علی‌بن‌إبراهیم (رحمة الله علیه)- ثُمَّ تَوَلَّی عَنْهُمْ وَ قالَ یا أَسَفی عَلی یُوسُفَ وَ ابْیَضَّتْ عَیْناهُ مِنَ الْحُزْنِ یَعْنِی عَمِیَتْ مِنَ الْبُکَاءِ فَهُوَ کَظِیمٌ أَیْ مَحْزُونٌ وَ الْأَسَفُ أَشَدُّ الْحُزْنِ وَ سُئِلَ أَبُوعَبْدِ‌اللَّهِ (علیه السلام) مَا بَلَغَ مِنْ حُزْنِ یَعْقُوبَ (علیه السلام) عَلَی یُوسُفَ (علیه السلام) قَالَ حُزْنَ سَبْعِینَ ثَکْلَی بِأَوْلَادِهَا.

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- تَوَلَّی عَنْهُمْ وَ قَالَ یَا أَسَفَی عَلَی یُوسُفَ وَ ابْیَضَّتْ عَیْنَاهُ مِنَ الحُزْنِ یعنی چشمانش از شدّت گریه کور شده بود. فَهُوَ کَظِیمٌ یعنی غمگین بود. و تأسف‌خوردن، منتهای اندوه است. از امام صادق (علیه السلام) سؤال شد: «یعقوب (علیه السلام) تا چه اندازه‌ای برای یوسف (علیه السلام)، غمگین شد»؟ فرمود: «به‌اندازه‌ی اندوه هفتاد زن که بچّه‌هایشان مرده باشند».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۷، ص۱۳۸ بحارالأنوار، ج۱۲، ص۲۴۲/ البرهان؛ بتفاوت یسیر/ نورالثقلین، فیه: «ثم تولّی عنهم ... الحزن» محذوف

علی‌بن‌إبراهیم (رحمة الله علیه)- فَهُوَ کَظِیمٌ أَیْ مَحْزُونٌ وَ الْأَسَفُ أَشَدُّ الْحُزْن.

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- فَهُوَ کَظِیمٌ یعنی اندوهگین بود. و أَسَف نهایتِ اندوه است.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۷، ص۱۳۸ بحارالأنوار، ج۱۲، ص۲۴۲/ القمی، ج۱، ص۳۴۹

علی‌بن‌إبراهیم (رحمة الله علیه)- ... ثُمَّ تَوَلَّی عَنْهُمْ وَ قالَ یا أَسَفی عَلی یُوسُفَ وَ ابْیَضَّتْ عَیْناهُ مِنَ الْحُزْنِ یَعْنِی عَمِیَتْ مِنَ الْبُکَاءِ فَهُوَ کَظِیمٌ أَیْ مَحْزُونٌ وَ الْأَسَفُ أَشَدُّ الْحُزْنِ وَ سُئِلَ أَبُوعَبْدِ‌اللَّهِ (علیه السلام) مَا بَلَغَ مِنْ حُزْنِ یَعْقُوبَ (علیه السلام) عَلَی یُوسُفَ (علیه السلام) قَالَ حُزْنَ سَبْعِینَ ثَکْلَی بِأَوْلَادِهَا وَ قَالَ إِنَّ یَعْقُوبَ (علیه السلام) لَمْ یَعْرِفِ الِاسْتِرْجَاعَ فَمِنْهَا قَالَ وَا أَسَفَاهْ عَلَی یُوسُفَ (علیه السلام) فَقَالُوا لَهُ تَاللهِ تَفْتَؤُا تَذْکُرُ یُوسُفَ أَیْ لَا تَفْتَأُ عَنْ ذِکْرِ یُوسُفَ حَتَّی تَکُونَ حَرَضاً أَیْ مَیِّتاً أَوْ تَکُونَ مِنَ الْهالِکِینَ فَقالَ إِنَّما أَشْکُوا بَثِّی وَ حُزْنِی إِلَی اللهِ وَ أَعْلَمُ مِنَ اللهِ ما لا تَعْلَمُونَ.

امام صادق (علیه السلام)- ... تَوَلَّی عَنْهُمْ وَ قَالَ یَا أَسَفَی عَلَی یُوسُفَ وَ ابْیَضَّتْ عَیْنَاهُ مِنَ الحُزْنِ یعنی چشمانش از شدّت گریه کور شده بود فَهُوَ کَظِیمٌ؛ یعنی غمگین بود و تأسف‌خوردن، منتهای اندوه است. از امام صادق (علیه السلام) سؤال شد: «یعقوب (علیه السلام) تا چه اندازه‌ای برای یوسف (علیه السلام)، غمگین شد»؟ فرمود: «به‌اندازه‌ی اندوه هفتاد زن که بچّه‌هایشان مرده باشند» و امام (علیه السلام) افزود: «یعقوب (علیه السلام)، استرجاع إِنَّا لِلهِ وَ إِنَّا إِلَیْهِ راجِعُونَ (بقره/۱۵۶) را نمی‌شناخت و به‌همین‌خاطر می‌گفت: یَا أَسَفَی عَلَی یُوسُفَ پسران به او گفتند: تَالله تَفْتَأُ تَذْکُرُ یُوسُفَ دست از ذکر نام یوسف (علیه السلام) و یاد او برنمی‌داری تا در آستانه‌ی مرگ قرار گیری. (یوسف/۸۵) یعنی بمیری من غم و اندوهم را تنها به خدا می‌گویم [و شکایت نزد او می‌برم]! و از خدا چیزهایی می‌دانم که شما نمی‌دانید! (یوسف/۸۶).

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۷، ص۱۳۸ بحارالأنوار، ج۱۲، ص۲۴۲/ القمی، ج۱، ص۳۴۹، فیه: «اَی محزون ... لاتعلمون» محذوف/ البرهان