الصّادق (علیه السلام)- إِذَا کَانَ یَوْمُ الْقِیَامَهًِْ نَادَی مُنَادٍ أَیْنَ الصَّابِرُونَ فَیَقُومُ عُنُقٌ مِنَ النَّاسِ فَیُقَالُ لَهُمُ اذْهَبُوا إِلَی الْجَنَّهًِْ بِغَیْرِ حِسَابٍ قَالَ فَتَلَقَّاهُمُ الْمَلَائِکَهًُْ فَیَقُولُونَ لَهُمْ أَیَّ شَیْءٍ کَانَتْ أَعْمَالُکُمْ فَیَقُولُونَ کُنَّا نَصْبِرُ عَلَی طَاعَهًِْ اللَّهِ وَ نَصْبِرُ عَنْ مَعْصِیَهًِْ اللَّهِ فَیَقُولُونَ نِعْمَ أَجْرُ الْعامِلِینَ.

امام صادق (علیه السلام) هنگامی‌که روز قیامت برپا شود منادی ندا می‌کند صابران کجا هستند، در اینجا گروهی از مردم بر می‌خیزند به آن‌ها گفته می‌شود بروید و بدون حساب وارد بهشت گردید. فرشتگان از آن‌ها استقبال می‌کنند و سؤال می‌کنند: «اعمال شما چه بود»؟ می‌گویند: «ما در طاعت و معصیت خدا صبر می‌کردیم». می‌گویند: «نِعْمَ أَجْرُ الْعامِلِینَ».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۲، ص۷۷۲ بحارالأنوار، ج۶۸، ص۹۰