كَلَّا بَلۡ تُحِبُّونَ ٱلۡعَاجِلَةَ
چنین نیست که شما میپندارید (و دلایل معاد را کافی نمیدانید)؛ بلکه شما دنیای زودگذر را دوست دارید (و هوسرانی بیقید و شرط را)!
20
كَلَّا بَلۡ تُحِبُّونَ ٱلۡعَاجِلَةَ
چنین نیست که شما میپندارید (و دلایل معاد را کافی نمیدانید)؛ بلکه شما دنیای زودگذر را دوست دارید (و هوسرانی بیقید و شرط را)!
20
وَتَذَرُونَ ٱلۡـَٔاخِرَةَ
و آخرت را رها میکنید!
21
وُجُوهٌ يَوۡمَئِذٍ نَّاضِرَةٌ
(آری) در آن روز صورتهایی شاداب و مسرور است،
22
إِلَىٰ رَبِّهَا نَاظِرَةٌ
و به پروردگارش مینگرد!
23
وَوُجُوهٌ يَوۡمَئِذِۭ بَاسِرَةٌ
و در آن روز صورتهایی عبوس و در هم کشیده است،
24
تَظُنُّ أَن يُفۡعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌ
زیرا میداند عذابی در پیش دارد که پشت را در هم میشکند!
25
كَلَّآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلتَّرَاقِيَ
چنین نیست (که انسان میپندارد! او ایمان نمیآورد) تا موقعی که جان به گلوگاهش رسد،
26
وَقِيلَ مَنۡۜ رَاقٍ
و گفته شود: «آیا کسی هست که (این بیمار را از مرگ) نجات دهد؟!»
27
وَظَنَّ أَنَّهُ ٱلۡفِرَاقُ
و به جدائی از دنیا یقین پیدا کند،
28
وَٱلۡتَفَّتِ ٱلسَّاقُ بِٱلسَّاقِ
و ساق پاها (از سختی جاندادن) به هم بپیچد!
29
إِلَىٰ رَبِّكَ يَوۡمَئِذٍ ٱلۡمَسَاقُ
(آری) در آن روز مسیر همه بسوی (دادگاه) پروردگارت خواهد بود!
30
فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّىٰ
(در آن روز گفته میشود:) او هرگز ایمان نیاورد و نماز نخواند،
31
وَلَـٰكِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ
بلکه تکذیب کرد و رویگردان شد،
32
ثُمَّ ذَهَبَ إِلَىٰٓ أَهۡلِهِۦ يَتَمَطَّىٰٓ
سپس بسوی خانواده خود بازگشت در حالی که متکبّرانه قدم برمیداشت!
33
أَوۡلَىٰ لَكَ فَأَوۡلَىٰ
(با این اعمال) عذاب الهی برای تو شایستهتر است، شایستهتر!
34
ثُمَّ أَوۡلَىٰ لَكَ فَأَوۡلَىٰٓ
سپس عذاب الهی برای تو شایستهتر است، شایستهتر!
35
أَيَحۡسَبُ ٱلۡإِنسَـٰنُ أَن يُتۡرَكَ سُدًى
آیا انسان گمان میکند بیهدف رها میشود؟!
36
أَلَمۡ يَكُ نُطۡفَةً مِّن مَّنِيٍّ يُمۡنَىٰ
آیا او نطفهای از منی که در رحم ریخته میشود نبود؟!
37
ثُمَّ كَانَ عَلَقَةً فَخَلَقَ فَسَوَّىٰ
سپس بصورت خون بسته در آمد، و خداوند او را آفرید و موزون ساخت،
38
فَجَعَلَ مِنۡهُ ٱلزَّوۡجَيۡنِ ٱلذَّكَرَ وَٱلۡأُنثَىٰٓ
و از او دو زوج مرد و زن آفرید!
39
أَلَيۡسَ ذَٰلِكَ بِقَـٰدِرٍ عَلَىٰٓ أَن يُحۡـِۧيَ ٱلۡمَوۡتَىٰ
آیا چنین کسی قادر نیست که مردگان را زنده کند؟!
40
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَـٰنِ ٱلرَّحِيمِ
به نام خداوند بخشنده بخشایشگر
هَلۡ أَتَىٰ عَلَى ٱلۡإِنسَـٰنِ حِينٌ مِّنَ ٱلدَّهۡرِ لَمۡ يَكُن شَيۡـًٔا مَّذۡكُورًا
آیا زمانی طولانی بر انسان گذشت که چیز قابل ذکری نبود؟!
1
إِنَّا خَلَقۡنَا ٱلۡإِنسَـٰنَ مِن نُّطۡفَةٍ أَمۡشَاجٍ نَّبۡتَلِيهِ فَجَعَلۡنَـٰهُ سَمِيعَۢا بَصِيرًا
ما انسان را از نطفه مختلطی آفریدیم، و او را میآزماییم؛ (بدین جهت) او را شنوا و بینا قرار دادیم!
2
إِنَّا هَدَيۡنَـٰهُ ٱلسَّبِيلَ إِمَّا شَاكِرًا وَإِمَّا كَفُورًا
ما راه را به او نشان دادیم، خواه شاکر باشد (و پذیرا گردد) یا ناسپاس!
3
إِنَّآ أَعۡتَدۡنَا لِلۡكَـٰفِرِينَ سَلَـٰسِلَاْ وَأَغۡلَـٰلًا وَسَعِيرًا
ما برای کافران، زنجیرها و غلها و شعلههای سوزان آتش آماده کردهایم!
4
إِنَّ ٱلۡأَبۡرَارَ يَشۡرَبُونَ مِن كَأۡسٍ كَانَ مِزَاجُهَا كَافُورًا
به یقین ابرار (و نیکان) از جامی مینوشند که با عطر خوشی آمیخته است،
5