وَلَمَّا جَآءَ أَمۡرُنَا نَجَّيۡنَا شُعَيۡبࣰا وَٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ مَعَهُۥ بِرَحۡمَةࣲ مِّنَّا وَأَخَذَتِ ٱلَّذِينَ ظَلَمُواْ ٱلصَّيۡحَةُ فَأَصۡبَحُواْ فِي دِيَٰرِهِمۡ جَٰثِمِينَ
94وَلَمَّا جَآءَ أَمۡرُنَا نَجَّيۡنَا شُعَيۡبࣰا وَٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ مَعَهُۥ بِرَحۡمَةࣲ مِّنَّا وَأَخَذَتِ ٱلَّذِينَ ظَلَمُواْ ٱلصَّيۡحَةُ فَأَصۡبَحُواْ فِي دِيَٰرِهِمۡ جَٰثِمِينَ
94علیّ‌بن‌إبراهیم (رحمة الله علیه)- فبعث الله علیهم صیحهًْ فماتوا و هو قوله وَ لَمَّا جاءَ أَمْرُنا نَجَّیْنا شُعَیْباً وَ الَّذِینَ آمَنُوا مَعَهُ بِرَحْمَةٍ مِنَّا وَ أَخَذَتِ الَّذِینَ ظَلَمُوا الصَّیْحَةُ فَأَصْبَحُوا فِی دِیارِهِمْ جاثِمِینَ کَأَنْ لَمْ یَغْنَوْا فِیها أَلا بُعْداً لِمَدْیَنَ کَما بَعِدَتْ ثَمُودُ.
علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- خداوند فریاد و بانگی [آسمانی] بر آنان فرستاد؛ و آنان مردند و این معنی همان سخن‌خدا است؛ وَ لَمَا جاءَ أَمْرُنا نَجَّیْنا شُعَیْباً وَ الَّذِینَ آمَنُوا مَعَهُ بِرَحْمَةٍ مِنَّا وَ أَخَذَتِ الَّذِینَ ظَلَمُوا الصَّیْحَةُ فَأَصْبَحُوا فِی دِیارِهِمْ جاثِمِینَ کَأَنْ لَمْ یَغْنَوْا فِیها أَلا بُعْداً لِمَدْیَنَ کَما بَعِدَتْ ثَمُودُ.
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۶، ص۷۷۸ القمی، ج۱، ص۳۳۷
السّجّاد (علیه السلام)- أَوَّلَ مَنْ عَمِلَ الْمِکْیَالَ وَ الْمِیزَانَ شُعَیْبٌ النَّبِیُّ (علیه السلام) عَمِلَهُ بِیَدِهِ فَکَانُوا یَکِیلُونَ وَ یُوفُونَ ثُمَّ إِنَّهُمْ بَعْدُ طَفَّفُوا فِی الْمِکْیَالِ وَ بَخِسُوا فِی الْمِیزَانِ، فَأَخَذَتْهُمُ الرَّجْفَةُ فَعُذِّبُوا بِهَا فَأَصْبَحُوا فِی دارِهِمْ جاثِمِینَ.
امام سجّاد (علیه السلام)- اوّلین کسی که ترازو و پیمانه را بکار بُرد شعیب نبی (علیه السلام) بود، که آن را با دست خود ساخت و مردم هم به‌وسیله‌ی ترازو معاملات خود را انجام می‌دادند، امّا مردم به تدریج [با وسوسه‌ی شیطان] شروع به کم‌فروشی و نقص پیمانه کردند. [وقتی اندرزهای شعیب را نادیده‌گرفتند]، زلزله‌ای سرزمین آن‌ها را فراگرفت و همگی عذاب شدند، فَأَصْبَحُوا فِی دِیارِهِمْ جاثِمِینَ.
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۶، ص۷۷۸ بحار الأنوار، ج۱۲، ص۳۸۲/ قصص الأنبیاءللجزایری، ص۲۱۱
علیّ‌بن‌إبراهیم (رحمة الله علیه)- وَ أَمَّا قَوْلُهُ عَذَابُ یَوْمِ الظُّلَّةِ إِنَّهُ کَانَ عَذَابَ یَوْمٍ عَظِیمٍ فَبَلَغَنَا - وَ اللهُ أَعْلَمُ- أَنَّهُ أَصَابَهُمْ حَرٌّ وَ هُمْ فِی بُیُوتِهِمْ فَخَرَجُوا یَلْتَمِسُونَ الرَّوْحَ مِنْ قِبَلِ السَّحَابَهًِْ الَّتِی بَعَثَ اللهُ فِیهَا الْعَذَابَ فَلَمَّا غَشِیَتْهُمْ أَخَذَتْهُمُ الصَّیْحَهًُْ فَأَصْبَحُوا فِی دِیَارِهِمْ جَاثِمِینَ وَ هُمْ قَوْمُ شُعَیْبٍ (علیه السلام).
علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- به خدا قسم! در مورد این کلام: عذاب روز سایبان (سایبانی از ابر صاعقه‌خیز)، یقیناً آن عذاب روز بزرگی بود! (شعراء/۱۸۹) اخباری به ما رسیده و می‌دانیم که آن‌ها در خانه‌هایشان بودند که گرفتار گرمای شدیدی شدند؛ در نتیجه بیرون آمده، از سایه‌ی ابری که خدا در آن عذاب فرستاده بود، راحتی و آسایش طلب می‌کردند. وقتی [سایه‌ی] آن ابر آن‌ها را دربرگرفت، صیحه‌ی [آسمانی] آن‌ها را فروگرفت فَأَصْبَحُوا فِی دِیارِهِمْ جاثِمِینَ و آن‌ها قوم شعیب (علیه السلام) بودند.
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۶، ص۷۷۸ القمی، ج۲، ص۱۲۵