علیّ‌بن‌إبراهیم (رحمة الله علیه)- فَبَدَّلُوا ذَلِکَ وَ قَالُوا حِنْطَهًٌْ.

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه) بنی‌اسرائیل آن [حطّه] (آمرزش و مغفرت) را عوض‌کرده و به جای آن گفتند «حِنطَةٌ» (به معنای گندم).

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۳۸۴ بحارالأنوار، ج۱۳، ص۱۷۴

العسکری (علیه السلام)- أَیْ لَمْ یَسْجُدُوا کَمَا أُمِرُوا وَ لَا قَالُوا مَا أُمِرُوا وَ لَکِنْ دَخَلُوهَا مِنْ مُسْتَقْبِلِیهَا بِأَسْتَاهِهِمْ وَ قَالُوا هنطا سمقانا أَیْ حِنْطَهًٌْ حَمْرَاءُ یُنَقُّونَهَا أَحَبُّ إِلَیْنَا مِنْ هَذَا الْفِعْلِ وَ هَذَا الْقَوْلِ.

امام عسکری (علیه السلام) یعنی آنگونه که به ایشان (بنی‌اسرائیل) دستور داده‌شده‌بود، سجده نکرده و آنچه را که به آنان امر شده‌بود، نگفتند بلکه [از روی بی‌احترامی] به صورت پشت کرده وارد آن شهر شدند و گفتند: «هنطا سمقانا» یعنی «گندم سرخ که مصرف می‌کنیم، از اینکار و این گفته بهتر است». (هدفشان تبدیل و تمسخر بود).

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۳۸۴ بحارالأنوار، ج۱۳، ص۱۸۲/ الإمام العسکری، ص۲۶۰/ قصص الأنبیاءللجزایری، ص۲۶۳؛ فیه: «و لا قالوا ما امروا ...» محذوفٌ/ تأویل الآیات الظاهرهًْ، ص۶۸ «بتفاوت یسیر»

امام عسکری (علیه السلام)- غَیَّرُوا وَ بَدَّلُوا مَا قِیلَ لَهُمْ وَ لَمْ یَنْقَادُوا لِوَلَایَهًِْ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) وَ عَلِیٍّ (علیه السلام) وَ آلِهِمَا الطَّیِّبِینَ.

امام عسکری (علیه السلام) آنچه که به ایشان گفته‌شد را، تغییر داده و عوض نمودند و به ولایت محمّد (علی (علیه السلام) و خاندان پاکشان (علیهم السلام) گردن ننهادند.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۳۸۶ بحارالأنوار، ج۱۳، ص۱۸۲/ الإمام العسکری، ص۲۶۰/ قصص الأنبیاءللجزایری، ص۲۶۳ و تأویل الآیات الظاهرهًْ، ص۶۸؛ فیهما: «غیّروا» محذوفٌ

الحسن (علیه السلام)- عَذَاباً مِنَ السَّمَاءِ طَاعُوناً نَزَلَ بِهِمْ، فَمَاتَ مِنْهُمْ مِائَهًٌْ وَ عِشْرُونَ أَلْفاً، ثُمَّ أَخَذَهُمْ بَعْدُ قِبَاعٌ فَمَاتَ مِنْهُمْ مِائَهًٌْ وَ عِشْرُونَ أَلْفاً أَیْضاً، وَ کَانَ خِلَافُهُمْ أَنَّهُمْ لَمَّا بَلَغُوا الْبَابَ رَأَوْا بَاباً مُرْتَفِعاً فَقَالُوا: مَا بَالُنَا نَحْتَاجُ إِلَی أَنْ نَرْکَعَ عِنْدَ الدُّخُولِ هَاهُنَا، ظَنَنَّا أَنَّهُ بَابٌ مُتَطَأْمِنٌ لَا بُدَّ مِنَ الرُّکُوعِ فِیهِ، وَ هَذَا بَابٌ مُرْتَفِعٌ، وَ إِلَی مَتَی یَسْخَرُ بِنَا هَؤُلَاءِ یَعْنُونَ مُوسَی (علیه السلام) ثُمَ یُوشَعَ‌بْنَ‌نُونٍ (علیه السلام) وَ یُسْجِدُونَنَا فِی الْأَبَاطِیلِ، وَ جَعَلُوا أَسْتَاهَهُمْ نَحْوَ الْبَاب.

امام حسن (علیه السلام) عذابی که از آسمان بر ستمکاران فرستاده‌شد، طاعون است که بر آن‌ها نازل‌شد. پس صد و بیست‌هزار نفر آن‌ها مردند. باز برای مرتبه‌ی دوّم دچار طاعون شدند و صد و بیست‌هزار نفر دیگر هم هلاک گردیدند. تخلّف آن‌ها این بود که وقتی به در رسیدند، دری بلند را مشاهده کرده و گفتند «ما احتیاجی به رکوع‌کردن و خم‌شدن نداریم؛ [قبل از اینکه به این در برسیم] گمان می‌کردیم این در کوتاهی است که برای ورود به ناچار باید خم شد ولی [می‌بینیم] این در بلند و مرتفع است. موسی (علیه السلام) و یوشع‌بن‌نون (علیه السلام) تا کی می‌خواهند ما را مسخره کنند و برای چیزهای بیهوده ما را به سجده وادارند»؟! پس پشت کرده و به طرف در رفتند. (بی‌حرمتی کردند).

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۳۸۶ الإمام العسکری، ص۵۴۴/ بحارالأنوار، ج۱۳، ص۱۸۵/ بحارالأنوار، ج۹، ص۱۸۴

أمیرالمؤمنین (علیه السلام)- سَیَقْتُلُونَ وَلَدَیَّ هَذَیْنِ الْحَسَنَ وَ الْحُسَیْنَ (علیها السلام) ثُمَّ قَالَ أَمِیرُالْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) وَ سَیُصِیبُ الَّذِینَ ظَلَمُوا رِجْزاً فِی الدُّنْیَا بِسُیُوفِ بَعْضِ مَنْ یُسَلِّطُ اللَّهُ تَعَالَی عَلَیْهِمْ لِلِانْتِقَامِ بِما کانُوا یَفْسُقُونَ کَمَا أَصَابَ بَنِی‌إِسْرَائِیلَ الرِّجْزُ. قِیلَ: وَ مَنْ هُوَ؟ قَالَ: غُلَامٌ مِنْ ثَقِیفٍ یُقَالُ لَهُ الْمُخْتَارُ بْنُ أَبِی عُبَیْدٍ.

امام علی (علیه السلام) دو فرزندم حسن (علیه السلام) و حسین (علیه السلام) را خواهندکشت. قاتلان آن‌ها در دنیا به‌وسیله‌ی شمشیرهای اشخاصی که خدا آنان را بر قاتلان مسلّط کرده است، دچار عذاب دردناکی خواهندشد تا انتقام فسق و فجورهائی را که انجام‌دادند بگیرد؛ همچنان که بنی‌اسرائیل دچار چنین عذاب دردناکی شدند. به امام (علیه السلام) عرض شد: «یا امیرالمؤمنین (علیه السلام)! [انتقام‌گیرنده] کیست»؟ فرمود: «جوانی از قبیله‌ی ثقیف است که او را مختاربن‌ابی‌عبیده می‌گویند».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۳۸۶ بحارالأنوار، ج۴۵، ص۳۳۹