علی‌بن‌إبراهیم (رحمة الله علیه)- عَنْ‌أَبَانِ‌بْنِ‌تَغْلِبَ قَالَ: کُنْتُ صَلَّیْتُ خَلْفَ أَبِی‌عَبْدِ‌اللَّهِ (علیه السلام) بِالْمُزْدَلِفَهًِْ فَلَمَّا انْصَرَفَ الْتَفَتَ إِلَیَّ فَقَالَ: یَا أَبَانُ الصَّلَوَاتُ الْخَمْسُ الْمَفْرُوضَاتُ مَنْ أَقَامَ حُدُودَهُنَ وَ حَافَظَ عَلَی مَوَاقِیتِهِنَّ لَقِیَ اللَّهَ یَوْمَ الْقِیَامَهًِْ وَ لَهُ عِنْدَهُ عَهْدٌ یُدْخِلُهُ بِهِ الْجَنَّهًَْ وَ مَنْ لَمْ یُقِمْ حُدُودَهُنَّ وَ لَمْ یُحَافِظْ عَلَی مَوَاقِیتِهِنَّ لَقِیَ اللَّهَ وَ لَا عَهْدَ لَهُ إِنْ شَاءَ عَذَّبَهُ وَ إِنْ شَاءَ غَفَرَ لَه.

علی‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه) کسی‌که نمازهای واجب پنج‌گانه را، با رعایت شرایط و حدودشان به‌جای آورد و به زمان برپایی آن‌ها توجّه نماید خداوند را در روز قیامت ملاقات می‌کند؛ درحالی‌که برایش نزد پروردگار عهدی است که او را به بهشت وارد می‌نماید. و آنکه حدود نمازهای واجب یومیّه را رعایت نکند و به زمان آن‌ها اهمیت ندهد، خداوند را بدون آنکه عهدی داشته باشد، ملاقات می‌کند و خداوند اگر بخواهد او را عذاب می‌کند و چنانچه بخواهد او را می‌بخشد.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۲، ص۲۲۲ الکافی، ج۳، ص۲۶۷/ نورالثقلین

الباقر (علیه السلام)- إِنَّ أَوَّلَ مَا یُحَاسَبُ بِهِ الْعَبْدُ الصَّلَاهًُْ فَإِنْ قُبِلَتْ قُبِلَ مَا سِوَاهَا وَ إِنَ الصَّلَاهًَْ إِذَا ارْتَفَعَتْ فِی وَقْتِهَا رَجَعَتْ إِلَی صَاحِبِهَا وَ هِیَ بَیْضَاءُ مُشْرِقَهًٌْ تَقُولُ حَفِظْتَنِی حَفِظَکَ اللَّهُ وَ إِذَا ارْتَفَعَتْ فِی غَیْرِ وَقْتِهَا بِغَیْرِ حُدُودِهَا رَجَعَتْ إِلَی صَاحِبِهَا وَ هِیَ سَوْدَاءُ مُظْلِمَهًٌْ تَقُولُ ضَیَّعْتَنِی ضَیَّعَکَ اللَّهُ.

امام باقر (علیه السلام) اگر نماز کسی در اوّل وقت به درگاه خدا بالا رود، درخشان و تابان به‌سوی صاحبش بازمی‌گردد و می‌گوید: «حقوق مرا نگهبان شدی، خدایت نگهبان باد»! و اگر نماز کسی در خارج از وقتِ ویژه به درگاه خدا بالا رود و از حدود و مقرّرات لازمه برخوردار نباشد، سیاه و تاریک به‌سوی صاحبش بازمی‌گردد و می‌گوید: «حقوق مرا پامال کردی، خدایت پامال کند»!

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۲، ص۲۲۴ تهذیب الأحکام، ج۲، ص۲۳۹/ نورالثقلین

الباقر (علیه السلام)- صَلَاهًُْ الظُّهْرِ وَ فِیهَا فَرَضَ اللَّهُ الْجُمُعَهًَْ وَ فِیهَا السَّاعَهًُْ الَّتِی لَا یُوَافِقُهَا عَبْدٌ مُسْلِمٌ فَیَسْأَلُ خَیْراً إِلَّا أَعْطَاهُ اللَّهُ إِیَّاهُ.

امام باقر (علیه السلام) منظور، نماز ظهر است که خدواند نماز جمعه را نیز در این زمان واجب گردانید؛ و [نماز ظهر] نمازی است که در آن ساعت، هر بنده‌ی مسلمان هر آنچه از خیر و نیکی از خداوند طلب نماید، به وی عطا می‌کند.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۲، ص۲۲۴ مستدرک الوسایل، ج۶، ص۹ / فلاح السایل، ص۹۳؛ فیه: «یسأل» بدل «یوافق»/ بحارالأنوار، ج۸۶، ص۱۹۵/ العیاشی، ج۱، ص۱۲۷/ البرهان

الباقر (علیه السلام)- هِیَ صَلَاهًُْ الظُّهْر.

امام باقر (علیه السلام) نماز ظهر، منظور است.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۲، ص۲۲۴ مستدرک الوسایل، ج۳، ص۲۰/ وسایل الشیعه، ج۷، ص۳۱۲ / من لایحضره الفقیه، ج۱، ص۱۹۵/ وسایل الشیعه، ج۴، ص۱۰/ الکافی، ج۳، ص۲۷۱/ تهذیب الأحکام، ج۲، ص۲۴۱

الصّادق (علیه السلام)- صَلَاهًُْ الْوُسْطَی صَلَاهًُْ الظُّهْرِ وَ هِیَ أَوَّلُ صَلَاهًٍْ أَنْزَلَ اللَّهُ عَلَی نَبِیِّه (صلی الله علیه و آله).

امام صادق (علیه السلام) [منظور از آن]، نماز ظهر است و آن نخستین نمازی است که خداوند بر پیغمبرش (صلی الله علیه و آله) نازل فرموده است.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۲، ص۲۲۴ وسایل الشیعه، ج۴، ص۲۲/ البرهان

الصّادق (علیه السلام)- صَلَاهًُْ الْوُسْطَی هِیَ الْوُسْطَی مِنْ صَلَاهًِْ النَّهَارِ وَ هِیَ الظُّهْرُ وَ إِنَّمَا یُحَافِظُ أَصْحَابُنَا عَلَی الزَّوَالِ مِنْ أَجْلِهَا.

امام صادق (علیه السلام) منظور از آن، نماز میانه‌ی روز است که همان نماز ظهر به شمار می‌رود؛ و یاران ما به‌خاطر آن، برای [تعیین وقت] زوال، دقّت زیادی نشان می‌دهند.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۲، ص۲۲۶ نورالثقلین/ البرهان

الصّادق (علیه السلام)- عَنْ عُبَیْدِ‌اللَّهِ‌بْنِ‌عَلِیٍّ الْحَلَبِیِّ عَنْ أَبِی‌عَبْدِ‌اللَّهِ (علیه السلام) قَالَ: إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) قَالَ: الْمَوْتُورُ أَهْلَهُ وَ مَالَهُ مَنْ ضَیَّعَ صَلَاهًَْ الْعَصْرِ. قُلْتُ: وَ مَا الْمَوْتُورُ أَهْلَهُ وَ مَالَهُ؟ قَالَ: لَا یَکُونُ لَهُ فِی الْجَنَّهًِْ أَهْلٌ وَ لَا مَالٌ یُضَیِّعُهَا فَیَدَعُهَا مُتَعَمِّداً حَتَّی تَصْفَرَّ الشَّمْسُ وَ تَغِیبَ.

امام صادق (علیه السلام) حلبی از امام صادق (علیه السلام) روایت کرده است: «اگر کسی نماز عصر خود را ضایع کند [و آن را در وقت خود نخواند]، [در بهشت] به تنهایی و دور از خانواده و اموالش خواهدبود». شخصی پرسید: «حالِ این فرد تنها و جدا از خانواده و اموالش چگونه است»؟ فرمود: «این فرد [هرچند که بهشتی است] امّا در بهشت نه کسی را دارد و نه مالی؛ [چراکه] او نماز عصر را از دست داده و از روی عمد آن را ترک می‌کرده تا آنکه خورشید زردرنگ شده و غروب می‌کرده است [و نماز عصر را نزدیک به غروب می‌خواند].

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۲، ص۲۲۶ وسایل الشیعه، ج۴، ص۱۵۴/ نورالثقلین

الباقر (علیه السلام)- قُومُوا لِلهِ قانِتِینَ قَالَ مُطِیعِینَ رَاغِبِینَ.

امام باقر (علیه السلام) یعنی باید مطیع و فرمانبر و راغب، نماز را به پا داشت.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۲، ص۲۲۶ بحارالأنوار، ج۸۶، ص۱۹۴/ العیاشی، ج۱، ص۱۲۷/ بحارالأنوار، ج۸۲، ص۲۰۱/ نورالثقلین/ البرهان

الصّادق (علیه السلام)- قُومُوا لِلهِ قانِتِینَ إِقْبَالُ الرَّجُلِ عَلَی صَلَاتِهِ.

امام صادق (علیه السلام) وقُومُواْ لِلّه قَانِتِینَ همان روی‌آوردن شخص به نماز است.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۲، ص۲۲۶ وسایل الشیعه، ج۴، ص۲۳/ العیاشی، ج۱، ص۱۲۷/ بحارالأنوار، ج۸۱، ص۲۳۱/ القمی، ج۱، ص۷۹/ نورالثقلین/ البرهان

الباقر (علیه السلام)- أُنْزِلَتْ هَذِهِ الْآیَهًُْ یَوْمَ الْجُمُعَهًِْ وَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فِی سَفَرِهِ فَقَنَتَ فِیهَا رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) وَ تَرَکَهَا عَلَی حَالِهَا فِی السَّفَرِ وَ الْحَضَرِ.

امام باقر (علیه السلام) این آیه در روز جمعه بر پیامبراکرم (صلی الله علیه و آله) نازل شد؛ درحالی‌که ایشان در سفر به سر می‌برد. او خاضعانه آن [نماز جمعه‌ی باخشوع] را به‌جا آورد و [از آن به بعد و برای همیشه] این حالت را در نماز با همان وضعیّت، چه در حال سفر و چه در حال اقامت در وطن، نگاه داشت.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۲، ص۲۲۶ من لایحضره الفقیه، ج۱، ص۱۹۵/ وسایل الشیعه، ج۴، ص۱۰/ الکافی، ج۳، ص۲۷۱/ تهذیب الأحکام، ج۲، ص۲۴۱/ نورالثقلین/ البرهان