ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ يُقَٰتِلُونَ فِي سَبِيلِ ٱللَّهِۖ وَٱلَّذِينَ كَفَرُواْ يُقَٰتِلُونَ فِي سَبِيلِ ٱلطَّٰغُوتِ فَقَٰتِلُوٓاْ أَوۡلِيَآءَ ٱلشَّيۡطَٰنِۖ إِنَّ كَيۡدَ ٱلشَّيۡطَٰنِ كَانَ ضَعِيفًا
76
ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ يُقَٰتِلُونَ فِي سَبِيلِ ٱللَّهِۖ وَٱلَّذِينَ كَفَرُواْ يُقَٰتِلُونَ فِي سَبِيلِ ٱلطَّٰغُوتِ فَقَٰتِلُوٓاْ أَوۡلِيَآءَ ٱلشَّيۡطَٰنِۖ إِنَّ كَيۡدَ ٱلشَّيۡطَٰنِ كَانَ ضَعِيفًا
76
علیبنإبراهیم (رحمة الله علیه)- الَّذِینَ آمَنُوا یَعْنِی الْمُؤْمِنِینَ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِیِّ یُقاتِلُونَ فِی سَبِیلِ اللهِ وَ الَّذِینَ کَفَرُوا یُقاتِلُونَ فِی سَبِیلِ الطَّاغُوتِ وَ هُمْ مُشْرِکُو قُرَیْشٍ یُقاتِلُونَ عَلَی الْأَصْنَامِ.
علیّبنابراهیم (رحمة الله علیه)- الَّذِینَ آمَنُوا یعنی مؤمنینی که جزء اصحاب پیامبر (صلی الله علیه و آله) بودند؛ یُقاتِلُونَ فِی سَبِیلِ اللهِ وَ الَّذِینَ کَفَرُوا یُقاتِلُونَ فِی سَبِیلِ الطَّاغُوتِ و آنان مشرکان قریش هستند که به خاطر بتهایشان با مسلمانان میجنگیدند.
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۳، ص۳۰۸ القمی، ج۱، ص۱۴۳
الباقر (علیه السلام)- عَنْ مُحَمَّدِبْنِعَبْدِ الرَّحْمَنِبْنِأَبِیلَیْلَی عَنْ أَبِیهِ قَالَ سَمِعْتُ أَبَاجَعْفَرٍ (علیه السلام) یَقُولُ إِذَا سَمِعْتُمُ الْعِلْمَ فَاسْتَعْمِلُوهُ وَ لْتَتَّسِعْ قُلُوبُکُمْ فَإِنَ الْعِلْمَ إِذَا کَثُرَ فِی قَلْبِ رَجُلٍ لَا یَحْتَمِلُهُ قَدَرَ الشَّیْطَانُ عَلَیْهِ فَإِذَا خَاصَمَکُمُ الشَّیْطَانُ فَأَقْبِلُوا عَلَیْهِ بِمَا تَعْرِفُونَ فَ إِنَّ کَیْدَ الشَّیْطانِ کانَ ضَعِیفاً فَقُلْتُ وَ مَا الَّذِی نَعْرِفُهُ قَالَ خَاصِمُوهُ بِمَا ظَهَرَ لَکُمْ مِنْ قُدْرَهًِْ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ.
امام باقر (علیه السلام)- عبدالرّحمنبنابیلیلی گوید: شنیدم امام باقر (علیه السلام) فرمود: «چون علم را شنیدید آن را به کار بندید و باید دلهای شما گنجایش داشته باشد [زیادتر از استعداد و حوصلهی خود علم را فرا نگیرید] زیرا چون علم در دل مرد به قدری زیاد میشود که نمیتواند تحمّل کند شیطان بر او مسلّط میشود، پس چون شیطان با شما به دشمنی برخاست با آنچه میدانید به مقابله با او روی آورید زیرا نیرنگ شیطان ضعیف است». گفتم: «آنچه میدانیم چیست»؟ فرمود: «به آنچه از قدرت خدای عزّوجلّ برای شما هویدا گشته است با او مبارزه کنید».
تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۳، ص۳۰۸ الکافی، ج۱، ص۴۵/ بحرالعرفان، ج۴، ص۲۷۴