فَلَيۡسَ لَهُ ٱلۡيَوۡمَ هَٰهُنَا حَمِيمࣱ
35پس امروز او را در اینجا دوست مهربان و حمایت گری نیست؛
فَلَيۡسَ لَهُ ٱلۡيَوۡمَ هَٰهُنَا حَمِيمࣱ
35پس امروز او را در اینجا دوست مهربان و حمایت گری نیست؛
وَلَا طَعَامٌ إِلَّا مِنۡ غِسۡلِينࣲ
36و نه غذایی مگر چرکاب و کثافات [ی از بدن اهل دوزخ!]
لَّا يَأۡكُلُهُۥٓ إِلَّا ٱلۡخَٰطِـُٔونَ
37که آن را جز خطاکاران نمی خورند.
فَلَآ أُقۡسِمُ بِمَا تُبۡصِرُونَ
38پس سوگند یاد می کنم به آنچه [از محسوسات] می بینید،
وَمَا لَا تُبۡصِرُونَ
39و آنچه [از غیر محسوسات] نمی بینید،
إِنَّهُۥ لَقَوۡلُ رَسُولࣲ كَرِيمࣲ
40بی تردید این قرآن، گفتار فرستاده ای بزرگوار است،
وَمَا هُوَ بِقَوۡلِ شَاعِرࣲۚ قَلِيلࣰا مَّا تُؤۡمِنُونَ
41و آن گفتار یک شاعر نیست، ولی جز اندکی ایمان نمی آورید،
وَلَا بِقَوۡلِ كَاهِنࣲۚ قَلِيلࣰا مَّا تَذَكَّرُونَ
42و گفتار کاهن هم نیست، ولی جز اندکی متذکّر نمی شوید.
تَنزِيلࣱ مِّن رَّبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ
43نازل شده از سوی پروردگار جهانیان است.
وَلَوۡ تَقَوَّلَ عَلَيۡنَا بَعۡضَ ٱلۡأَقَاوِيلِ
44و اگر [او] پاره ای از گفته ها را به دروغ بر ما می بست،
لَأَخَذۡنَا مِنۡهُ بِٱلۡيَمِينِ
45ما او را به شدت می گرفتیم،
ثُمَّ لَقَطَعۡنَا مِنۡهُ ٱلۡوَتِينَ
46سپس رگ قلبش را پاره می کردیم؛
فَمَا مِنكُم مِّنۡ أَحَدٍ عَنۡهُ حَٰجِزِينَ
47در آن صورت هیچ کدام از شما مانع از عذاب او نبود،
وَإِنَّهُۥ لَتَذۡكِرَةࣱ لِّلۡمُتَّقِينَ
48بی تردید این قرآن، وسیله پند و تذکری برای پرهیزکاران است.
وَإِنَّا لَنَعۡلَمُ أَنَّ مِنكُم مُّكَذِّبِينَ
49و ما به یقین می دانیم که از میان شما انکارکنندگانی هست.
وَإِنَّهُۥ لَحَسۡرَةٌ عَلَى ٱلۡكَٰفِرِينَ
50و این انکار قطعاً مایه حسرت کافران است،
وَإِنَّهُۥ لَحَقُّ ٱلۡيَقِينِ
51و بی تردید این قرآن، حقّی یقینی است.
فَسَبِّحۡ بِٱسۡمِ رَبِّكَ ٱلۡعَظِيمِ
52پس به نام پروردگارت تسبیح گوی.
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
به نام خدا که رحمتش بیاندازه است و مهربانیاش همیشگی
سَأَلَ سَآئِلُۢ بِعَذَابࣲ وَاقِعࣲ
1درخواست کننده ای عذابی را که واقع شدنی است درخواست کرد،
لِّلۡكَٰفِرِينَ لَيۡسَ لَهُۥ دَافِعࣱ
2[عذابی که] ویژه کافران است، [و] آن را بازدارنده ای نیست.
مِّنَ ٱللَّهِ ذِي ٱلۡمَعَارِجِ
3[این عذاب] از سوی خدای صاحب درجات است.
تَعۡرُجُ ٱلۡمَلَٰٓئِكَةُ وَٱلرُّوحُ إِلَيۡهِ فِي يَوۡمࣲ كَانَ مِقۡدَارُهُۥ خَمۡسِينَ أَلۡفَ سَنَةࣲ
4فرشتگان و روح در روزی که مقدارش پنجاه هزار سال است به سوی او بالا می روند.
فَٱصۡبِرۡ صَبۡرࣰا جَمِيلًا
5پس صبر کن صبری نیکو [صبری که در کنارش جزع و ناخشنودی نباشد.]
إِنَّهُمۡ يَرَوۡنَهُۥ بَعِيدࣰا
6دشمنان و مخالفان، آن [عذاب] را دور می بینند
وَنَرَىٰهُ قَرِيبࣰا
7و ما آن را نزدیک می بینیم.
يَوۡمَ تَكُونُ ٱلسَّمَآءُ كَٱلۡمُهۡلِ
8روزی که آسمان چون فلز گداخته گردد
وَتَكُونُ ٱلۡجِبَالُ كَٱلۡعِهۡنِ
9و کوه ها مانند پشم رنگینِ حلاجی شده شود
وَلَا يَسۡـَٔلُ حَمِيمٌ حَمِيمࣰا
10و هیچ خویشاوند و دوست صمیمی از [اوضاع و احوال] خویشاوند و دوست صمیمی اش نپرسد!