يَطُوفُ عَلَيۡهِمۡ وِلۡدَٰنࣱ مُّخَلَّدُونَ
17نوجوانانی همیشه نو جوان همواره [برای خدمت] پیرامونشان می گردند،
يَطُوفُ عَلَيۡهِمۡ وِلۡدَٰنࣱ مُّخَلَّدُونَ
17نوجوانانی همیشه نو جوان همواره [برای خدمت] پیرامونشان می گردند،
بِأَكۡوَابࣲ وَأَبَارِيقَ وَكَأۡسࣲ مِّن مَّعِينࣲ
18با قدح ها و کوزه ها و جام هایی از باده ناب و پاک،
لَّا يُصَدَّعُونَ عَنۡهَا وَلَا يُنزِفُونَ
19که از نوشیدنش نه سردرد گیرند، و نه مست و بی خرد شوند،
وَفَٰكِهَةࣲ مِّمَّا يَتَخَيَّرُونَ
20و میوه ها از هر نوعی که اختیار کنند،
وَلَحۡمِ طَيۡرࣲ مِّمَّا يَشۡتَهُونَ
21و گوشت پرنده از هر گونه ای که بخواهند،
وَحُورٌ عِينࣱ
22و حوریانی چشم درشت،
كَأَمۡثَٰلِ ٱللُّؤۡلُوِٕ ٱلۡمَكۡنُونِ
23هم چون مروارید پنهان شده در صدف؛
جَزَآءَۢ بِمَا كَانُواْ يَعۡمَلُونَ
24پاداشی است در برابر اعمالی که همواره انجام می دادند.
لَا يَسۡمَعُونَ فِيهَا لَغۡوࣰا وَلَا تَأۡثِيمًا
25در آنجا نه سخن بیهوده ای می شنوند، نه کلام گناه آلودی،
إِلَّا قِيلࣰا سَلَٰمࣰا سَلَٰمࣰا
26مگر سخنی که سلام است و سلام،
وَأَصۡحَٰبُ ٱلۡيَمِينِ مَآ أَصۡحَٰبُ ٱلۡيَمِينِ
27و سعادتمندان چه بلند مرتبه اند سعادتمندان!
فِي سِدۡرࣲ مَّخۡضُودࣲ
28در سایه درخت سدر بی خارند،
وَطَلۡحࣲ مَّنضُودࣲ
29و درختان موزی که میوه هایش خوشه خوشه روی هم چیده شده است،
وَظِلࣲّ مَّمۡدُودࣲ
30و سایه ای گسترده و پایدار،
وَمَآءࣲ مَّسۡكُوبࣲ
31و آبی ریزان،
وَفَٰكِهَةࣲ كَثِيرَةࣲ
32و میوه ای فراوان،
لَّا مَقۡطُوعَةࣲ وَلَا مَمۡنُوعَةࣲ
33که پایان نپذیرد و ممنوع نشود،
وَفُرُشࣲ مَّرۡفُوعَةٍ
34و همسرانی بلند مرتبه،
إِنَّآ أَنشَأۡنَٰهُنَّ إِنشَآءࣰ
35که ما آنان را با آفرینشی ویژه آفریدیم؛
فَجَعَلۡنَٰهُنَّ أَبۡكَارًا
36پس آنان را همواره دوشیزه قرار داده ایم
عُرُبًا أَتۡرَابࣰا
37عشقورز به شوهران، و هم سن و سال با همسران.
لِّأَصۡحَٰبِ ٱلۡيَمِينِ
38[همه این نعمت ها] برای سعادتمندان [است.]
ثُلَّةࣱ مِّنَ ٱلۡأَوَّلِينَ
39گروهی بسیار از پیشینیان،
وَثُلَّةࣱ مِّنَ ٱلۡأٓخِرِينَ
40و گروهی بسیار از پسینیان،
وَأَصۡحَٰبُ ٱلشِّمَالِ مَآ أَصۡحَٰبُ ٱلشِّمَالِ
41و شقاوتمندان، چه دون پایه اند شقاوتمندان!
فِي سَمُومࣲ وَحَمِيمࣲ
42در میان بادی سوزان و آبی جوشان [قرار دارند،]
وَظِلࣲّ مِّن يَحۡمُومࣲ
43و سایه ای از دودهای بسیار غلیظ و سیاه،
لَّا بَارِدࣲ وَلَا كَرِيمٍ
44نه خنک است و نه آرام بخش،
إِنَّهُمۡ كَانُواْ قَبۡلَ ذَٰلِكَ مُتۡرَفِينَ
45اینان پیش از این از نازپروردگان خود کامه و سرکش بودند،
وَكَانُواْ يُصِرُّونَ عَلَى ٱلۡحِنثِ ٱلۡعَظِيمِ
46و همواره بر گناهان بزرگ پافشاری داشتند،
وَكَانُواْ يَقُولُونَ أَئِذَا مِتۡنَا وَكُنَّا تُرَابࣰا وَعِظَٰمًا أَءِنَّا لَمَبۡعُوثُونَ
47و پیوسته می گفتند: آیا هنگامی که مردیم و خاک و استخوان شدیم، آیا به راستی برانگیخته می شویم؟!
أَوَءَابَآؤُنَا ٱلۡأَوَّلُونَ
48و آیا پدران گذشته ما نیز برانگیخته می شوند؟!
قُلۡ إِنَّ ٱلۡأَوَّلِينَ وَٱلۡأٓخِرِينَ
49بگو: بی تردید همه پیشینیان و همه پسینیان،
لَمَجۡمُوعُونَ إِلَىٰ مِيقَٰتِ يَوۡمࣲ مَّعۡلُومࣲ
50برای وعده گاه روزی معین گرد آورده خواهند شد.