نَزَّلَ عَلَيۡكَ ٱلۡكِتَٰبَ بِٱلۡحَقِّ مُصَدِّقࣰا لِّمَا بَيۡنَ يَدَيۡهِ وَأَنزَلَ ٱلتَّوۡرَىٰةَ وَٱلۡإِنجِيلَ
3
نَزَّلَ عَلَيۡكَ ٱلۡكِتَٰبَ بِٱلۡحَقِّ مُصَدِّقࣰا لِّمَا بَيۡنَ يَدَيۡهِ وَأَنزَلَ ٱلتَّوۡرَىٰةَ وَٱلۡإِنجِيلَ
3
الصّادق (علیه السلام)- وَ الْکِتَابُ هُوَ جُمْلَهًُْ الْقُرْآنِ الَّذِی یُصَدِّقُهُ مَنْ کَانَ قَبْلَهُ مِنَ الْأَنْبِیَاءِ.
امام صادق (علیه السلام) کتاب تمامی قرآن است که همهی پیامبران (علیهم السلام) قبلی در آن مورد تأیید قرار گرفتهاند.
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۲، ص۴۵۸ بحارالأنوار، ج۸۹، ص۱۶/ العیاشی، ج۱، ص۱۶۲/ القمی، ج۱، ص۹۶/ نورالثقلین/ البرهان
الصّادق (علیه السلام)- الْقُرْآنُ جُمْلَهًُْ الْکِتَابِ وَ الْفُرْقَانُ الْمُحْکَمُ الْوَاجِبُ الْعَمَلِ بِه.
امام صادق (علیه السلام) قرآن به تمام کتاب گفته میشود و فرقان به آیات محکمی که عمل به آن واجب است.
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۲، ص۴۵۸ نورالثقلین
الرّسول (صلی الله علیه و آله)- عَنْ یَزِیدَبْنِسَلَّام أَنَّهُ سَأَلَ رَسُولَ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله) فَقَالَ: لِمَ سُمِّیَ الْفُرْقَانُ فُرْقَاناً؟ قَالَ: لِأَنَّهُ مُتَفَرِّقُ الْآیَاتِ وَ السُّوَرِ أُنْزِلَتْ فِی غَیْرِ الْأَلْوَاحِ وَ غَیْرُهُ مِنَ الصُّحُفِ وَ التَّوْرَاهًِْ وَ الْإِنْجِیلِ وَ الزَّبُورِ أُنْزِلَتْ کُلُّهَا جُمْلَهًًْ فِی الْأَلْوَاحِ وَ الْوَرَق.
پیامبر (صلی الله علیه و آله) یزیدبنسلّام از پیامبر (صلی الله علیه و آله) پرسید: «چرا قرآن را فرقان نامیدهاند»؟ فرمود: «زیرا آیات و سورههای آن متفرّق است و بهصورت الواح نازل نشده ولی سایر کتب از قبیل صحف و تورات و انجیل و زبور تمام آنها در الواح و اوراق نازل شده است».
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۲، ص۴۵۸ نورالثقلین
السّجّاد (علیه السلام)- فِی الصَّحِیفَهًِْ السَّجَّادِیَّهًْ وَ کَانَ مِنْ دُعَائِهِ (علیه السلام) عِنْدَ خَتْمِ الْقُرْآنِ ... وَ فُرْقَاناً فَرَّقْتَ بِهِ بَیْنَ حَلَالِکَ وَ حَرَامِکَ وَ قُرْآناً أَعْرَبْتَ {عَرَّبْتَ} بِهِ عَنْ شَرَائِعِ أَحْکَامِک.
امام سجّاد (علیه السلام) دعای امام سجّاد (علیه السلام) در صحیفهی سجّادیه هنگام ختم قرآن: «فرقانی است که به وسیلهی آن حلال و حرامت را از هم جدا کردهای. قرآنی است که به وسیلهی آن شرایع و احکام خویش را آشکار ساختهای».
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۲، ص۴۵۸ اقبال الأعمال، ج۱، ص۲۶۷/ نورالثقلین