ٱللَّهُ يَعۡلَمُ مَا تَحۡمِلُ كُلُّ أُنثَىٰ وَمَا تَغِيضُ ٱلۡأَرۡحَامُ وَمَا تَزۡدَادُۚ وَكُلُّ شَيۡءٍ عِندَهُۥ بِمِقۡدَارٍ
8ٱللَّهُ يَعۡلَمُ مَا تَحۡمِلُ كُلُّ أُنثَىٰ وَمَا تَغِيضُ ٱلۡأَرۡحَامُ وَمَا تَزۡدَادُۚ وَكُلُّ شَيۡءٍ عِندَهُۥ بِمِقۡدَارٍ
8الصّادقین (علیها السلام)- الْغَیْضُ کُلُّ حَمْلٍ دُونَ تِسْعَهًِْ أَشْهُرٍ وَ مَا تَزْدَادُ کُلُّ شَیْءٍ یَزْدَادُ عَلَی تِسْعَهًِْ أَشْهُرٍ فَکُلَّمَا رَأَتِ الْمَرْأَهًُْ الدَّمَ الْخَالِصَ فِی حَمْلِهَا فَإِنَّهَا تَزْدَادُ بِعَدَدِ الْأَیَّامِ الَّتِی رَأَتْ فِی حَمْلِهَا مِنَ الدَّمِ.
امام باقر و امام صادق (علیها السلام)- الْغَیْضُ؛ هر جنینی است که به نه ماهگی نرسیده باشد. و وَمَا تَزْدَادُ؛ یعنی آنچه بیش از نه ماهگی باشد و اگر زن در دوران بارداری، خون حیض ببیند، به تعداد روزهایی که به هنگام بارداری خون دیده، به آن زمان افزوده می‌شود.
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۷، ص۲۳۰ الکافی؛ ج۶، ص۱۲/ بحارالأنوار؛ ج۵۷، ص۳۴۳/ وسایل الشیعهًْ؛ ج۲۱، ص۳۸۱/ نورالثقلین/ البرهان
الصّادقین (علیها السلام)- الْغَیْضُ مَا کَانَ أَقَلَّ مِنَ الْحَمْلِ وَ ما تَزْدادُ مَا زَادَ عَلَی الْحَمْلِ فَهُوَ مَکَانَ مَا رَأَتْ مِنَ الدَّمِ فِی حَمْلِهَا.
امام باقر و امام صادق (علیها السلام)- الْغَیْضُ؛ یعنی مدّتی که از وقت حاملگی کمتر باشد. وَمَا تَزْدَاد آن زمانی‌که از وقت حمل بگذرد؛ یعنی جایگزین روزهایی می‌شود که در دوران حاملگی خون دیده است.
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۷، ص۲۳۰ بحارالأنوار؛ ج۴، ص۹۱/ العیاشی؛ ج۲، ص۲۰۴/ مستدرک الوسایل؛ ج۱۵، ص۱۲۵/ البرهان/ نورالثقلین
الصّادق (علیه السلام)- عَنْ زُرَارَهًَْ عَنْ أَبِی‌عَبْدِ‌اللَّهِ (علیه السلام) فی قَوْلِ اللَّهِ: اللهُ یَعْلَمُ ما تَحْمِلُ کُلُّ أُنْثی قَالَ الذَّکَرُ وَ الْأُنْثَی وَ ما تَغِیضُ الْأَرْحامُ قَالَ مَا کَانَ دُونَ التِّسْعَهًِْ وَ هُوَ غَیْضٌ وَ ما تَزْدادُ قَالَ مَا رَأَتِ الدَّمَ فِی حَالِ حَمْلِهَا ازْدَادَ بِهِ عَلَی التِّسْعَهًِْ الْأَشْهُرِ إِنْ کَانَ رَأَتِ الدَّمَ خَمْسَهًَْ أَیَّامٍ أَوْ أَقَلَّ أَوْ أَکْثَرَ زَادَ ذَلِکَ عَلَی التِّسْعَهًِْ الْأَشْهُرِ.
امام صادق (علیه السلام)- زراره نقل می‌کند: امام صادق (علیه السلام) فرمود: «اللهُ یَعْلَمُ مَا تَحْمِلُ کُلُّ أُنثَی یعنی: مذّکر یا مؤنث‌بودن آن وَ مَا تَغِیضُ الأَرْحَامُ؛ جنینی که کمتر از نه ماه باشد، الْغَیْضُ است. وَ مَا تَزْدَاد؛ هر وقت زن به هنگام حامله‌بودن، خون ببیند، آن مدّت بر نه ماه افزوده می‌شود. پس اگر پنج روز یا بیشتر یا کمتر خون ببیند، به نه ماه افزوده می‌شود».
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۷، ص۲۳۰ بحارالأنوار؛ ج۴، ص۹۱/ العیاشی؛ ج۲، ص۲۰۵/ مستدرک الوسایل؛ ج۱۵، ص۱۲۵/ البرهان
علی‌بن‌إبراهیم (رحمة الله علیه)- اللهُ یَعْلَمُ ما تَحْمِلُ کُلُّ أُنْثی وَ ما تَغِیضُ الْأَرْحامُ وَ ما تَزْدادُ وَ کُلُّ شَیْءٍ عِنْدَهُ بِمِقْدارٍ ما تَغِیضُ أَیْ مَا تَسْقُطُ قَبْلَ التَّمَامِ وَ ما تَزْدادُ یَعْنِی عَلَی تِسْعَهًِْ أَشْهُرٍ کُلَّ مَا رَأَتِ الْمَرْأَهًُْ مِنْ حَیْضٍ فِی أَیَّامِ حَمْلِهَا زَادَ ذَلِکَ عَلَی حَمْلِهَا.
علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- اللهُ یَعْلَمُ ما تَحْمِلُ کُلُّ أُنْثی وَ ما تَغِیضُ الْأَرْحامُ وَ ما تَزْدادُ وَ کُلُّ شَیْءٍ عِنْدَهُ بِمِقْدارٍما تَغِیضُ؛ یعنی آنچه قبل از کامل‌شدن می‌افتد. وَ ماتَزْدادُ؛ یعنی آنچه بر نه ماه افزوده می‌شود. هرچه زن در مدّت بارداری خون حیض ببیند، همان مدّت به بارداریش افزوده می‌شود.
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۷، ص۲۳۰ بحارالأنوار؛ ج۴، ص۸۱/ القمی؛ ج۱، ص۳۵۹
الصّادقین (علیها السلام)- ما تَحْمِلُ کُلُّ أُنْثی أُنْثَی أَوْ ذَکَرٍ وَ ما تَغِیضُ الْأَرْحامُ الَّتِی لَا تَحْمِلُ وَ ما تَزْدادُ مِنْ أُنْثَی أَوْ ذَکَرٍ.
امام باقر و امام صادق (علیها السلام)- مَا تَحْمِلُ کُلُّ أُنثَی؛ مذّکر یا مؤنث‌بودن آن وَ مَا تَغِیضُ الأَرْحَامُ؛ آنچه هنوز بار نگرفته باشد. وَ مَا تَزْدَاد از مؤنث یا مذّکر.
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۷، ص۲۳۰ بحارالأنوار؛ ج۴، ص۹۱/ العیاشی؛ ج۲، ص۲۰۴/ نورالثقلین/ البرهان
الصّادق (علیه السلام)- عَنْ مُحَمَّدِ‌بْنِ‌مُسْلِمٍ قَالَ: سَأَلْتُ أَبَاعَبْدِ‌اللَّهِ (علیه السلام) عَنْ قَوْلِ اللَّهِ ما تَحْمِلُ کُلُّ أُنْثی وَ ما تَغِیضُ الْأَرْحامُ قَالَ مَا لَمْ یَکُنْ حَمْلًا وَ ما تَزْدادُ قَالَ الذَّکَرُ وَ الْأُنْثَی جَمِیعاً.
امام صادق (علیه السلام)- محمدبن‌مسلم گوید: از امام صادق (علیه السلام) درباره‌ی آیه: مَا تَحْمِلُ کُلُّ أُنثَی وَ مَا تَغِیضُ الأَرْحَامُ پرسیدم. فرمود: «مقصود آن است که حامله نباشد و مقصود از، وَ مَا تَزْدَادُ؛ یعنی مذّکر و مؤنث‌بودن آن با همدیگر».
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۷، ص۲۳۰ بحارالأنوار، ج۴؛ ص۹۱/ العیاشی؛ ج۲، ص۲۰۵/ نورالثقلین/ البرهان