يَقُولُ يَٰلَيۡتَنِي قَدَّمۡتُ لِحَيَاتِي
24می گوید: ای کاش برای این زندگی ام [عبادت خالصانه و کار نیک] پیش فرستاده بودم.
يَقُولُ يَٰلَيۡتَنِي قَدَّمۡتُ لِحَيَاتِي
24می گوید: ای کاش برای این زندگی ام [عبادت خالصانه و کار نیک] پیش فرستاده بودم.
فَيَوۡمَئِذࣲ لَّا يُعَذِّبُ عَذَابَهُۥٓ أَحَدࣱ
25پس در آن روز هیچ کس چون عذاب کردن او عذاب نکند،
وَلَا يُوثِقُ وَثَاقَهُۥٓ أَحَدࣱ
26و هیچ کس چون به بند کشیدن او به بند نکشد.
يَٰٓأَيَّتُهَا ٱلنَّفۡسُ ٱلۡمُطۡمَئِنَّةُ
27ای جان آرام گرفته و اطمینان یافته!
ٱرۡجِعِيٓ إِلَىٰ رَبِّكِ رَاضِيَةࣰ مَّرۡضِيَّةࣰ
28به سوی پروردگارت در حالی که از او خشنودی و او هم از تو خشنود است، باز گرد.
فَٱدۡخُلِي فِي عِبَٰدِي
29پس در میان بندگانم درآی
وَٱدۡخُلِي جَنَّتِي
30و در بهشتم وارد شو.
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
به نام خدا که رحمتش بیاندازه است و مهربانیاش همیشگی
لَآ أُقۡسِمُ بِهَٰذَا ٱلۡبَلَدِ
1قسم می خورم به این شهر،
وَأَنتَ حِلُّۢ بِهَٰذَا ٱلۡبَلَدِ
2در حالی که تو در آن جای داری
وَوَالِدࣲ وَمَا وَلَدَ
3و سوگند به پدر و آنچه زاده است؛
لَقَدۡ خَلَقۡنَا ٱلۡإِنسَٰنَ فِي كَبَدٍ
4همانا ما انسان را در رنج و زحمت آفریدیم.
أَيَحۡسَبُ أَن لَّن يَقۡدِرَ عَلَيۡهِ أَحَدࣱ
5آیا گمان می کند که هرگز کسی بر او دست نیابد؟!
يَقُولُ أَهۡلَكۡتُ مَالࣰا لُّبَدًا
6می گوید: ثروت فراوانی را [برای مبارزه با پیامبر و اسلام] تباه کرده ام!
أَيَحۡسَبُ أَن لَّمۡ يَرَهُۥٓ أَحَدٌ
7آیا گمان می کند که هیچ کس او را ندیده است [که همه اعمال و کردارش را ثبت کند؟]
أَلَمۡ نَجۡعَل لَّهُۥ عَيۡنَيۡنِ
8آیا برای او دو چشم قرار ندادیم؟
وَلِسَانࣰا وَشَفَتَيۡنِ
9و یک زبان و دو لب؟
وَهَدَيۡنَٰهُ ٱلنَّجۡدَيۡنِ
10و او را به راه خیر و شر هدایت نکردیم [تا راه خیر را بگزیند و راه شر را واگذارد؟]
فَلَا ٱقۡتَحَمَ ٱلۡعَقَبَةَ
11پس شتابان و با شدت به آن گردنه سخت وارد نشد؛
وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا ٱلۡعَقَبَةُ
12و تو چه می دانی آن گردنه سخت چیست؟
فَكُّ رَقَبَةٍ
13آزاد کردن برده،
أَوۡ إِطۡعَٰمࣱ فِي يَوۡمࣲ ذِي مَسۡغَبَةࣲ
14یا طعام دادن در روز گرسنگی و قحطی،
يَتِيمࣰا ذَا مَقۡرَبَةٍ
15به یتیمی خویشاوند،
أَوۡ مِسۡكِينࣰا ذَا مَتۡرَبَةࣲ
16یا مستمندی خاک نشین؛
ثُمَّ كَانَ مِنَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَتَوَاصَوۡاْ بِٱلصَّبۡرِ وَتَوَاصَوۡاْ بِٱلۡمَرۡحَمَةِ
17علاوه بر [انجام] این [تکالیف]، از کسانی باشد که ایمان آورده اند و یکدیگر را به صبر و مهربانی سفارش کرده اند؛
أُوْلَٰٓئِكَ أَصۡحَٰبُ ٱلۡمَيۡمَنَةِ
18اینان سعادتمندان اند؛
وَٱلَّذِينَ كَفَرُواْ بِـَٔايَٰتِنَا هُمۡ أَصۡحَٰبُ ٱلۡمَشۡـَٔمَةِ
19و کسانی که به آیات ما کفر ورزیدند، آنان شقاوتمندان اند
عَلَيۡهِمۡ نَارࣱ مُّؤۡصَدَةُۢ
20بر آنان آتشی سرپوشیده احاطه دارد [که هیچ راه گریزی از آن ندارند.]