وَلَقَدۡ أَتَوۡاْ عَلَى ٱلۡقَرۡيَةِ ٱلَّتِيٓ أُمۡطِرَتۡ مَطَرَ ٱلسَّوۡءِۚ أَفَلَمۡ يَكُونُواْ يَرَوۡنَهَاۚ بَلۡ كَانُواْ لَا يَرۡجُونَ نُشُورࣰا
40وَلَقَدۡ أَتَوۡاْ عَلَى ٱلۡقَرۡيَةِ ٱلَّتِيٓ أُمۡطِرَتۡ مَطَرَ ٱلسَّوۡءِۚ أَفَلَمۡ يَكُونُواْ يَرَوۡنَهَاۚ بَلۡ كَانُواْ لَا يَرۡجُونَ نُشُورࣰا
40الباقر ( وَ أَمَّا الْقَرْیَهًُْ الَّتِی أُمْطِرَتْ مَطَرَ السَّوْءِ فَهِیَ سَدُومُ قَرْیَهًُْ قَوْمِ لُوطٍ أَمْطَرَ اللَّهُ عَلَیْهِمْ حِجارَةً مِنْ سِجِّیلٍ یَقُولُ مِنْ طِینٍ.
امام باقر ( امّا شهری که باران شرّ بر آن باریده بود، سدوم، شهر لوط است که خداوند بر آنان بارانی از سنگهایی از سجّیل، که به گفتهی ایشان نوعی گل است بارانده بود.
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱۰، ص۴۲۶ القمی، ج۲، ص۱۱۴/ نورالثقلین/ البرهان