علی‌بن‌إبراهیم (رحمة الله علیه)- فَلَمَّا دَخَلَ جبرئیل (علیه السلام) وَ الملائکه مَعَهُ بَیْتَ لُوطٍ (علیه السلام) وَثَبَتِ امْرَأَتُهُ عَلَی السَّطْحِ فَأَوْقَدَتْ نَاراً فَعَلِمُوا أَهْلُ الْقَرْیَهًِْ وَ أَقْبَلُوا إِلَیْهِ مِنْ کُلِّ نَاحِیَهًٍْ کَمَا حَکَی اللَّهُ عَزَّ‌وَ‌جَلَّ وَ جاءَهُ قَوْمُهُ یُهْرَعُونَ إِلَیْهِ أَیْ یُسْرِعُونَ وَ یَعْدُونَ فَلَمَّا صَارُوا إِلَی بَابِ الْبَیْتِ قالُوا یَا لُوطُ (علیه السلام) أَ وَ لَمْ نَنْهَکَ عَنِ الْعالَمِینَ.

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- هنگامی‌که جبرئیل و فرشتگان همراه او وارد خانه‌ی لوط (علیه السلام) شدند، همسرش بالای پشت بام جهید و آتشی افروخت؛ اهالی دهکده فهمیدند [که لوط (علیه السلام) میهمان دارد] و از هر طرف به‌سوی او روی آوردند؛ چنانکه خداوند عزّوجلّ نقل فرموده: و قوم او [به‌قصد مزاحمت میهمانان] به‌سرعت به سراغ او آمدند. (هود/۷۸) یعنی شتابان و دوان‌دوان آمدند. چون به درب خانه رسیدند، گفتند: «مگر ما تو را از جهانیان نهی‌نکردیم.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۷، ص۵۴۴ بحارالأنوار، ج۱۲، ص۱۵۶