مَا لَكُمۡ لَا تَنَاصَرُونَ
25[به آنان گویند:] شما را چه شده که یکدیگر را [برای رهایی از عذاب] یاری نمی دهید؟
مَا لَكُمۡ لَا تَنَاصَرُونَ
25[به آنان گویند:] شما را چه شده که یکدیگر را [برای رهایی از عذاب] یاری نمی دهید؟
بَلۡ هُمُ ٱلۡيَوۡمَ مُسۡتَسۡلِمُونَ
26[نه اینکه نمی توانند یکدیگر را یاری دهند] بلکه آنان امروز فروتنانه تسلیم [قدرت حق] هستند،
وَأَقۡبَلَ بَعۡضُهُمۡ عَلَىٰ بَعۡضࣲ يَتَسَآءَلُونَ
27به یکدیگر رو کرده از هم می پرسند: [این چه وضعی است؟]
قَالُوٓاْ إِنَّكُمۡ كُنتُمۡ تَأۡتُونَنَا عَنِ ٱلۡيَمِينِ
28[پس پیروان گمراه به پیشوایان گمراه کننده] می گویند: همانا شما از راه خیرخواهی به سوی ما می آمدید، [ولی کارتان جز فریب و نیرنگ نبود!]
قَالُواْ بَل لَّمۡ تَكُونُواْ مُؤۡمِنِينَ
29می گویند: [ما را تقصیری نیست] بلکه خود شما اهل ایمان نبودید،
وَمَا كَانَ لَنَا عَلَيۡكُم مِّن سُلۡطَٰنِۭۖ بَلۡ كُنتُمۡ قَوۡمࣰا طَٰغِينَ
30و ما را بر شما هیچ تسلطی نبود، بلکه شما مردمی طغیان گر و سرکش بودید.
فَحَقَّ عَلَيۡنَا قَوۡلُ رَبِّنَآۖ إِنَّا لَذَآئِقُونَ
31اکنون فرمان عذاب پروردگارمان بر ما محقق و ثابت شد که همه ما چشندگان عذاب خواهیم بود.
فَأَغۡوَيۡنَٰكُمۡ إِنَّا كُنَّا غَٰوِينَ
32[سبک مغزی و تعصّب شما زمینه گمراهی شما شد] پس ما شما را گمراه کردیم؛ زیرا خودمان گمراه بودیم،
فَإِنَّهُمۡ يَوۡمَئِذࣲ فِي ٱلۡعَذَابِ مُشۡتَرِكُونَ
33پس بی تردید همه 2آنان در آن روز در عذاب شریک اند،
إِنَّا كَذَٰلِكَ نَفۡعَلُ بِٱلۡمُجۡرِمِينَ
34ما با مجرمان این گونه رفتار می کنیم؛
إِنَّهُمۡ كَانُوٓاْ إِذَا قِيلَ لَهُمۡ لَآ إِلَٰهَ إِلَّا ٱللَّهُ يَسۡتَكۡبِرُونَ
35زیرا آنان چنین بودند که هر زمان به آنان می گفتند: معبودی جز خدا نیست، تکبّر می کردند،
وَيَقُولُونَ أَئِنَّا لَتَارِكُوٓاْ ءَالِهَتِنَا لِشَاعِرࣲ مَّجۡنُونِۭ
36و [همواره] می گفتند: آیا باید به خاطر شاعری دیوانه معبودان خود را رها کنیم؟!
بَلۡ جَآءَ بِٱلۡحَقِّ وَصَدَّقَ ٱلۡمُرۡسَلِينَ
37[چنین نیست که می پندارید] بلکه او حق را آورده و پیامبران را تصدیق کرده است.
إِنَّكُمۡ لَذَآئِقُواْ ٱلۡعَذَابِ ٱلۡأَلِيمِ
38بی تردید شما [کوردلان] عذاب دردناک را خواهید چشید،
وَمَا تُجۡزَوۡنَ إِلَّا مَا كُنتُمۡ تَعۡمَلُونَ
39و جز آنچه که همواره انجام می دادید، پاداش داده نمی شوید،
إِلَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلۡمُخۡلَصِينَ
40جز بندگان خالص شده خدا [که از هر کیفری در امانند،]
أُوْلَٰٓئِكَ لَهُمۡ رِزۡقࣱ مَّعۡلُومࣱ
41برای آنان رزق و روزی معین و ویژه ای است،
فَوَٰكِهُ وَهُم مُّكۡرَمُونَ
42میوه هایی [گوناگون] در حالی که مورد اکرام خواهند بود،
فِي جَنَّٰتِ ٱلنَّعِيمِ
43در بهشت های پر نعمت،
عَلَىٰ سُرُرࣲ مُّتَقَٰبِلِينَ
44در حالی که بر تخت هایی روبه روی یکدیگر [تکیه زده اند،]
يُطَافُ عَلَيۡهِم بِكَأۡسࣲ مِّن مَّعِينِۭ
45جامی از نوشیدنی زلال و پاک گرداگردشان می گردانند،
بَيۡضَآءَ لَذَّةࣲ لِّلشَّٰرِبِينَ
46[نوشیدنی] سپید [و درخشنده] و لذت بخش برای نوشندگان،
لَا فِيهَا غَوۡلࣱ وَلَا هُمۡ عَنۡهَا يُنزَفُونَ
47نه در آن مایه فساد [جسم و عقل] است، و نه از آن مست و بیهوش می شوند،
وَعِندَهُمۡ قَٰصِرَٰتُ ٱلطَّرۡفِ عِينࣱ
48و در کنارشان زنانی هستند که فقط به شوهرانشان عشق می ورزند.
كَأَنَّهُنَّ بَيۡضࣱ مَّكۡنُونࣱ
49گویا آنان [از سپیدی] تخم شترمرغی هستند که [زیر پر و بال] پوشیده شده اند [و هرگز دست کسی به آنان نرسیده است.]
فَأَقۡبَلَ بَعۡضُهُمۡ عَلَىٰ بَعۡضࣲ يَتَسَآءَلُونَ
50پس برخی از آنان به برخی دیگر رو کرده از [حال] یکدیگر می پرسند.
قَالَ قَآئِلࣱ مِّنۡهُمۡ إِنِّي كَانَ لِي قَرِينࣱ
51گوینده ای از آنان می گوید: همانا من [در دنیا] هم نشینی داشتم.