فَمَا تَنفَعُهُمۡ شَفَٰعَةُ ٱلشَّٰفِعِينَ
48پس آنان را شفاعت شفیعان سودی نمی دهد؛
فَمَا تَنفَعُهُمۡ شَفَٰعَةُ ٱلشَّٰفِعِينَ
48پس آنان را شفاعت شفیعان سودی نمی دهد؛
فَمَا لَهُمۡ عَنِ ٱلتَّذۡكِرَةِ مُعۡرِضِينَ
49آنان را چه شده که از تذکر و هشدار روی گردانند؟
كَأَنَّهُمۡ حُمُرࣱ مُّسۡتَنفِرَةࣱ
50گویی گورخرانی وحشی و رمیده اند
فَرَّتۡ مِن قَسۡوَرَةِۭ
51که از [چنگال] شیری گریخته اند؛
بَلۡ يُرِيدُ كُلُّ ٱمۡرِيࣲٕ مِّنۡهُمۡ أَن يُؤۡتَىٰ صُحُفࣰا مُّنَشَّرَةࣰ
52بلکه هر کدام از آنان توقع دارد نامه هایی سرگشاده [از سوی خدا] دریافت دارد!
كَلَّاۖ بَل لَّا يَخَافُونَ ٱلۡأٓخِرَةَ
53این چنین نیست [که علت فرارشان از دین برای دریافت نکردن نامه باشد] بلکه [فرارشان برای این است که] از آخرت نمی ترسند؛
كَلَّآ إِنَّهُۥ تَذۡكِرَةࣱ
54این چنین نیست [که نامه سرگشاده ای از سوی ما به آنان رسد]، بلکه بی تردید این قرآن تذکر و هشداری است [که برای جهانیان کافی است.]
فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُۥ
55پس هرکه بخواهد از آن پند گیرد،
وَمَا يَذۡكُرُونَ إِلَّآ أَن يَشَآءَ ٱللَّهُۚ هُوَ أَهۡلُ ٱلتَّقۡوَىٰ وَأَهۡلُ ٱلۡمَغۡفِرَةِ
56و از آن پند نمی گیرند مگر آنکه خدا بخواهد، او سزاوار است که از وی پروا کنند، و سزاوار است که به آمرزشش امید بندند.
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
به نام خدا که رحمتش بیاندازه است و مهربانیاش همیشگی
لَآ أُقۡسِمُ بِيَوۡمِ ٱلۡقِيَٰمَةِ
1به روز قیامت سوگند می خورم،
وَلَآ أُقۡسِمُ بِٱلنَّفۡسِ ٱللَّوَّامَةِ
2و به نفس سرزنش گر قسم می خورم.
أَيَحۡسَبُ ٱلۡإِنسَٰنُ أَلَّن نَّجۡمَعَ عِظَامَهُۥ
3آیا انسان گمان می کند که ما هرگز استخوان هایش را جمع نخواهیم کرد؟
بَلَىٰ قَٰدِرِينَ عَلَىٰٓ أَن نُّسَوِّيَ بَنَانَهُۥ
4چرا در حالی که تواناییم که [خطوط] سر انگشتانش را درست و نیکو بازسازی کنیم،
بَلۡ يُرِيدُ ٱلۡإِنسَٰنُ لِيَفۡجُرَ أَمَامَهُۥ
5[نه اینکه به گمان او قیامتی در کار نباشد] بلکه انسان می خواهد [با دست و پا زدن در شک و تردید] فرارویش را [از اعتقاد به قیامت که بازدارنده ای قوی است] باز کند [تا برای ارتکاب هر گناهی آزاد باشد!]
يَسۡـَٔلُ أَيَّانَ يَوۡمُ ٱلۡقِيَٰمَةِ
6[با حالتی آمیخته با تردید] می پرسد: روز قیامت چه وقت است؟
فَإِذَا بَرِقَ ٱلۡبَصَرُ
7پس هنگامی [است] که چشم [از سختی و هولناکی آن] خیره شود،
وَخَسَفَ ٱلۡقَمَرُ
8و ماه تاریک و بی نور گردد،
وَجُمِعَ ٱلشَّمۡسُ وَٱلۡقَمَرُ
9و خورشید و ماه به هم جمع شوند.
يَقُولُ ٱلۡإِنسَٰنُ يَوۡمَئِذٍ أَيۡنَ ٱلۡمَفَرُّ
10آن روز انسان گوید: گریزگاه کجاست؟
كَلَّا لَا وَزَرَ
11این چنین نیست، هرگز پناهگاهی وجود ندارد.
إِلَىٰ رَبِّكَ يَوۡمَئِذٍ ٱلۡمُسۡتَقَرُّ
12آن روزقرارگاه [نهایی] فقط به سوی پروردگار توست.
يُنَبَّؤُاْ ٱلۡإِنسَٰنُ يَوۡمَئِذِۭ بِمَا قَدَّمَ وَأَخَّرَ
13آن روز است که انسان را به اعمالی که از دیرباز یا پس از آن انجام داده، آگاه می کنند.
بَلِ ٱلۡإِنسَٰنُ عَلَىٰ نَفۡسِهِۦ بَصِيرَةࣱ
14بلکه انسان خود به وضع خویش بیناست.
وَلَوۡ أَلۡقَىٰ مَعَاذِيرَهُۥ
15و هر چند [برای توجیه گناهانش] بهانه ها بتراشد
لَا تُحَرِّكۡ بِهِۦ لِسَانَكَ لِتَعۡجَلَ بِهِۦٓ
16[پیش از پایان یافتن وحی به وسیله جبرئیل] زبانت را به حرکت در نیاور تا در خواندن آن شتاب ورزی.
إِنَّ عَلَيۡنَا جَمۡعَهُۥ وَقُرۡءَانَهُۥ
17بی تردید گردآوردن و [به هم پیوند دادن آیات که بر تو وحی می شود و چگونگی] قرائتش بر عهده ماست،
فَإِذَا قَرَأۡنَٰهُ فَٱتَّبِعۡ قُرۡءَانَهُۥ
18پس هنگامی که آن را [به طور کامل] خواندیم، [به همان صورت] خواندنش را دنبال کن.
ثُمَّ إِنَّ عَلَيۡنَا بَيَانَهُۥ
19سپس توضیح و بیانش نیز بر عهده ماست.