سوره شمس جزء 30

  1. شروع صفحۀ 595
    ۹۱
    ۳۰
  2. بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ

    به نام خدا که رحمتش بی‌اندازه است و مهربانی‌اش همیشگی

  3. وَٱلشَّمۡسِ وَضُحَىٰهَا

    1

    سوگند به خورشید و گسترش روشنی اش

  4. وَٱلۡقَمَرِ إِذَا تَلَىٰهَا

    2

    و به ماه هنگامی که از پی آن برآید

  5. وَٱلنَّهَارِ إِذَا جَلَّىٰهَا

    3

    و به روزچون خورشید را به خوبی آشکار کند

  6. وَٱلَّيۡلِ إِذَا يَغۡشَىٰهَا

    4

    و به شب هنگامی که خورشید را فرو پوشد

  7. وَٱلسَّمَآءِ وَمَا بَنَىٰهَا

    5

    و به آسمان و آنکه آن را بنا کرد

  8. وَٱلۡأَرۡضِ وَمَا طَحَىٰهَا

    6

    و به زمین و آنکه آن را گستراند

  9. وَنَفۡسࣲ وَمَا سَوَّىٰهَا

    7

    و به نفس و آنکه آن را درست و نیکو نمود،

  10. فَأَلۡهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقۡوَىٰهَا

    8

    پس بزه کاری و پرهیزکاری اش را به او الهام کرد.

  11. قَدۡ أَفۡلَحَ مَن زَكَّىٰهَا

    9

    بی تردید کسی که نفس را [از آلودگی پاک کرد و] رشد داد، رستگار شد.

  12. وَقَدۡ خَابَ مَن دَسَّىٰهَا

    10

    و کسی که آن را [به آلودگی ها و امور بازدارنده از رشد] بیالود [از رحمت حق] نومید شد.

  13. كَذَّبَتۡ ثَمُودُ بِطَغۡوَىٰهَآ

    11

    قوم ثمود به سبب سرکشی و طغیانش [پیامبرشان را] تکذیب کرد،

  14. إِذِ ٱنۢبَعَثَ أَشۡقَىٰهَا

    12

    زمانی که بدبخت ترینشان به پا خاست.

  15. فَقَالَ لَهُمۡ رَسُولُ ٱللَّهِ نَاقَةَ ٱللَّهِ وَسُقۡيَٰهَا

    13

    پس فرستاده خدا به آنان گفت: ناقه خدا و آبشخورش را [واگذارید]

  16. فَكَذَّبُوهُ فَعَقَرُوهَا فَدَمۡدَمَ عَلَيۡهِمۡ رَبُّهُم بِذَنۢبِهِمۡ فَسَوَّىٰهَا

    14

    ولی به تکذیب او برخاستند و ناقه را پی کردند، و در نتیجه پروردگارشان به خاطر گناهشان عذاب سختی بر آنان فرو ریخت و همه قوم را با خاک یکسان و برابر ساخت؛

  17. وَلَا يَخَافُ عُقۡبَٰهَا

    15

    و خدا از سرانجام آن کار [که نابودی ستمکاران است] پروایی ندارد.

  18. ۹۲
    ۳۰
  19. بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ

    به نام خدا که رحمتش بی‌اندازه است و مهربانی‌اش همیشگی

  20. وَٱلَّيۡلِ إِذَا يَغۡشَىٰ

    1

    سوگند به شب هنگامی که فرو پوشد

  21. وَٱلنَّهَارِ إِذَا تَجَلَّىٰ

    2

    و به روز هنگامی که آشکار شود

  22. وَمَا خَلَقَ ٱلذَّكَرَ وَٱلۡأُنثَىٰٓ

    3

    و به آنکه نر و ماده آفرید؛

  23. إِنَّ سَعۡيَكُمۡ لَشَتَّىٰ

    4

    همانا تلاشتان گوناگون و پراکنده است؛

  24. فَأَمَّا مَنۡ أَعۡطَىٰ وَٱتَّقَىٰ

    5

    اما کسی که [ثروتش را در راه خدا] انفاق کرد و پرهیزکاری پیشه ساخت

  25. وَصَدَّقَ بِٱلۡحُسۡنَىٰ

    6

    و وعده نیکوتر را [که وعده خدا نسبت به پاداش انفاق و پرهیزکاری است] باور کرد؛

  26. فَسَنُيَسِّرُهُۥ لِلۡيُسۡرَىٰ

    7

    پس به زودی او را برای راه آسانی [که انجام همه اعمال نیک به توفیق خداست] آماده می کنیم

  27. وَأَمَّا مَنۢ بَخِلَ وَٱسۡتَغۡنَىٰ

    8

    و اما کسی که [از انفاق ثروت] بخل ورزید و خود را بی نیاز نشان داد

  28. وَكَذَّبَ بِٱلۡحُسۡنَىٰ

    9

    و وعده نیکوتر را تکذیب کرد،

  29. فَسَنُيَسِّرُهُۥ لِلۡعُسۡرَىٰ

    10

    پس او را برای راه سخت و دشواری [که سلب هرگونه توفیق از اوست] آماده می کنیم،

  30. وَمَا يُغۡنِي عَنۡهُ مَالُهُۥٓ إِذَا تَرَدَّىٰٓ

    11

    و هنگامی که [به چاه هلاکت و گودال گور] سقوط کند ثروتش [چیزی از عذاب خدا] را از او دفع نمی کند.

  31. إِنَّ عَلَيۡنَا لَلۡهُدَىٰ

    12

    بی تردید هدایت کردن بر عهده ماست.

  32. وَإِنَّ لَنَا لَلۡأٓخِرَةَ وَٱلۡأُولَىٰ

    13

    و به یقین دنیا و آخرت در سیطره مالکیّت ماست.

  33. فَأَنذَرۡتُكُمۡ نَارࣰا تَلَظَّىٰ

    14

    پس شما را از آتشی که زبانه می کشد بیم می دهم.

  • 595