إِنَّهُۥ فَكَّرَ وَقَدَّرَ
18او [برای باطل کردن دعوت قرآن] اندیشید و [آن را] سنجید؛
إِنَّهُۥ فَكَّرَ وَقَدَّرَ
18او [برای باطل کردن دعوت قرآن] اندیشید و [آن را] سنجید؛
فَقُتِلَ كَيۡفَ قَدَّرَ
19پس مرگ بر او باد، چگونه سنجید؟
ثُمَّ قُتِلَ كَيۡفَ قَدَّرَ
20باز هم مرگ بر او باد، چگونه سنجید؟
ثُمَّ نَظَرَ
21آن گاه نظر کرد،
ثُمَّ عَبَسَ وَبَسَرَ
22سپس چهره درهم کشید و قیافه نفرت آمیز به خود گرفت،
ثُمَّ أَدۡبَرَ وَٱسۡتَكۡبَرَ
23آن گاه [از قرآن] روی گردانید و تکبّر ورزید؛
فَقَالَ إِنۡ هَٰذَآ إِلَّا سِحۡرࣱ يُؤۡثَرُ
24پس گفت: این قرآن جز جادویی که از جادوگران پیشین حکایت شده چیزی نیست،
إِنۡ هَٰذَآ إِلَّا قَوۡلُ ٱلۡبَشَرِ
25این جز سخن بشر نمی باشد.
سَأُصۡلِيهِ سَقَرَ
26به زودی او را در سقر درآورم
وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا سَقَرُ
27و تو چه می دانی سقر چیست؟
لَا تُبۡقِي وَلَا تَذَرُ
28[آتشی است که] نه چیزی را باقی می گذارد و نه رها می کند؛
لَوَّاحَةࣱ لِّلۡبَشَرِ
29پوست بدن را [همه جانبه] دگرگون می کند؛
عَلَيۡهَا تِسۡعَةَ عَشَرَ
30بر آن نوزده نفر [موکّل] گمارده اند
وَمَا جَعَلۡنَآ أَصۡحَٰبَ ٱلنَّارِ إِلَّا مَلَٰٓئِكَةࣰۖ وَمَا جَعَلۡنَا عِدَّتَهُمۡ إِلَّا فِتۡنَةࣰ لِّلَّذِينَ كَفَرُواْ لِيَسۡتَيۡقِنَ ٱلَّذِينَ أُوتُواْ ٱلۡكِتَٰبَ وَيَزۡدَادَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوٓاْ إِيمَٰنࣰا وَلَا يَرۡتَابَ ٱلَّذِينَ أُوتُواْ ٱلۡكِتَٰبَ وَٱلۡمُؤۡمِنُونَ وَلِيَقُولَ ٱلَّذِينَ فِي قُلُوبِهِم مَّرَضࣱ وَٱلۡكَٰفِرُونَ مَاذَآ أَرَادَ ٱللَّهُ بِهَٰذَا مَثَلࣰاۚ كَذَٰلِكَ يُضِلُّ ٱللَّهُ مَن يَشَآءُ وَيَهۡدِي مَن يَشَآءُۚ وَمَا يَعۡلَمُ جُنُودَ رَبِّكَ إِلَّا هُوَۚ وَمَا هِيَ إِلَّا ذِكۡرَىٰ لِلۡبَشَرِ
31و ما موکّلان آتش را جز فرشتگان قرار نداده ایم، و شماره آنان را جز آزمایشی برای کافران مقرّر نکرده ایم تا اهل کتاب [به خاطر هماهنگی قرآن با کتابشان] یقین پیدا کنند و بر ایمان مؤمنان بیفزاید، و اهل کتاب و مؤمنان [در حقّانیّت قرآن] تردید نکنند، و تا بیماردلان و کافران بگویند: خدا از توصیف گماشتگان آتش به این [نوزده نفر] چه هدفی دارد؟ این گونه خدا هر که را بخواهد [پس از بیان حقیقت] گمراه می کند و هر که را بخواهد هدایت می نماید، و سپاهیان پروردگارت را جز خود او کسی نمی داند، و این قرآن فقط مایه تذکر و پند برای بشر است.
كَلَّا وَٱلۡقَمَرِ
32این چنین نیست [که کافران می پندارند که این حقایق افسانه است،] سوگند به ماه
وَٱلَّيۡلِ إِذۡ أَدۡبَرَ
33[و] سوگند به شب هنگامی که پشت می کند
وَٱلصُّبۡحِ إِذَآ أَسۡفَرَ
34و سوگند به صبح زمانی که از پرده سیاه شب درآید و رخ نماید
إِنَّهَا لَإِحۡدَى ٱلۡكُبَرِ
35که بی تردید این [قرآن] از بزرگ ترین پدیده هاست؛
نَذِيرࣰا لِّلۡبَشَرِ
36هشدار دهنده به بشر است،
لِمَن شَآءَ مِنكُمۡ أَن يَتَقَدَّمَ أَوۡ يَتَأَخَّرَ
37برای هر کس از شما که بخواهد [به وسیله ایمان، طاعت و انجام کار خیر] پیشی جوید یا [به سبب کفر، طغیان و گناه] پس ماند؛
كُلُّ نَفۡسِۭ بِمَا كَسَبَتۡ رَهِينَةٌ
38هر کسی در گرو دست آورده های خویش است،
إِلَّآ أَصۡحَٰبَ ٱلۡيَمِينِ
39مگر سعادتمندان
فِي جَنَّٰتࣲ يَتَسَآءَلُونَ
40که در بهشت ها از یکدیگر می پرسند
عَنِ ٱلۡمُجۡرِمِينَ
41از روز و حال گنهکاران،
مَا سَلَكَكُمۡ فِي سَقَرَ
42[به آنان رو کرده] می گویند: چه چیز شما را به دوزخ وارد کرد؟
قَالُواْ لَمۡ نَكُ مِنَ ٱلۡمُصَلِّينَ
43می گویند: ما از نمازگزاران نبودیم
وَلَمۡ نَكُ نُطۡعِمُ ٱلۡمِسۡكِينَ
44و به تهیدستان و نیازمندان طعام نمی دادیم
وَكُنَّا نَخُوضُ مَعَ ٱلۡخَآئِضِينَ
45و با فرورفتگان [در گفتار و کردار باطل] فرومی رفتیم،
وَكُنَّا نُكَذِّبُ بِيَوۡمِ ٱلدِّينِ
46و همواره روز جزا را انکار می کردیم
حَتَّىٰٓ أَتَىٰنَا ٱلۡيَقِينُ
47تا آنکه مرگ ما فرا رسید.