كَلَّا بَلۡ تُحِبُّونَ ٱلۡعَاجِلَةَ
20[اینکه می پندارید قیامتی در کار نیست] این چنین نیست، بلکه شما عاشق ایندنیای زودگذر هستید،
كَلَّا بَلۡ تُحِبُّونَ ٱلۡعَاجِلَةَ
20[اینکه می پندارید قیامتی در کار نیست] این چنین نیست، بلکه شما عاشق ایندنیای زودگذر هستید،
وَتَذَرُونَ ٱلۡأٓخِرَةَ
21و همواره آخرت را [برای این عشق بی پایه] رها می کنید.
وُجُوهࣱ يَوۡمَئِذࣲ نَّاضِرَةٌ
22در آن روز چهره هایی شاداب است؛
إِلَىٰ رَبِّهَا نَاظِرَةࣱ
23[با دیده دل] به پروردگارش نظر می کند
وَوُجُوهࣱ يَوۡمَئِذِۭ بَاسِرَةࣱ
24و چهره هایی عبوس و درهم کشیده است؛
تَظُنُّ أَن يُفۡعَلَ بِهَا فَاقِرَةࣱ
25چون یقین دارند که در معرض عذابی کمرشکن قرار خواهند گرفت.
كَلَّآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلتَّرَاقِيَ
26این چنین نیست [که می پندارد]، هنگامی که جان به گلوگاه رسد،
وَقِيلَ مَنۡۜ رَاقࣲ
27و [کسان بیمار] گویند: درمان کننده این بیمار کیست؟
وَظَنَّ أَنَّهُ ٱلۡفِرَاقُ
28و [بیمار] یقین می کند [که با رسیدن جان به گلوگاه] زمان جدایی [از دنیا، ثروت، زن و فرزند] فرا رسیده است!
وَٱلۡتَفَّتِ ٱلسَّاقُ بِٱلسَّاقِ
29و [از سختی جان کندن] ساق به ساق به هم پیچد؛
إِلَىٰ رَبِّكَ يَوۡمَئِذٍ ٱلۡمَسَاقُ
30آن روز، روز سوق و مسیر به سوی پروردگار توست.
فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّىٰ
31[در آن حال فرشتگان می گویند: این به کام مرگ افتاده] نه [دعوت پیامبر را] باور کرد، و نه نماز خواند؛
وَلَٰكِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ
32بلکه [در میان اجتماعات] تکذیب کرد و روی گرداند؛
ثُمَّ ذَهَبَ إِلَىٰٓ أَهۡلِهِۦ يَتَمَطَّىٰٓ
33سپس متکبرانه و خرامان به سوی کسانش رفت.
أَوۡلَىٰ لَكَ فَأَوۡلَىٰ
34[و گویند: با این وضعی که داری، عذاب دوزخ] برای تو شایسته تر است، شایسته تر!
ثُمَّ أَوۡلَىٰ لَكَ فَأَوۡلَىٰٓ
35باز هم شایسته تر است شایسته تر.
أَيَحۡسَبُ ٱلۡإِنسَٰنُ أَن يُتۡرَكَ سُدًى
36آیا انسان گمان می کند بیهوده و مهمل [و بدون تکلیف و مسؤولیت] رها می شود؟!
أَلَمۡ يَكُ نُطۡفَةࣰ مِّن مَّنِيࣲّ يُمۡنَىٰ
37آیا نطفه ای از منی که در رحم ریخته می شود نبود؟
ثُمَّ كَانَ عَلَقَةࣰ فَخَلَقَ فَسَوَّىٰ
38سپس علقه شد و خدا او را آفرید و اندامش را درست و نیکو ساخت،
فَجَعَلَ مِنۡهُ ٱلزَّوۡجَيۡنِ ٱلذَّكَرَ وَٱلۡأُنثَىٰٓ
39و از او دو زوج به وجود آورد یکی نر و دیگر ماده،
أَلَيۡسَ ذَٰلِكَ بِقَٰدِرٍ عَلَىٰٓ أَن يُحۡـِۧيَ ٱلۡمَوۡتَىٰ
40آیا چنین نیرومند آگاهی توانا نیست که مردگان را زنده کند؟
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
به نام خدا که رحمتش بیاندازه است و مهربانیاش همیشگی
هَلۡ أَتَىٰ عَلَى ٱلۡإِنسَٰنِ حِينࣱ مِّنَ ٱلدَّهۡرِ لَمۡ يَكُن شَيۡـࣰٔا مَّذۡكُورًا
1آیا بر انسان زمانی از روزگار گذشت که چیزی در خور ذکر نبود؟
إِنَّا خَلَقۡنَا ٱلۡإِنسَٰنَ مِن نُّطۡفَةٍ أَمۡشَاجࣲ نَّبۡتَلِيهِ فَجَعَلۡنَٰهُ سَمِيعَۢا بَصِيرًا
2ما انسان را از نطفه آمیخته و مختلطی [از مواد و عناصر] آفریدیم و او را از حالتی به حالتی و شکلی به شکلی [از نطفه به علقه، از علقه به مضغه، از مضغه به استخوان تا طفلی کامل] درآوردیم، پس او را شنوا و بینا قرار دادیم.
إِنَّا هَدَيۡنَٰهُ ٱلسَّبِيلَ إِمَّا شَاكِرࣰا وَإِمَّا كَفُورًا
3ما راه را به او نشان دادیم یا سپاس گزار خواهد بود یا ناسپاس.
إِنَّآ أَعۡتَدۡنَا لِلۡكَٰفِرِينَ سَلَٰسِلَاْ وَأَغۡلَٰلࣰا وَسَعِيرًا
4ما برای کافران زنجیرها و بندها و آتش فروزان آماده کرده ایم.
إِنَّ ٱلۡأَبۡرَارَ يَشۡرَبُونَ مِن كَأۡسࣲ كَانَ مِزَاجُهَا كَافُورًا
5همانا نیکان همواره از جامی می نوشند که نوشیدنی اش آمیخته به کافور [آن ماده سرد، سپید و معطر] است.