فَمَا تَنفَعُهُمۡ شَفَـٰعَةُ ٱلشَّـٰفِعِينَ
از این رو شفاعت شفاعتکنندگان به حال آنها سودی نمیبخشد.
48
فَمَا تَنفَعُهُمۡ شَفَـٰعَةُ ٱلشَّـٰفِعِينَ
از این رو شفاعت شفاعتکنندگان به حال آنها سودی نمیبخشد.
48
فَمَا لَهُمۡ عَنِ ٱلتَّذۡكِرَةِ مُعۡرِضِينَ
چرا آنها از تذکّر روی گردانند؟!
49
كَأَنَّهُمۡ حُمُرٌ مُّسۡتَنفِرَةٌ
گویی گورخرانی رمیدهاند،
50
فَرَّتۡ مِن قَسۡوَرَةِۭ
که از (مقابل) شیری فرار کردهاند!
51
بَلۡ يُرِيدُ كُلُّ ٱمۡرِيٍٕ مِّنۡهُمۡ أَن يُؤۡتَىٰ صُحُفًا مُّنَشَّرَةً
بلکه هر کدام از آنها انتظار دارد نامه جداگانهای (از سوی خدا) برای او فرستاده شود!
52
كَلَّا بَل لَّا يَخَافُونَ ٱلۡـَٔاخِرَةَ
چنین نیست که آنان میگویند، بلکه آنها از آخرت نمیترسند!
53
كَلَّآ إِنَّهُۥ تَذۡكِرَةٌ
چنین نیست که آنها میگویند، آن (قرآن) یک تذکّر و یادآوری است!
54
فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُۥ
هر کس بخواهد از آن پند میگیرد؛
55
وَمَا يَذۡكُرُونَ إِلَّآ أَن يَشَآءَ ٱللَّهُۚ هُوَ أَهۡلُ ٱلتَّقۡوَىٰ وَأَهۡلُ ٱلۡمَغۡفِرَةِ
و هیچ کس پند نمیگیرد مگر اینکه خدا بخواهد؛ او اهل تقوا و اهل آمرزش است!
56
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَـٰنِ ٱلرَّحِيمِ
به نام خداوند بخشنده بخشایشگر
لَآ أُقۡسِمُ بِيَوۡمِ ٱلۡقِيَـٰمَةِ
سوگند به روز قیامت،
1
وَلَآ أُقۡسِمُ بِٱلنَّفۡسِ ٱللَّوَّامَةِ
و سوگند به (نفس لوّامه و) وجدان بیدار و ملامتگر (که رستاخیز حقّ است)!
2
أَيَحۡسَبُ ٱلۡإِنسَـٰنُ أَلَّن نَّجۡمَعَ عِظَامَهُۥ
آیا انسان میپندارد که هرگز استخوانهای او را جمع نخواهیم کرد؟!
3
بَلَىٰ قَـٰدِرِينَ عَلَىٰٓ أَن نُّسَوِّيَ بَنَانَهُۥ
آری قادریم که (حتّی خطوط سر) انگشتان او را موزون و مرتّب کنیم!
4
بَلۡ يُرِيدُ ٱلۡإِنسَـٰنُ لِيَفۡجُرَ أَمَامَهُۥ
(انسان شک در معاد ندارد) بلکه او میخواهد (آزاد باشد و بدون ترس از دادگاه قیامت) در تمام عمر گناه کند!
5
يَسۡـَٔلُ أَيَّانَ يَوۡمُ ٱلۡقِيَـٰمَةِ
(از این رو) میپرسد: «قیامت کی خواهد بود»!
6
فَإِذَا بَرِقَ ٱلۡبَصَرُ
(بگو:) در آن هنگام که چشمها از شدّت وحشت به گردش درآید،
7
وَخَسَفَ ٱلۡقَمَرُ
و ماه بینور گردد،
8
وَجُمِعَ ٱلشَّمۡسُ وَٱلۡقَمَرُ
و خورشید و ماه یک جا جمع شوند،
9
يَقُولُ ٱلۡإِنسَـٰنُ يَوۡمَئِذٍ أَيۡنَ ٱلۡمَفَرُّ
آن روز انسان میگوید: «راه فرار کجاست؟!»
10
كَلَّا لَا وَزَرَ
هرگز چنین نیست، راه فرار و پناهگاهی وجود ندارد!
11
إِلَىٰ رَبِّكَ يَوۡمَئِذٍ ٱلۡمُسۡتَقَرُّ
آن روز قرارگاه نهایی تنها بسوی پروردگار تو است؛
12
يُنَبَّؤُاْ ٱلۡإِنسَـٰنُ يَوۡمَئِذِۭ بِمَا قَدَّمَ وَأَخَّرَ
و در آن روز انسان را از تمام کارهایی که از پیش یا پس فرستاده آگاه میکنند!
13
بَلِ ٱلۡإِنسَـٰنُ عَلَىٰ نَفۡسِهِۦ بَصِيرَةٌ
بلکه انسان خودش از وضع خود آگاه است،
14
وَلَوۡ أَلۡقَىٰ مَعَاذِيرَهُۥ
هر چند (در ظاهر) برای خود عذرهایی بتراشد!
15
لَا تُحَرِّكۡ بِهِۦ لِسَانَكَ لِتَعۡجَلَ بِهِۦٓ
زبانت را بخاطر عجله برای خواندن آن [= قرآن] حرکت مده،
16
إِنَّ عَلَيۡنَا جَمۡعَهُۥ وَقُرۡءَانَهُۥ
چرا که جمعکردن و خواندن آن بر عهده ماست!
17
فَإِذَا قَرَأۡنَـٰهُ فَٱتَّبِعۡ قُرۡءَانَهُۥ
پس هر گاه آن را خواندیم، از خواندن آن پیروی کن!
18
ثُمَّ إِنَّ عَلَيۡنَا بَيَانَهُۥ
سپس بیان و (توضیح) آن (نیز) بر عهده ماست!
19