الباقر (علیه السلام)- فَإِنَّ اللَّهَ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی یَشْهَدُ بِهَا لِنَفْسِهِ وَ هُوَ کَمَا قَالَ فَأَمَّا قَوْلُهُ وَ الْمَلائِکَةُ؛ فَإِنَّهُ أَکْرَمَ الْمَلَائِکَهًَْ بِالتَّسْلِیمِ لِرَبِّهِمْ وَ صَدَّقُوا وَ شَهِدُوا کَمَا شَهِدَ لِنَفْسِهِ.

امام باقر (علیه السلام) خداوند گواهی می‌دهد که خدایی جز ذات یکتایش نیست و همین‌طور هم هست. ملائکه نیز همین گواهی را می‌دهند خداوند به آن‌ها احترام گزارده که تسلیم به پروردگارند و گواهی دارند».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۲، ص۴۹۴ بحارالأنوار، ج۲۳، ص۲۰۴/ بحارالأنوار، ج۳۶، ص۱۳۲ و العیاشی، ج۱، ص۱۶۵؛ فیه: «فان الله تبارک و تعالی ... لنفسه» محذوفٌ و «اقرّت» بدلٌ «اکرم» و «شهد ... هو» زیادهًْ/ فرات الکوفی، ص۷۷/ نورالثقلین

الرّسول (صلی الله علیه و آله)- لَمَّا أَمَرَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ هَذِهِ الْآیَاتِ أَنْ یَهْبِطْنَ إِلَی الْأَرْضِ تَعَلَّقْنَ بِالْعَرْشِ وَ قُلْنَ أَیْ رَبِّ إِلَی أَیْنَ تُهْبِطُنَا إِلَی أَهْلِ الْخَطَایَا وَ الذُّنُوبِ! فَأَوْحَی اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ إِلَیْهِنَّ أَنِ اهْبِطْنَ فَوَ عِزَّتِی وَ جَلَالِی لَا یَتْلُوکُنَّ أَحَدٌ مِنْ آلِ مُحَمَّدٍ (علیهم السلام) وَ شِیعَتِهِمْ فِی دُبُرِ مَا افْتَرَضْتُ عَلَیْهِ مِنَ الْمَکْتُوبَهًِْ فِی کُلِّ یَوْمٍ إِلَّا نَظَرْتُ إِلَیْهِ بِعَیْنِیَ الْمَکْنُونَهًِْ فِی کُلِّ یَوْمٍ سَبْعِینَ نَظْرَهًًْ أَقْضِی لَهُ فِی کُلِّ نَظْرَهًٍْ سَبْعِینَ حَاجَهًًْ وَ قَبِلْتُهُ عَلَی مَا فِیهِ مِنَ الْمَعَاصِی وَ هِیَ أُمُّ الْکِتَابِ وَ شَهِدَ اللهُ أَنَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ وَ الْمَلائِکَةُ وَ أُولُوا الْعِلْمِ وَ آیَهًُْ الْکُرْسِیِّ وَ آیَهًُْ الْمُلْکِ.

پیامبر (صلی الله علیه و آله) چون خدای عزّوجلّ به این آیات فرمان داد که به زمین فرود آیند آن‌ها به عرش در آویختند و گفتند: «پروردگارا به کجا ما را فرومی‌فرستی؟ به‌سوی خطاکاران و گنه‌کاران»؟! پس خدای عزّوجلّ به آن‌ها فرمود: «فرود آیید که به عزّت و جلال خودم سوگند که هیچ‌کس از آل‌محمّد (علیهم السلام) و شیعیان آن‌ها شما را در هر روز دنبال نماز واجبش نخواند جز اینکه به نظر مخصوصی در هر روز هفتاد بار به او نظر کنم و در هر نظر هفتاد حاجت او را برآورم و او را با آنچه گناه دارد بپذیرم و آن آیات عبارت است از ام‌الکتاب (سوره‌ی مبارکه‌ی حمد) و آیه‌ی شَهِدَ اللهُ أَنَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ وَ الْمَلائِکَةُ وَ أُولُوا الْعِلْمِ و آیهًْ‌الکرسی و آیه‌ی مُلک (آل عمران/۲۶)».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۲، ص۴۹۴ الکافی، ج۲، ص۶۲۰/ مشکاهًْ الأنوار، ص۹۲؛ فیه: «اراد» بدلٌ «امر» و «ینزل» بدلٌ «یهبط»

الرّسول (صلی الله علیه و آله)- القُطْبُ الرَّاوَنْدِیُّ فِی لُبِّ اللُّبَابِ، عَنِ النَّبِیِّ (صلی الله علیه و آله) قَالَ: مَنْ قَرَأَ شَهِدَ اللهُ مَرَّهًًْ وَاحِدَهًًْ حَرَّمَ اللَّهُ ثُلُثَ جَسَدِهِ عَلَی النَّارِ وَ مَنَ قَرَأَهَا مَرَّتَیْنِ حَرَّمَ اللَّهُ ثُلُثَیْ جَسَدِهِ عَلَی النَّارِ وَ مَنْ قَرَأَهَا ثَلَاثَ مَرَّاتٍ حَرَّمَ اللَّهُ جَمِیعَ جَسَدِهِ عَلَی النَّارِ وَ رَأَی (صلی الله علیه و آله) لَیْلَهًَْ أُسْرِیَ بِهِ بَابَ الْجَنَّهًِْ مُغْلَقاً عَلَی عَبْدٍ ثُمَّ رَآهُ مَفْتُوحاً فَسَأَلَ عَنْ ذَلِکَ فَقِیلَ لِأَنَّهُ قَرَأَ شَهِدَ اللهُ أَنَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ.

پیامبر (صلی الله علیه و آله) هرکس آیه‌ی شَهِدَ الله را یک‌مرتبه بخواند خداوند یک‌سوّم بدنش را بر آتش حرام می‌کند و هرکس آن را دو مرتبه بخواند خداوند دوسوّم بدنش را بر آتش حرام می‌کند و هرکس آن را سه‌مرتبه بخواند خداوند همه‌ی بدنش را بر آتش حرام می‌کند و پیامبر (صلی الله علیه و آله) در شبی که او را به آسمان بردند درِ بهشت را به‌روی بنده‌ای بسته دید؛ سپس دید که در باز شده است علّت آن را پرسید؛ گفته شد: «برای اینکه او آیه‌ی شَهِدَ الله أَنَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ را خواند».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۲، ص۴۹۶ مستدرک الوسایل، ج۴، ص۳۳۸

الرّسول (صلی الله علیه و آله)- عَنِ ابْنِ‌عَبَّاسٍ (رحمة الله علیه) قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله): وَ الَّذِی بَعَثَنِی بِالْحَقِّ بَشِیراً لَا یُعَذِّبُ اللَّهُ بِالنَّارِ مُوَحِّداً أَبَداً وَ إِنَّ أَهْلَ التَّوْحِیدِ لَیَشْفَعُونَ فَیُشَفَّعُونَ ثُمَّ قَالَ (صلی الله علیه و آله): إِنَّهُ إِذَا کَانَ یَوْمُ الْقِیَامَهًِْ أَمَرَ اللَّهُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی بِقَوْمٍ سَاءَتْ أَعْمَالُهُمْ فِی دَارِ الدُّنْیَا إِلَی النَّارِ فَیَقُولُونَ: یَا رَبَّنَا! کَیْفَ تُدْخِلُنَا النَّارَ وَ قَدْ کُنَّا نُوَحِّدُکَ فِی دَارِ الدُّنْیَا وَ کَیْفَ تُحْرِقُ بِالنَّارِ أَلْسِنَتَنَا وَ قَدْ نَطَقَتْ بِتَوْحِیدِکَ فِی دَارِ الدُّنْیَا وَ کَیْفَ تُحْرِقُ قُلُوبَنَا وَ قَدْ عَقَدَتْ عَلَی أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ أَمْ کَیْفَ تُحْرِقُ وُجُوهَنَا وَ قَدْ عَفَّرْنَاهَا لَکَ فِی التُّرَابِ أَمْ کَیْفَ تُحْرِقُ أَیْدِیَنَا وَ قَدْ رَفَعْنَاهَا بِالدُّعَاءِ إِلَیْکَ؟ فَیَقُولُ اللَّهُ جَلَّ جَلَالُهُ: عِبَادِی سَاءَتْ أَعْمَالُکُمْ فِی دَارِ الدُّنْیَا فَجَزَاؤُکُمْ نَارُ جَهَنَّمَ. فَیَقُولُونَ: یَا رَبَّنَا! عَفْوُکَ أَعْظَمُ أَمْ خَطِیئَتُنَا؟ فَیَقُولُ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی: بَلْ عَفْوِی. فَیَقُولُونَ: رَحْمَتُکَ أَوْسَعُ أَمْ ذُنُوبُنَا؟ فَیَقُولُ عَزَّ‌وَ‌جَلَّ: بَلْ رَحْمَتِی. فَیَقُولُونَ: إِقْرَارُنَا بِتَوْحِیدِکَ أَعْظَمُ أَمْ ذُنُوبُنَا؟ فَیَقُولُ تَعَالَی: بَلْ إِقْرَارُکُمْ بِتَوْحِیدِی أَعْظَمُ. فَیَقُولُونَ: یَا رَبَّنَا! فَلْیَسَعْنَا عَفْوُکَ وَ رَحْمَتُکَ الَّتِی وَسِعَتْ کُلَّ شَیْءٍ. فَیَقُولُ اللَّهُ جَلَّ جَلَالُهُ: مَلَائِکَتِی وَ عِزَّتِی وَ جَلَالِی مَا خَلَقْتُ خَلْقاً أَحَبَّ إِلَیَّ مِنَ الْمُقِرِّینَ بِتَوْحِیدِی وَ أَنْ لَا إِلَهَ غَیْرِی وَ حَقٌّ عَلَیَّ أَنْ لَا أُصْلِیَ أَهْلَ تَوْحِیدِی أَدْخِلُوا عِبَادِیَ الْجَنَّهًْ.

پیامبر (صلی الله علیه و آله) ابن‌عبّاس (رحمة الله علیه) گوید: پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: «قسم به کسی که مرا به حقّ، بشارت‌دهنده و بیم‌دهنده مبعوث کرد؛ خداوند هرگز موحّدی را با آتش عذاب نمی‌کند و اهل بهشت شفاعت می‌کنند و شفاعتشان مورد قبول واقع می‌شود». سپس پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: «هنگامی‌که روز قیامت می‌شود، خدای تبارک‌وتعالی گروهی را که اعمالش در دنیا بد بوده به‌سوی آتش فرمان می‌دهد. پس عرض می‌کنند: «پروردگارا! چگونه ما را داخل آتش می‌کنی درحالی‌که در دنیا تو را یگانه می‌دانستیم و چگونه قلب‌هایمان را می‌سوزانی درحالی‌که اعتقاد دارد که خدایی جز تو نیست و یا چگونه صورت‌هایمان را می‌سوزانی درحالی‌که آن را برای تو بر خاک می‌گذاشتیم و یا چگونه دست‌هایمان را می‌سوزانی درحالی‌که آن را به دعا به‌سوی تو بلند می‌کردیم»؟! پس خداوند جلّ‌جلاله می‌فرماید: «بندگان من اعمال شما در دنیا بد بود؛ پس جزای شما آتش جهنّم است». می‌گویند: «ای پروردگار ما! بخشش تو بزرگ‌تر است یا خطای ما»؟ می‌فرماید: «البتّه عفو من بزرگ‌تر است». عرض می‌کنند: «رحمت تو وسیع‌تر است یا گناهان ما»؟ می‌فرماید: «رحمت من وسیع‌تر است». عرض می‌کنند: «اقرار ما به یگانگی تو بزرگ‌تر است یا گناهان ما»؟ خدای عزّوجلّ می‌فرماید: «گناهان شما بزرگ‌تر نیست بلکه اقرار شما به یگانگی من بزرگ‌تر است». عرض می‌کنند: «پروردگارا! عفو و رحمتت که همه چیز را فراگرفته شامل ما هم بشود». خداوند جلّ‌جلاله می‌فرماید: «ای ملائکه‌ی من! سوگند به عزّت و جلالم! خلقی نیافریده‌ام که از اقرارکنندگان به یگانگی من و به اینکه خدایی غیر از من نیست، برایم محبوب‌تر باشد و سزاوار است بر من که اهل توحیدم را وارد آتش نکنم. بندگانم را وارد بهشت کنید».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۲، ص۴۹۶ بحارالأنوار، ج۳، ص۱

الکاظم (علیه السلام)- أُولُوا الْعِلْمِ قائِماً بِالْقِسْطِ؛ قَالَ هُوَ الْإِمَامُ.

امام کاظم (علیه السلام) أُولُوا الْعِلْمِ قائِماً بِالْقِسْطِ؛ یعنی امام.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۲، ص۴۹۸ بحارالأنوار، ج۲۳، ص۲۰۴/ المناقب، ج۱، ص۲۸۵؛ فیه: «الأیمّهًْ اماما بعد امام» بدلٌ «امام»/ العیاشی، ج۱، ص۱۶۶/ نورالثقلین

الرّسول (صلی الله علیه و آله)- رَوَی أَنَسُ‌بْنُ‌مَالِکٍ فِی فَضْلِ قِرَاءَهًِْ شَهِدَ اللهُ أَنَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ بِمَا تَضَمَّنَتْ مِنْ فَضِیلَهًِْ الْعِلْمِ وَ الْعُلَمَاءِ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) تَعَلَّمُوا الْعِلْمَ فَإِنَ تَعْلِیمَهُ لِلَّهِ حَسَنَهًٌْ وَ مُدَارَسَتَهُ تَسْبِیحٌ وَ الْبَحْثَ عَنْهُ جِهَادٌ وَ تَعْلِیمَهُ مَنْ لَا یَعْلَمُهُ صَدَقَهًٌْ وَ تَذَکُّرَهُ لِأَهْلِهِ قُرْبَهًٌْ لِأَنَّهُ مَعَالِمُ الْحَلَالِ وَ الْحَرَامِ وَ مَنَارُ سَبِیلِ الْجَنَّهًِْ وَ الْأَنِیسُ فِی الْوَحْشَهًِْ وَ الصَّاحِبُ فِی الْغُرْبَهًِْ وَ الْمُحَدِّثُ فِی الْخَلْوَهًِْ وَ الدَّلِیلُ عَلَی السَّرَّاءِ وَ الضَّرَّاءِ وَ السِّلَاحُ عَلَی الْأَعْدَاءِ وَ الْقُرْبَهًُْ عِنْدَ الْغُرَبَاءِ فَیَرْفَعُ اللَّهُ بِهِ أَقْوَاماً فَیَجْعَلُهُمْ یُقْتَدَی بِهِمْ وَ یُقْتَصُّ بِآثَارِهِمْ وَ یُنْتَهَی إِلَی رَأْیِهِمْ وَ تَرْغَبُ الْمَلَائِکَهًُْ فِی خَلَّتِهِمْ وَ بِأَجْنِحَتِهَا تَمْسَحُهُمْ وَ فِی صَلَاتِهِمْ تَسْتَغْفِرُ لَهُمْ کُلُّ رَطْبٍ وَ یَابِسٍ یَسْتَغْفِرُ لَهُمْ حَتَّی حِیتَانُ الْبِحَارِ وَ هَوَامُّهَا وَ سِبَاعُ الْأَرْضِ وَ أَنْعَامُهَا وَ السَّمَاءُ وَ نُجُومُهَا أَلَا وَ إِنَّ الْعِلْمَ حَیَاهًُْ الْقُلُوبِ وَ نُورُ الْأَبْصَارِ وَ قُوَّهًُْ الْأَبْدَانِ یَبْلُغُ بِالْعَبْدِ مَنَازِلَ الْأَحْرَارِ وَ مَجَالِسَ الْمُلُوکِ وَ الذِّکْرُ فِیهِ یَعْدِلُ بِالصِّیَامِ وَ مُدَارَسَتُهُ بِالْقِیَامِ وَ بِهِ یُعْرَفُ الْحَلَالُ وَ الْحَرَامُ وَ بِهِ تُوصَلُ الْأَرْحَامُ وَ هُوَ إِمَامُ الْعَمَلِ یُلْهِمُهُ اللَّهُ السُّعَدَاءَ وَ یَحْرِمُهُ الْأَشْقِیَاء.

پیامبر (صلی الله علیه و آله) علم بیاموزید؛ چون فراگیری آن به خاطر خدا کار نیک و تمرین آن تسبیح و جستجوی آن جهاد و یاددادن آن به کسی که نمی‌داند صدقه و یادآوری آن به اهل علم نزدیکی به خداوند است؛ زیرا علم نشان‌دهنده‌ی حلال و حرام و روشنایی‌بخش راه بهشت و مایه‌ی آرامش در ترس و وحشت و رفیق در غربت و هم صحبت در تنهایی و راهنما در شادمانی و سختی و اسلحه در برابر دشمنان و مایه‌ی نزدیکی در نزد غریبه‌هاست. خداوند به‌واسطه‌ی علم گروهی را بالا می‌برد و آن‌ها را چنان قرار می‌دهد که به آن‌ها اقتدا کنند و از آن‌ها تبعیّت کنند و به رأی و نظر آن‌ها واقف شوند و فرشتگان به دوستی با آن‌ها رغبت می‌نمایند و بال‌هایشان را بر آن‌ها می‌کشند و در نمازهایشان برای آن‌ها طلب بخشش می‌نمایند. هر تَر و خشکی حتی ماهیان و جانوران دریا و حیوانات درّنده و چهارپایان اهلی زمین و آسمان و ستارگانش برای آن‌ها طلب مغفرت می‌کنند. آگاه باشید! که علم مایه‌ی حیات قلب‌ها و روشنایی دیدگان و قوّت بدن‌هاست. بنده را به مقام و منزلت آزادگان و جایگاه فرمانروایان می‌رساند و سخن‌گفتن درباره‌ی علم با روزه و تمرین آن با نماز و عبادت برابری می‌کند. به‌وسیله‌ی علم حلال و حرام شناخته می‌شود و به‌وسیله‌ی آن صله‌ی رحم می‌شود و علم پیشوای عمل است؛ خداوند آن را به سعادتمندان الهام می‌کند و اشقیا را از آن محروم می‌نماید.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۲، ص۴۹۸ أعلام الدین، ص۹۲

المهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف)- عَنْ غِیَاثِ بْنِ أَسَدٍ قَالَ: سَمِعْتُ مُحَمَّدَ بْنَ عُثْمَانَ الْعَمْرِیَّ یَقُول: لَمَّا وُلِدَ الْخَلَفُ الْمَهْدِیُّ (عجل الله تعالی فرجه الشریف) سَطَعَ نُورٌ مِنْ فَوْقِ رَأْسِهِ إِلَی عَنَانِ السَّمَاءِ ثُمَّ سَقَطَ لِوَجْهِهِ سَاجِداً لِرَبِّهِ تَعَالَی ذِکْرُهُ ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ وَ هُوَ یَقُولُ أَشْهَدُ أَنْ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ وَ الْمَلائِکَةُ وَ أُولُوا الْعِلْمِ‌قائِماً بِالْقِسْطِ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ الْعَزِیزُ الْحَکِیمُ* إِنَّ الدِّینَ عِنْدَ اللهِ الْإِسْلامُ قَالَ وَکَانَ مَوْلِدُهُ لَیْلَهًَْ الْجُمُعَهًِْ.

امام مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) از غیاث‌بن‌اسد روایت است که می‌گوید: از محمّدبن‌عثمان (رحمة الله علیه) شنیدم: چون امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) متولّد گردید نوری از بالای سر مبارکش به آسمان تابید. سپس صورت به خاک نهاد و خدا را سجده کرد. آنگاه سر برداشت و فرمود: اشْهَدُ انْ لا الهَ الّا اللهُ وَ الْمَلائِکَةُ وَ أُولُوا الْعِلْمِ قائِماً بِالْقِسْطِ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ الْعَزِیزُ الْحَکِیمُ إِنَّ الدِّینَ عِنْدَ اللهِ الْإِسْلامُ و نیز محمّدبن‌عثمان گفت که ولادت امام (عجل الله تعالی فرجه الشریف) شب جمعه بود.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۲، ص۵۰۰ بحارالأنوار، ج۵۱، ص۱۵/ کمال الدین، ج۲، ص۴۳۳/ دلایل الإمامهًْ، ص۱۴۷/ نورالثقلین