العسکری (علیه السلام)- لَوْ رَأَی هَؤُلَاءِ الْکُفَّارُ الَّذِینَ اتَّخَذُوا الْأَنْدَادَ حِینَ یَتَبَرَّأُ الَّذِینَ اتَّبَعُوا الرُّؤَسَاءَ مِنَ الَّذِینَ اتَّبَعُوا الرَّعَایَا وَ الْأَتْبَاعَ.

امام عسکری (علیه السلام) کاش! این کافران می‌دانستند بت‌هایی‌که شریک خدا دانسته‌اند و تبعیّت شده و رئیس تلقّی می‌شدند [درقیامت] از کسانی که به عنوان رعیّت و پیرو از آنان پیروی کرده‌اند، بیزاری می‌جویند.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۷۸۰ بحارالأنوار، ج۷، ص۱۸۸/ الإمام العسکری، ص۵۷۸

الرّسول (صلی الله علیه و آله)- تَفْسِیرُ النُّعْمَانِیِّ، بِالْإِسْنَادِ عَنْ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) قَال ... قَال رسول الله (صلی الله علیه و آله) أَنَا مَدِینَهًُْ الْعِلْمِ وَ فِی مَوْضِعٍ آخَرَ أَنَا مَدِینَهًُْ الْحِکْمَهًِْ وَ عَلِیٌّ بَابُهَا فَمَنْ أَرَادَ الْحِکْمَهًَْ فَلْیَأْتِهَا مِنْ بَابِهَا وَ کُلُّ هَذَا مَنْصُوصٌ فِی کِتَابِهِ تَعَالَی إِلَّا أَنَّ لَهُ أَهْلًا یَعْلَمُونَ تَأْوِیلَهُ فَمَنْ عَدَلَ مِنْهُمْ إِلَی الَّذِینَ یَنْتَحِلُونَ مَا لَیْسَ لَهُمْ وَ فَیَتَّبِعُونَ ما تَشابَهَ مِنْهُ ابْتِغاءَ الْفِتْنَهًِْ وَ ابْتِغاءَ تَأْوِیلِهِ وَ هُوَ تَأْوِیلُهُ بِلَا بُرْهَانٍ وَ لَا دَلِیلٍ وَ لَا هُدًی هَلَکَ وَ أَهْلَکَ وَ خَسِرَتْ صَفْقَتُهُ وَ ضَلَّ سَعْیُهُ یَوْمَ تَبَرَّأَ الَّذِینَ اتُّبِعُوا مِنَ  الَّذِینَ اتَّبَعُوا وَ رَأَوُا الْعَذابَ وَ تَقَطَّعَتْ بِهِمُ الْأَسْبابُ وَ إِنَّمَا هُوَ حَقٌّ وَ بَاطِلٌ وَ إِیمَانٌ وَ کُفْرٌ وَ عِلْمٌ وَ جَهْلٌ وَ سَعَادَهًٌْ وَ شِقْوَهًٌْ وَ جَنَّهًٌْ وَ نَارٌ لَنْ یَجْتَمِعَ الْحَقُّ وَ الْبَاطِلُ فِی قَلْبِ امْرِئ.

پیامبر ( در تفسیر نعمانی با اسنادش از امام علی (علیه السلام) نقل کرده است که پیامبر (فرمود:] «من شهر علم هستم». و در جای دیگری فرمود: «من شهر حکمت هستم و علی (علیه السلام) نیز در آن شهر می‌باشد؛ اکنون هرکه طالب حکمت [و یا علم] است باید از آن در وارد شود [و علم و حکمت فرا گیرد]». تمام این مطالبی که ذکر شد در کتاب خدا به آن تصریح شده است و افراد خاص هستند که تأویل آن را می‌دانند. اگر مردم از این افراد [که تأویل واقعی آیات قرآن را می‌دانند] عدول کرده، به طرف کسانی که ادّعای عالم‌بودن می‌کنند رفته و در مسائل متشابه [که قابلیّت برداشت‌های متفاوت‌اند] به قصد ایجاد فتنه یا دست‌یابی به تأویل آن، از آنان پیروی کنند که [قطعاً] بدون برهان و دلیل است، خود و دیگران را به هلاکت می‌رسانند. آن‌ها زیان می‌کنند و از کوشش خود استفاده‌ای نمی‌برند. در آن (روز قیامت) پیشوایان [گمراه‌کننده] از پیروان خود، بیزاری جسته و عذاب الهی را مشاهده می‌کنند و دستشان از همه‌جا کوتاه می‌شود (راه به جایی نمی‌برند و حیران و سرگردان می‌مانند). در دنیا حقّ و باطل، ایمان و کفر، علم و جهل، سعادت و شقاوت و بهشت و دوزخ به هم آمیخته است و حقّ و باطل یکجا، در دل هیچ انسانی جمع نمی‌گردند.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۷۸۰ بحارالأنوار، ج۶۶، ص۸۰

ابن‌عباس (رحمة الله علیه)- وَ تَقَطَّعَتْ بِهِمُ الْأَسْبَابُ؛ الْأَرْحَامُ الَّتِی کَانُوا یَتَعَاطَفُونَ بِهَا عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ (رحمة الله علیه) وَ الثَّانِی الْعُهُودِ الَّتِی کَانَتْ بَیْنَهُمْ یَتَوَادُّونَ عَلَیْهَا.

ابن‌عباس (رحمة الله علیه) در معنای وَ تَقَطَّعَتْ بِهِمُ الْأَسْبابُ احتمالاتی است؛ یک احتمال این است که تمام سبب‌ها و روابطی که به‌وسیله‌ی عواطف و پیوندهای محبّت‌آمیز بینشان بود بریده می‌گردد و احتمال دیگر، از بین رفتن عهودی است که با یکدیگر برقرار کرده و پیمان‌های دوستی [است] که با یکدیگر بسته بودند.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۷۸۲ بحرالعرفان