أمیرالمؤمنین (علیه السلام)- الْمَوْتُ خَیْرٌ لِلْمُؤْمِنِ وَ الْکَافِرِ أَمَّا الْمُؤْمِنُ فَیَتَعَجَّلُ لَهُ النَّعِیمُ وَ أَمَّا الْکَافِرُ فَیَقِلُّ عَذَابُهِ وَ آیَهًُْ ذَلِکَ مِنْ کِتَابِ اللَّهِ تَعَالَی: وَ مَا عِنْدَ اللهِ خَیْرٌ لِلْأَبْرارِ. وَ لَا یَحْسَبَنَّ الَّذِینَ کَفَرُوا أَنَّ ما نُمْلِی لَهُمْ خَیْرٌ لِأَنْفُسِهِمْ إِنَّمَا نُمْلِی لَهُمْ لِیَزْدادُوا إِثْماً.

امام علی (علیه السلام) مرگ برای مؤمن و کافر بهتر است؛ امّا مؤمن، پس نعمت‌ها زودتر به او می‌رسد و کافر، عذابش کم می‌شود و آیه آن در کتاب خدای تعالی است: وَ ما عِنْدَ اللهِ خَیْرٌ لِلْأَبْرار و آیه: آن‌ها که کافر شدند، [و راه طغیان پیش گرفتند]، تصوّر نکنند اگر به آنان مهلت می‌دهیم، به سودشان است! ما به آنان مهلت می‌دهیم فقط برای اینکه بر گناهان خود بیفزایند و برای آن‌ها، عذاب خوارکننده‌ای [آماده‌شده] است!. (آل عمران/۱۷۸).

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۲، ص۸۹۰ شرح نهج البلاغهًْ، ج۲۰، ص۳۴۴

أمیرالمؤمنین (علیه السلام)- لما ضربه ابن ملجم لعنه الله ... وَ اللَّهِ مَا فَجَأَنِی مِنَ الْمَوْتِ وَارِدٌ کَرِهْتُهُ وَ لَا طَالِعٌ أَنْکَرْتُهُ وَ مَا کُنْتُ إِلَّا کَقَارِبٍ وَرَدَ وَ طَالِبٍ وَجَدَ وَ ما عِنْدَ اللهِ خَیْرٌ لِلْأَبْرارِ.

امام علی (علیه السلام) پس از آنکه ابن‌ملجم که لعنت خدا بر او باد او را ضربت زده بود: «امام (علیه السلام) فرمود: ... به خدا که با مردن چیزی به سر وقت من نیامد که آن را نپسندم و نه چیزی پدید گردید که آن را نشناسم بلکه چون جوینده‌ی آب به شب هنگام بودم که ناگهان به آب رسد یا خواهانی که آنچه را خواهان است بیابد وَ ما عِنْدَ اللهِ خَیْرٌ لِلْأَبْرارِ.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۲، ص۸۹۲ نهج البلاغهًْ، ص۳۷۸/ بحارالأنوار، ج۴۲، ص۲۵۴/ شرح نهج البلاغهًْ، ج۱۵، ص۱۴۳

الباقر (علیه السلام)- أَمَّا الْجِنَانُ الْمَذْکُورَهًُْ فِی الْکِتَابِ فَإِنَّهُنَ جَنَّهًُْ عَدْنٍ وَ جَنَّهًُْ الْفِرْدَوْسِ وَ جَنَّهًُْ نَعِیمٍ وَ جَنَّهًُْ الْمَأْوَی قَالَ وَ إِنَّ لِلَّهِ عَزَّ‌وَ‌جَلَّ جِنَاناً مَحْفُوفَهًًْ بِهَذِهِ الْجِنَانِ وَ إِنَّ الْمُؤْمِنَ لَیَکُونُ لَهُ مِنَ الْجِنَانِ مَا أَحَبَّ وَ اشْتَهَی یَتَنَعَّمُ فِیهِنَّ کَیْفَ یَشَاء.

امام باقر (علیه السلام) امّا بهشت‌هایی که در قرآن ذکر شده، عبارت است از: بهشت عدن، بهشت فردوس، بهشت نعیم، بهشت مأوی. خدای عزّوجلّ بهشت‌های دیگری دارد که این بهشت‌ها را دربرگرفته و هر مؤمنی به هر اندازه که بخواهد بهشت دارد.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۲، ص۸۹۲ الکافی، ج۸، ص۱۰۰