وَٱلشَّمۡسِ وَضُحَىٰهَا
1سوگند به خورشید و گسترش روشنی اش
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
به نام خدا که رحمتش بیاندازه است و مهربانیاش همیشگی
وَٱلشَّمۡسِ وَضُحَىٰهَا
1سوگند به خورشید و گسترش روشنی اش
وَٱلۡقَمَرِ إِذَا تَلَىٰهَا
2و به ماه هنگامی که از پی آن برآید
وَٱلنَّهَارِ إِذَا جَلَّىٰهَا
3و به روزچون خورشید را به خوبی آشکار کند
وَٱلَّيۡلِ إِذَا يَغۡشَىٰهَا
4و به شب هنگامی که خورشید را فرو پوشد
وَٱلسَّمَآءِ وَمَا بَنَىٰهَا
5و به آسمان و آنکه آن را بنا کرد
وَٱلۡأَرۡضِ وَمَا طَحَىٰهَا
6و به زمین و آنکه آن را گستراند
وَنَفۡسࣲ وَمَا سَوَّىٰهَا
7و به نفس و آنکه آن را درست و نیکو نمود،
فَأَلۡهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقۡوَىٰهَا
8پس بزه کاری و پرهیزکاری اش را به او الهام کرد.
قَدۡ أَفۡلَحَ مَن زَكَّىٰهَا
9بی تردید کسی که نفس را [از آلودگی پاک کرد و] رشد داد، رستگار شد.
وَقَدۡ خَابَ مَن دَسَّىٰهَا
10و کسی که آن را [به آلودگی ها و امور بازدارنده از رشد] بیالود [از رحمت حق] نومید شد.
كَذَّبَتۡ ثَمُودُ بِطَغۡوَىٰهَآ
11قوم ثمود به سبب سرکشی و طغیانش [پیامبرشان را] تکذیب کرد،
إِذِ ٱنۢبَعَثَ أَشۡقَىٰهَا
12زمانی که بدبخت ترینشان به پا خاست.
فَقَالَ لَهُمۡ رَسُولُ ٱللَّهِ نَاقَةَ ٱللَّهِ وَسُقۡيَٰهَا
13پس فرستاده خدا به آنان گفت: ناقه خدا و آبشخورش را [واگذارید]
فَكَذَّبُوهُ فَعَقَرُوهَا فَدَمۡدَمَ عَلَيۡهِمۡ رَبُّهُم بِذَنۢبِهِمۡ فَسَوَّىٰهَا
14ولی به تکذیب او برخاستند و ناقه را پی کردند، و در نتیجه پروردگارشان به خاطر گناهشان عذاب سختی بر آنان فرو ریخت و همه قوم را با خاک یکسان و برابر ساخت؛
وَلَا يَخَافُ عُقۡبَٰهَا
15و خدا از سرانجام آن کار [که نابودی ستمکاران است] پروایی ندارد.
بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
به نام خدا که رحمتش بیاندازه است و مهربانیاش همیشگی
وَٱلَّيۡلِ إِذَا يَغۡشَىٰ
1سوگند به شب هنگامی که فرو پوشد
وَٱلنَّهَارِ إِذَا تَجَلَّىٰ
2و به روز هنگامی که آشکار شود
وَمَا خَلَقَ ٱلذَّكَرَ وَٱلۡأُنثَىٰٓ
3و به آنکه نر و ماده آفرید؛
إِنَّ سَعۡيَكُمۡ لَشَتَّىٰ
4همانا تلاشتان گوناگون و پراکنده است؛
فَأَمَّا مَنۡ أَعۡطَىٰ وَٱتَّقَىٰ
5اما کسی که [ثروتش را در راه خدا] انفاق کرد و پرهیزکاری پیشه ساخت
وَصَدَّقَ بِٱلۡحُسۡنَىٰ
6و وعده نیکوتر را [که وعده خدا نسبت به پاداش انفاق و پرهیزکاری است] باور کرد؛
فَسَنُيَسِّرُهُۥ لِلۡيُسۡرَىٰ
7پس به زودی او را برای راه آسانی [که انجام همه اعمال نیک به توفیق خداست] آماده می کنیم
وَأَمَّا مَنۢ بَخِلَ وَٱسۡتَغۡنَىٰ
8و اما کسی که [از انفاق ثروت] بخل ورزید و خود را بی نیاز نشان داد
وَكَذَّبَ بِٱلۡحُسۡنَىٰ
9و وعده نیکوتر را تکذیب کرد،
فَسَنُيَسِّرُهُۥ لِلۡعُسۡرَىٰ
10پس او را برای راه سخت و دشواری [که سلب هرگونه توفیق از اوست] آماده می کنیم،
وَمَا يُغۡنِي عَنۡهُ مَالُهُۥٓ إِذَا تَرَدَّىٰٓ
11و هنگامی که [به چاه هلاکت و گودال گور] سقوط کند ثروتش [چیزی از عذاب خدا] را از او دفع نمی کند.
إِنَّ عَلَيۡنَا لَلۡهُدَىٰ
12بی تردید هدایت کردن بر عهده ماست.
وَإِنَّ لَنَا لَلۡأٓخِرَةَ وَٱلۡأُولَىٰ
13و به یقین دنیا و آخرت در سیطره مالکیّت ماست.
فَأَنذَرۡتُكُمۡ نَارࣰا تَلَظَّىٰ
14پس شما را از آتشی که زبانه می کشد بیم می دهم.