العسکری (علیه السلام)- السَّیِّئَهًُْ الْمُحِیطَهًُْ بِهِ أَنْ تُخْرِجَهُ عَنْ جُمْلَهًِْ دِینِ اللَّهِ وَ تَنْزِعَهُ عَنْ وَلَایَهًِْ اللَّهِ الَّتِی یُؤْمِنُهُ مِنْ سَخَطِ اللَّهِ وَ هِیَ الشِّرْکُ بِاللَّهِ وَ الْکُفْرُ بِهِ وَ الْکُفْرُ بِنُبُوَّهًِْ مُحَمَّدٍ (صلی الله علیه و آله) رَسُولِ اللَّهِ وَ الْکُفْرُ بِوَلَایَهًِْ عَلِیِّ‌بْنِ‌أَبِی‌طَالِبٍ (علیه السلام) وَ خُلَفَائِهِ کُلُّ وَاحِدٍ مِنْ هَذِهِ سَیِّئَهًٌْ تُحِیطُ بِهِ أَیْ تُحِیطُ بِأَعْمَالِهِ فَتُبْطِلُهَا وَ تَمْحَقُهَا ... إِنَّ وَلَایَهًَْ أَضْدَادِ عَلِیٍّ (علیه السلام) وَ مُخَالَفَهًَْ عَلِیٍّ (علیه السلام) سَیِّئَهًٌْ لَا یَنْفَعُ مَعَهَا شَیْءٌ إِلَّا مَا یَنْفَعُهُمُ بِطَاعَاتِهِمْ فِی الدُّنْیَا بِالنِّعَمِ وَ الصِّحَّهًِْ وَ السَّعَهًِْ فَیَرُدُّوا الْآخِرَهًَْ وَ لَا یَکُونَ لَهُمْ إِلَّا دَائِمُ الْعَذَابِ.

امام عسکری (علیه السلام) گناهی که گناهکار را در میان گرفته و احاطه می‌کند همان گناهی است که او را از بوته‌ی دین خدا خارج می‌کند و از ولایت او که موجب در امان‌بودن از خشم خداست بی‌بهره می‌سازد آن گناه، شرک و کفر به خدا و کفر به پیامبری محمّد (رسول‌خدا (و کفر به ولایت علیّ‌بن‌ابی‌طالب (علیه السلام) و جانشینان اوست. که [گناهکار] هرکدام از این گناهان را مرتکب شود عذاب، او را در میان گرفته و احاطه می‌کند؛ یعنی کردارش را فرامی‌گیرد و همه را باطل کرده و از بین می‌برد ... دوست‌داشتن دشمنان علی (علیه السلام) و مخالفت با او، گناهی است که با وجودش هیچ‌چیز بهره‌ای [به انسان] نمی‌رساند، جز اینکه [این دشمنان حضرت علی (علیه السلام) که طاعاتی انجام داده‌اند،] در دنیا به‌خاطر طاعاتشان از نعمت، تندرستی و آسودگی بهره‌مند گردند و چون به آخرت درآیند تنها عذاب پایدار است که نصیبشان می‌شود.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۴۸۲ بحارالأنوار، ج۸، ص۳۰۰/ الإمام العسکری، ص۳۰۴/ البرهان

الکاظم (علیه السلام)- فِی قَولِهِ تَعَالَی بَلی مَنْ کَسَبَ سَیِّئَهًًْ قَالَ: بُغضُنَا وَ أَحاطَتْ بِهِ خَطِیئَتُهُ قَالَ: مَن شَرَکَ فِی دِمَائِنَا.

امام کاظم (علیه السلام) [در این آیه فاعل سیّئه] یعنی کسی‌که با ما کینه داشته‌باشد و منظور از احاطه‌شدن در گناهان، کسی است که در خون ما (قتل) شرکت کند.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۴۸۲ المناقب، ج۴، ص۲۸۳/ بحارالأنوار، ج۲۴، ص۴۴

ابن‌عباس (رحمة الله علیه)- وَ غَیرُهُ السَّیِّئَهًُْ هُنَا الشِّرکُ.

ابن‌عباس (رحمة الله علیه) منظور از سیّئه در اینجا شرک است.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۴۸۲ بحارالأنوار، ج۸، ص۲۳۵

الرّسول (صلی الله علیه و آله)- یَا رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله)! مَنْ أَصْحَابُ النَّارِ؟ قَالَ: مَنْ قَاتَلَ عَلِیّاً (علیه السلام) بَعْدِی فَأُولَئِکَ أَصْحَابُ النَّارِ مَعَ الْکُفَّارِ فَقَدْ کَفَرُوا بِالْحَقِّ لَمَّا جَاءَهُمْ.

پیامبر ( به ایشان عرض کردند: «ای رسول‌خدا (! اهل آتش چه کسانی هستند»؟ فرمود: «آنان که پس از من به ستیز با علی (علیه السلام) برخیزند، به همراه کافران، اهل آتش هستند؛ چرا که وقتی حق نزدشان آمده به آن کفر ورزیده‌اند».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۴۸۴ بحارالأنوار، ج۳۸، ص۱۱۷/ الأمالی للطوسی، ص۳۶۴/ البرهان

الصّادق (علیه السلام)- فَلَمَّا أَنْ تَوَلَّوْا کُلَّ إِمَامٍ جَائِرٍ لَیْسَ مِنَ اللَّهِ خَرَجُوا بِوَلَایَتِهِمْ إِیَّاهُ مِنْ نُورِ الْإِسْلَامِ إِلَی ظُلُمَاتِ الْکُفْرِ فَأَوْجَبَ اللَّهُ لَهُمُ النَّارَ مَعَ الْکُفَّارِ فَأُولئِکَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فِیها خالِدُونَ.

امام صادق (علیه السلام) چون از هر پیشوای ستمگری که از جانب خدا نبود پیروی‌کردند، به‌واسطه‌ی پیروی [از آن پیشوای ستمگر] از نور اسلام به ظلمات کفر گراییدند؛ سپس خدا برای ایشان همراه‌بودن با کفّار را در دوزخ واجب ساخت «آنها دوزخیانند و در آن جاودان باشند».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص۴۸۴ بحارالأنوار، ج۸، ص۳۶۹