وَٱلنَّجۡمِ إِذَا هَوَىٰ
1سوگند به ستاره هنگامی که [برای غروب کردن در کرانه افق] افتد؛
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
به نام خدا که رحمتش بیاندازه است و مهربانیاش همیشگی
وَٱلنَّجۡمِ إِذَا هَوَىٰ
1سوگند به ستاره هنگامی که [برای غروب کردن در کرانه افق] افتد؛
مَا ضَلَّ صَاحِبُكُمۡ وَمَا غَوَىٰ
2که هرگز دوست شما از راه راست منحرف نشده، و [در ایمان و اعتقادش از راه راست] خطا نرفته؛ ….
وَمَا يَنطِقُ عَنِ ٱلۡهَوَىٰٓ
3و از روی هوا و هوس سخن نمی گوید.
إِنۡ هُوَ إِلَّا وَحۡيࣱ يُوحَىٰ
4گفتار او چیزی جز وحی که به او نازل می شود، نیست.
عَلَّمَهُۥ شَدِيدُ ٱلۡقُوَىٰ
5[فرشته] بسیار نیرومند به او تعلیم داده است.
ذُو مِرَّةࣲ فَٱسۡتَوَىٰ
6[همان که] دارای درایت و توانمندی شگفتی است، پس [به آنچه که مأمور انجامش می باشد] مسلط و چیره است.
وَهُوَ بِٱلۡأُفُقِ ٱلۡأَعۡلَىٰ
7در حالی که در افق اعلا بود.
ثُمَّ دَنَا فَتَدَلَّىٰ
8سپس نزدیک رفت و نزدیک تر شد
فَكَانَ قَابَ قَوۡسَيۡنِ أَوۡ أَدۡنَىٰ
9پس [فاصله اش با پیامبر] به اندازه فاصله دو کمان گشت یا نزدیک تر شد.
فَأَوۡحَىٰٓ إِلَىٰ عَبۡدِهِۦ مَآ أَوۡحَىٰ
10آن گاه به بنده اش آنچه را باید وحی می کرد، وحی کرد.
مَا كَذَبَ ٱلۡفُؤَادُ مَا رَأَىٰٓ
11آنچه را دل [پیامبر] دید [به پیامبر] دروغ نگفت [تا او را درباره حقیقت فرشته وحی به وهم و خیال اندازد، بلکه به حضور و شهودش یقین کامل داشت.]
أَفَتُمَٰرُونَهُۥ عَلَىٰ مَا يَرَىٰ
12آیا در آنچه [به حقیقت] می بینید با او به سختی مجادله و ستیزه می کنید؟
وَلَقَدۡ رَءَاهُ نَزۡلَةً أُخۡرَىٰ
13و بی تردید یک بار دیگر هم او را دیده است
عِندَ سِدۡرَةِ ٱلۡمُنتَهَىٰ
14نزد سدرة المنتهی،
عِندَهَا جَنَّةُ ٱلۡمَأۡوَىٰٓ
15در آنجا که جنت الماوی است.
إِذۡ يَغۡشَى ٱلسِّدۡرَةَ مَا يَغۡشَىٰ
16آن گاه که سدره را احاطه کرده بود آنچه [از فرشتگان، نور و زیبایی] احاطه کرده بود.
مَا زَاغَ ٱلۡبَصَرُ وَمَا طَغَىٰ
17دیده [پیامبر آنچه را دید] بر غیر حقیقت و به خطا ندید و از مرز دیدن حقیقت هم درنگذشت.
لَقَدۡ رَأَىٰ مِنۡ ءَايَٰتِ رَبِّهِ ٱلۡكُبۡرَىٰٓ
18به راستی که بخشی از نشانه های بسیار بزرگ پروردگارش را دید.
أَفَرَءَيۡتُمُ ٱللَّٰتَ وَٱلۡعُزَّىٰ
19پس به من از لات و عزّی [دو بت خویش] خبر دهید
وَمَنَوٰةَ ٱلثَّالِثَةَ ٱلۡأُخۡرَىٰٓ
20و منات، سومین [بت] دیگرتان [که شما آنها را تمثال فرشتگانی به عنوان دختران خدا می پندارید،]
أَلَكُمُ ٱلذَّكَرُ وَلَهُ ٱلۡأُنثَىٰ
21آیا [به پندار شما] ویژه شما پسر و ویژه او دختر است؟!
تِلۡكَ إِذࣰا قِسۡمَةࣱ ضِيزَىٰٓ
22در این صورت این تقسیمی ظالمانه است.
إِنۡ هِيَ إِلَّآ أَسۡمَآءࣱ سَمَّيۡتُمُوهَآ أَنتُمۡ وَءَابَآؤُكُم مَّآ أَنزَلَ ٱللَّهُ بِهَا مِن سُلۡطَٰنٍۚ إِن يَتَّبِعُونَ إِلَّا ٱلظَّنَّ وَمَا تَهۡوَى ٱلۡأَنفُسُۖ وَلَقَدۡ جَآءَهُم مِّن رَّبِّهِمُ ٱلۡهُدَىٰٓ
23این بتان [که شما آنها را به عنوان شریک خدا گرفته اید] چیزی جز نام ها [ی بی معنا و بی مفهوم] که شما و پدرانتان [بر اساس حدس و گمان] نامگذاری کرده اید نیستند، خدا بر [حقّانیّت] آنها هیچ دلیلی نازل نکرده است. اینان فقط از پندار و گمان [بی پایه] و هواهای نفسانی پیروی می کنند، در حالی که مسلماً از سوی پروردگارشان برای آنان هدایت آمده است.
أَمۡ لِلۡإِنسَٰنِ مَا تَمَنَّىٰ
24مگر برای انسان آنچه را [چون حاجت بخشی بتان و شفاعت آنان] آرزو می کند، فراهم است؟ ….
فَلِلَّهِ ٱلۡأٓخِرَةُ وَٱلۡأُولَىٰ
25آخرت و دنیا فقط در سیطره مالکیّت و فرمانروایی خداست.
۞ وَكَم مِّن مَّلَكࣲ فِي ٱلسَّمَٰوَٰتِ لَا تُغۡنِي شَفَٰعَتُهُمۡ شَيۡـًٔا إِلَّا مِنۢ بَعۡدِ أَن يَأۡذَنَ ٱللَّهُ لِمَن يَشَآءُ وَيَرۡضَىٰٓ
26و چه بسیار فرشتگانی که در آسمان ها هستند که شفاعتشان هیچ سودی نمی بخشد مگر پس از آنکه خدا برای هر که بخواهد و بپسندد، اجازه دهد.