سوره بلد جزء 30

  1. شروع صفحۀ 594

    يَقُولُ يَٰلَيۡتَنِي قَدَّمۡتُ لِحَيَاتِي

    24

    می گوید: ای کاش برای این زندگی ام [عبادت خالصانه و کار نیک] پیش فرستاده بودم.

  2. فَيَوۡمَئِذࣲ لَّا يُعَذِّبُ عَذَابَهُۥٓ أَحَدࣱ

    25

    پس در آن روز هیچ کس چون عذاب کردن او عذاب نکند،

  3. وَلَا يُوثِقُ وَثَاقَهُۥٓ أَحَدࣱ

    26

    و هیچ کس چون به بند کشیدن او به بند نکشد.

  4. يَٰٓأَيَّتُهَا ٱلنَّفۡسُ ٱلۡمُطۡمَئِنَّةُ

    27

    ای جان آرام گرفته و اطمینان یافته!

  5. ٱرۡجِعِيٓ إِلَىٰ رَبِّكِ رَاضِيَةࣰ مَّرۡضِيَّةࣰ

    28

    به سوی پروردگارت در حالی که از او خشنودی و او هم از تو خشنود است، باز گرد.

  6. فَٱدۡخُلِي فِي عِبَٰدِي

    29

    پس در میان بندگانم درآی

  7. وَٱدۡخُلِي جَنَّتِي

    30

    و در بهشتم وارد شو.

  8. ۹۰
    ۳۰
  9. بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ

    به نام خدا که رحمتش بی‌اندازه است و مهربانی‌اش همیشگی

  10. لَآ أُقۡسِمُ بِهَٰذَا ٱلۡبَلَدِ

    1

    قسم می خورم به این شهر،

  11. وَأَنتَ حِلُّۢ بِهَٰذَا ٱلۡبَلَدِ

    2

    در حالی که تو در آن جای داری

  12. وَوَالِدࣲ وَمَا وَلَدَ

    3

    و سوگند به پدر و آنچه زاده است؛

  13. لَقَدۡ خَلَقۡنَا ٱلۡإِنسَٰنَ فِي كَبَدٍ

    4

    همانا ما انسان را در رنج و زحمت آفریدیم.

  14. أَيَحۡسَبُ أَن لَّن يَقۡدِرَ عَلَيۡهِ أَحَدࣱ

    5

    آیا گمان می کند که هرگز کسی بر او دست نیابد؟!

  15. يَقُولُ أَهۡلَكۡتُ مَالࣰا لُّبَدًا

    6

    می گوید: ثروت فراوانی را [برای مبارزه با پیامبر و اسلام] تباه کرده ام!

  16. أَيَحۡسَبُ أَن لَّمۡ يَرَهُۥٓ أَحَدٌ

    7

    آیا گمان می کند که هیچ کس او را ندیده است [که همه اعمال و کردارش را ثبت کند؟]

  17. أَلَمۡ نَجۡعَل لَّهُۥ عَيۡنَيۡنِ

    8

    آیا برای او دو چشم قرار ندادیم؟

  18. وَلِسَانࣰا وَشَفَتَيۡنِ

    9

    و یک زبان و دو لب؟

  19. وَهَدَيۡنَٰهُ ٱلنَّجۡدَيۡنِ

    10

    و او را به راه خیر و شر هدایت نکردیم [تا راه خیر را بگزیند و راه شر را واگذارد؟]

  20. فَلَا ٱقۡتَحَمَ ٱلۡعَقَبَةَ

    11

    پس شتابان و با شدت به آن گردنه سخت وارد نشد؛

  21. وَمَآ أَدۡرَىٰكَ مَا ٱلۡعَقَبَةُ

    12

    و تو چه می دانی آن گردنه سخت چیست؟

  22. فَكُّ رَقَبَةٍ

    13

    آزاد کردن برده،

  23. أَوۡ إِطۡعَٰمࣱ فِي يَوۡمࣲ ذِي مَسۡغَبَةࣲ

    14

    یا طعام دادن در روز گرسنگی و قحطی،

  24. يَتِيمࣰا ذَا مَقۡرَبَةٍ

    15

    به یتیمی خویشاوند،

  25. أَوۡ مِسۡكِينࣰا ذَا مَتۡرَبَةࣲ

    16

    یا مستمندی خاک نشین؛

  26. ثُمَّ كَانَ مِنَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَتَوَاصَوۡاْ بِٱلصَّبۡرِ وَتَوَاصَوۡاْ بِٱلۡمَرۡحَمَةِ

    17

    علاوه بر [انجام] این [تکالیف]، از کسانی باشد که ایمان آورده اند و یکدیگر را به صبر و مهربانی سفارش کرده اند؛

  27. أُوْلَٰٓئِكَ أَصۡحَٰبُ ٱلۡمَيۡمَنَةِ

    18

    اینان سعادتمندان اند؛

  28. وَٱلَّذِينَ كَفَرُواْ بِـَٔايَٰتِنَا هُمۡ أَصۡحَٰبُ ٱلۡمَشۡـَٔمَةِ

    19

    و کسانی که به آیات ما کفر ورزیدند، آنان شقاوتمندان اند

  29. عَلَيۡهِمۡ نَارࣱ مُّؤۡصَدَةُۢ

    20

    بر آنان آتشی سرپوشیده احاطه دارد [که هیچ راه گریزی از آن ندارند.]

  • 594