سوره ذاریات جزء 26

  1. شروع صفحۀ 521

    وَٱلسَّمَآءِ ذَاتِ ٱلۡحُبُكِ

    7

    و سوگند به آسمان که داری اعتدال و زیبایی و آراستگی است؛

  2. إِنَّكُمۡ لَفِي قَوۡلࣲ مُّخۡتَلِفࣲ

    8

    که شما [در رابطه با قرآن و حقایقی که قرآن با دلیل و برهان اثبات می کند] در گفتاری متناقض و گوناگون هستید.

  3. يُؤۡفَكُ عَنۡهُ مَنۡ أُفِكَ

    9

    از قرآن [به باطل] منحرف می شود کسی که [از خیر و سعادت] منحرف شده است.

  4. قُتِلَ ٱلۡخَرَّٰصُونَ

    10

    مرگ بر دروغ پردازان [که بدون دلیل و به ناحق درباره قرآن و حقایقش سخن پراکنی می کنند.]

  5. ٱلَّذِينَ هُمۡ فِي غَمۡرَةࣲ سَاهُونَ

    11

    همانان که در جهالتی عمیق و فراگیر در بی خبری و غفلتی سنگین فرو رفته اند!

  6. يَسۡـَٔلُونَ أَيَّانَ يَوۡمُ ٱلدِّينِ

    12

    [همواره] می پرسند: روز جزا چه زمانی خواهد بود؟

  7. يَوۡمَ هُمۡ عَلَى ٱلنَّارِ يُفۡتَنُونَ

    13

    همان روزی است که آنان را در آتش می سوزانند.

  8. ذُوقُواْ فِتۡنَتَكُمۡ هَٰذَا ٱلَّذِي كُنتُم بِهِۦ تَسۡتَعۡجِلُونَ

    14

    [و به آنان گویند:] عذابتان را بچشید، این همان عذابی است که [از روی ریشخند] شتاب در آمدنش را می خواستید.

  9. إِنَّ ٱلۡمُتَّقِينَ فِي جَنَّٰتࣲ وَعُيُونٍ

    15

    بی تردید پرهیزکاران در بهشت ها و چشمه سارهایند.

  10. ءَاخِذِينَ مَآ ءَاتَىٰهُمۡ رَبُّهُمۡۚ إِنَّهُمۡ كَانُواْ قَبۡلَ ذَٰلِكَ مُحۡسِنِينَ

    16

    آنچه را پروردگارشان به آنان عطا کرده دریافت می کنند؛ زیرا که آنان پیش از این همواره نیکوکار بودند.

  11. كَانُواْ قَلِيلࣰا مِّنَ ٱلَّيۡلِ مَا يَهۡجَعُونَ

    17

    آنان اندکی از شب را می خوابیدند [و بیشتر آن را به عبادت و بندگی می گذراندند.]

  12. وَبِٱلۡأَسۡحَارِ هُمۡ يَسۡتَغۡفِرُونَ

    18

    و سحرگاهان از خدا درخواست آمرزش می کردند.

  13. وَفِيٓ أَمۡوَٰلِهِمۡ حَقࣱّ لِّلسَّآئِلِ وَٱلۡمَحۡرُومِ

    19

    و در اموالشان حقّی برای سائل تهیدست و محروم از معیشت بود.

  14. وَفِي ٱلۡأَرۡضِ ءَايَٰتࣱ لِّلۡمُوقِنِينَ

    20

    در زمین برای اهل یقین نشانه هایی [بر توحید، ربوبیت و قدرت خدا] ست.

  15. وَفِيٓ أَنفُسِكُمۡۚ أَفَلَا تُبۡصِرُونَ

    21

    و [نیز] در وجود شما [نشانه هایی است] آیا نمی بینید؟

  16. وَفِي ٱلسَّمَآءِ رِزۡقُكُمۡ وَمَا تُوعَدُونَ

    22

    و رزق شما و آنچه به آن وعده داده می شوید، در آسمان است

  17. فَوَرَبِّ ٱلسَّمَآءِ وَٱلۡأَرۡضِ إِنَّهُۥ لَحَقࣱّ مِّثۡلَ مَآ أَنَّكُمۡ تَنطِقُونَ

    23

    پس سوگند به پروردگار آسمان و زمین که آنچه را که وعده داده می شوید، حقّ و یقینی است، همان گونه که شما [وقت سخن گفتن یقین دارید] سخن می گویید.

  18. هَلۡ أَتَىٰكَ حَدِيثُ ضَيۡفِ إِبۡرَٰهِيمَ ٱلۡمُكۡرَمِينَ

    24

    آیا خبر مهمانان ارجمند و بزرگوار ابراهیم به تو رسیده است؟

  19. إِذۡ دَخَلُواْ عَلَيۡهِ فَقَالُواْ سَلَٰمࣰاۖ قَالَ سَلَٰمࣱ قَوۡمࣱ مُّنكَرُونَ

    25

    زمانی که بر او وارد شدند، پس سلام گفتند. گفت: سلام، [شما] مردمی ناشناسید!

  20. فَرَاغَ إِلَىٰٓ أَهۡلِهِۦ فَجَآءَ بِعِجۡلࣲ سَمِينࣲ

    26

    پس به سوی خانواده اش بازگشت و گوساله ای فربه [و بریان شده] آورد.

  21. فَقَرَّبَهُۥٓ إِلَيۡهِمۡ قَالَ أَلَا تَأۡكُلُونَ

    27

    پس آن را نزدیکشان برد [ولی دید نمی خورند]؛ گفت: مگر نمی خورید؟

  22. فَأَوۡجَسَ مِنۡهُمۡ خِيفَةࣰۖ قَالُواْ لَا تَخَفۡۖ وَبَشَّرُوهُ بِغُلَٰمٍ عَلِيمࣲ

    28

    و [در دلش] از آنان احساس ترسی کرد. گفتند: مترس. و او را به پسری دانا مژده دادند.

  23. فَأَقۡبَلَتِ ٱمۡرَأَتُهُۥ فِي صَرَّةࣲ فَصَكَّتۡ وَجۡهَهَا وَقَالَتۡ عَجُوزٌ عَقِيمࣱ

    29

    در این میان همسرش [که مژده را شنیده بود] با فریادی [از روی تعجب] در حالی که به چهره اش زد سر رسید و گفت: پیرزنی نازا [و فرزند؟!]

  24. قَالُواْ كَذَٰلِكِ قَالَ رَبُّكِۖ إِنَّهُۥ هُوَ ٱلۡحَكِيمُ ٱلۡعَلِيمُ

    30

    گفتند: پروردگارت چنین گفته است؛ یقیناً او حکیم و داناست.

  • 521