَتَّقُونَ

    124

    هنگامی که برادرشان هود به آنان گفت: آیا [از سرانجام شرک و طغیان که خشم و عذاب خداست] نمی پرهیزید؟

  14. إِنِّي لَكُمۡ رَسُولٌ أَمِينࣱ

    125

    بی تردید من برای شما فرستاده ای امینم،

  15. فَٱتَّقُواْ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ

    126

    بنابراین از خدا پروا کنید و از من فرمان ببرید،

  16. وَمَآ أَسۡـَٔلُكُمۡ عَلَيۡهِ مِنۡ أَجۡرٍۖ إِنۡ أَجۡرِيَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ

    127

    و من از شما بر ابلاغ رسالتم هیچ پاداشی نمی خواهم، پاداش من فقط بر عهده پروردگار جهانیان است،

  17. أَتَبۡنُونَ بِكُلِّ رِيعٍ ءَايَةࣰ تَعۡبَثُونَ

    128

    آیا شما بر روی هر مکان بلندی به بیهوده کاری و بدون نیاز، برجی عظیم و برافراشته بنا می کنید؟

  18. وَتَتَّخِذُونَ مَصَانِعَ لَعَلَّكُمۡ تَخۡلُدُونَ

    129

    و قلعه ها و کاخ های استوار و مجلل برمی گیرید، که شاید جاودانه بمانید؟

  19. وَإِذَا بَطَشۡتُم بَطَشۡتُمۡ جَبَّارِينَ

    130

    و چون کسی را با شدت و قهر می گیرید ظالمانه و زورمدارانه می گیرید [بدون اینکه در عاقبت کار بیندیشید.]

  20. فَٱتَّقُواْ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ

    131

    بنابراین از خدا پروا کنید و از من فرمان ببرید،

  21. وَٱتَّقُواْ ٱلَّذِيٓ أَمَدَّكُم بِمَا تَعۡلَمُونَ

    132

    و از کسی که شما را به وسیله آنچه خود می دانید یاری داده، پروا کنید،

  22. أَمَدَّكُم بِأَنۡعَٰمࣲ وَبَنِينَ

    133

    به وسیله چهارپایان و فرزندانی، به شما یاری داده است.

  23. وَجَنَّٰتࣲ وَعُيُونٍ

    134

    و [به وسیله] بوستان ها و چشمه سارها،

  24. إِنِّيٓ أَخَافُ عَلَيۡكُمۡ عَذَابَ يَوۡمٍ عَظِيمࣲ

    135

    بی تردید من بر شما از عذاب روزی بزرگ می ترسم.

  25. قَالُواْ سَوَآءٌ عَلَيۡنَآ أَوَعَظۡتَ أَمۡ لَمۡ تَكُن مِّنَ ٱلۡوَٰعِظِينَ

    136

    گفتند: تو پند و اندرز دهی یا ندهی برای ما یکسان است!

  • 372