علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- فَإِنْ یَکْفُرْ بِها هؤُلاءِ یَعْنِی‌أَصْحَابَهُ وَ قُرَیْشاً وَ الَّذِینَ أَنْکَرُوا بَیْعَهًَْ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام) فَقَدْ وَکَّلْنا بِها قَوْماً یَعْنِی شِیعَهًَْ أَمِیرِالْمُؤْمِنِینَ (علیه السلام).

علیّ‌بن‌ابراهیم (رحمة الله علیه)- فَإِنْ یَکْفُرْ بِها هؤُلاءِ یعنی پیامبر (صلی الله علیه و آله) و قریش و کسانی که بیعت با امیرالمؤمنین (علیه السلام) را نپذیرفتند. فَقَدْ وَکَّلْنا بِها قَوْما؛ ً منظور شیعه امیرالمؤمنین (علیه السلام) است.

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۴، ص۴۷۴ بحارالأنوار، ج۱۱، ص۲۵/ بحارالأنوار، ج۳۶، ص۹۳/ القمی، ج۱، ص۲۰۹؛ فیهما «لیسوا بها بکافرین» زیادهًْ

الصّادق (علیه السلام)- عَنْ سُلَیْمَانَ بْنِ هَارُونَ قَالَ: قُلْتُ لَهُ إِنَّ بَعْضَ هَذِهِ الْعِجْلِیَّهًِْ یَقُولُونَ إِنَّ سَیْفَ رَسُولِ اللَّهِ ص عِنْدَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْحَسَنِ فَقَالَ وَ اللَّهِ مَا رَآهُ هُوَ وَ لَا أَبُوهُ بِوَاحِدَهًٍْ مِنْ عَیْنَیْهِ إِلَّا أَنْ یَکُونَ رَآهُ أَبُوهُ عِنْدَ الْحُسَیْن (علیه السلام) وَ إِنَّ صاحِبَ هَذَا الْأَمْرِ مَحْفُوظٌ لَهُ فَلَا تَذْهَبَنَّ یَمِیناً وَ لَا شِمَالًا فَإِنَّ الْأَمْرَ وَ اللَّهِ وَاضِحٌ وَ اللَّهِ لَوْ أَنَّ أَهْلَ السَّمَاءِ وَ الْأَرْضِ اجْتَمَعُوا عَلَی أَنْ یُحَوِّلُوا هَذَا الْأَمْرَ مِنْ مَوْضِعِهِ الَّذِی وَضَعَهُ اللَّهُ فِیهِ مَا اسْتَطَاعُوا وَ لَوْ أَنَّ النَّاسَ کَفَرُوا جَمِیعاً حَتَّی لَا یَبْقَی أَحَدٌ لَجَاءَ اللَّهُ لِهَذَا الْأَمْرِ بِأَهْلٍ یَکُونُونَ مِنْ أَهْلِهِ ثُمَّ قَالَ أَ مَا تَسْمَعُ اللَّهَ یَقُولُ یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا مَنْ یَرْتَدَّ مِنْکُمْ عَنْ دِینِهِ فَسَوْفَ یَأْتِی اللهُ بِقَوْمٍ یُحِبُّهُمْ وَ یُحِبُّونَهُ أَذِلَّةٍ عَلَی الْمُؤْمِنِینَ أَعِزَّةٍ عَلَی الْکافِرِینَ حَتَّی فَرَغَ مِنَ الْآیَهًِْ وَ قَالَ فِی آیَهًٍْ أُخْرَی فَإِنْ یَکْفُرْ بِها هؤُلاءِ فَقَدْ وَکَّلْنا بِها قَوْماً لَیْسُوا بِها بِکافِرِینَ ثُمَّ قَالَ إِنَّ أَهْلَ هَذِهِ الْآیَهًِْ هُمْ أَهْلُ تِلْکَ الْآیَهًِْ.

امام صادق (علیه السلام)- سلیمان بن هارون گفت: به امام (علیه السلام) گفتم: بعضی از عجلیها می‌گویند که شمشیر پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) پیش عبداللَّه‌بن‌حسن است. فرمود: «به خدا قسم آن را ندیده و نه پدرش با یک چشمش، مگر اینکه پدرش در نزد حضرت حسین (علیه السلام) دیده باشد. صاحب این امر محفوظ است و برای او نگهداری می‌شود، به طرف راست و چپ نرو، به خدا قسم مطلب واضح است. به خدا قسم اگر اهل آسمان و زمین اجتماع کنند بر تغییر مقام امامت و قراردادن آن را از محلّی که خدا قرار داده به دیگری، قدرت نخواهند داشت؛ اگر همه‌ی مردم کافر شوند به‌طوری که احدی باقی نماند، خداوند گروهی را خواهد آورد که معتقد به امامت باشند. مگر این آیه را نشنیده‌ای که خداوند می‌فرماید: ای کسانی که ایمان آورده‌اید! هرکس از شما، از آیین خود بازگردد، [به خدا] زیانی نمی‌رساند خداوند جمعیّتی را می‌آورد که آن‌ها را دوست دارد و آنان [نیز] او را دوست دارند، در برابر مؤمنان متواضع، و در برابر کافران سرسخت و نیرومندند ... (مائده/۵۴) و در آیه‌ی دیگر می‌فرماید: فَإِنْ یَکْفُرْ بِها هؤُلاءِ فَقَدْ وَکَّلْنا بِها قَوْماً لَیْسُوا بِها بِکافِرِینَ. سپس فرمود: «افرادی که در این آیه مورد نظرند، همان کسانی هستند که در آن آیه از ایشان یاد شده است».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۴، ص۴۷۴ بحارالأنوار، ج۲۷، ص۴۹/ العیاشی، ج۱، ص۳۲۶/ العیاشی، ج۱، ص۳۶۹/ البرهان؛ فیهما «إنّ صاحب ... ما أستطاعوا» محذوفٌ

الصّادق (علیه السلام)- مُحَمَّدُ بْنُ حَسَّانَ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَاعَبْدِاللَّهِ (علیه السلام) یَتْلُو هَذِهِ الْآیَهًَْ: فَإِنْ یَکْفُرْ بِها هؤُلاءِ فَقَدْ وَکَّلْنا بِها قَوْماً لَیْسُوا بِها بِکافِرِینَ، ثُمَ أَهْوَی بِیَدِهِ إِلَیْنَا، وَ نَحْنُ جَمَاعَهًٌْ فِینَا جَمِیلُ بْنُ دَرَّاجٍ وَ غَیْرُهُ، فَقُلْنَا أَجَلْ وَ اللَّهِ جُعِلْتُ فِدَاکَ لَا نَکْفُرُ بِهَا.

امام صادق (علیه السلام)- محمّدبن‌حسّان گوید: از امام صادق (علیه السلام) شنیدم که این آیه: فَإِنْ یَکْفُرْ بِها هؤُلاءِ فَقَدْ وَکَّلْنا بِها قَوْماً لَیْسُوا بِها بِکافِرِینَ را می‌خواند. سپس با دستش به ما اشاره فرمود، و ما گروهی بودیم که در میان ما جمیل‌بن‌درّاج و غیر او بودند. عرض کردیم: «بله فدایت شوم به خدا سوگند به آن کفر نمی‌ورزیم».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۴، ص۴۷۶ رجال الکشی، ص۲۵۱

الصّادق (علیه السلام)- عَنْ عُیَیْنَهًَْ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام) قَالَ إِنَ قَوْماً وُسِّعَ عَلَیْهِمْ فِی أَرْزَاقِهِمْ حَتَّی طَغَوْا فَاسْتَخْشَنُوا الْحِجَارَهًَْ فَعَمَدُوا إِلَی النَّقِیِّ فَصَنَعُوا مِنْهُ کَهَیْئَهًِْ الْأَفْهَارِ فَجَعَلُوهُ فِی مَذَاهِبِهِمْ فَأَخَذَهُمُ اللَّهُ بِالسِّنِینَ فَعَمَدُوا إِلَی أَطْعِمَتِهِمْ فَجَعَلُوهَا فِی الْخَزَائِنِ فَبَعَثَ اللَّهُ عَلَی مَا فِی خَزَائِنِهِمْ مَا أَفْسَدَهُ حَتَّی احْتَاجُوا إِلَی مَا کَانُوا یَسْتَطِیبُونَ بِهِ فِی مَذَاهِبِهِمْ فَجَعَلُوا یَغْسِلُونَهُ وَ یَأْکُلُونَهُ ثُمَّ قَالَ أَبُوعَبْدِاللَّهِ (علیه السلام) وَ لَقَدْ دَخَلْتُ عَلَی أَبِی الْعَبَّاسِ وَ قَدْ أَخَذَ الْقَوْمُ الْمَجْلِسَ فَمَدَّ یَدَهُ إِلَیَّ وَ السُّفْرَهًُْ بَیْنَ یَدَیْهِ مَوْضُوعَهًٌْ فَأَخَذَ بِیَدِی فَذَهَبْتُ لِأَخْطُوَ إِلَیْهِ فَوَقَعَتْ رِجْلِی عَلَی طَرَفِ السُّفْرَهًِْ فَدَخَلَنِی مِنْ ذَلِکَ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ یَدْخُلَنِی إِنَّ اللَّهَ یَقُولُ فَإِنْ یَکْفُرْ بِها هؤُلاءِ فَقَدْ وَکَّلْنا بِها قَوْماً لَیْسُوا بِها بِکافِرِینَ قَوْماً وَ اللَّهِ یُقِیمُونَ الصَّلاةَ وَ یُؤْتُونَ الزَّکاةَ وَ یَذْکُرُونَ اللَّهَ کَثِیراً.

امام صادق (علیه السلام)- عیینه نقل می‌کند: امام صادق (علیه السلام) فرمود: گروهی روزیشان برای آن‌ها وسعت داده شد تا اینکه طغیان کردند و سنگ را [برای پاک‌کردن بدن] زبر و خشن یافتند و نان را قصد کردند و از آن به شکل سنگ‌ها در توالت‌هایشان درست کردند؛ پس خداوند آن‌ها را به خشکسالی مؤاخذه کرد و آن‌ها غذاهایشان را قصد کردند و آن را در خزانه‌ها قرار دادند. سپس خداوند به خزانه‌هایشان چیزی فرستاد که آن را فاسد کند تا اینکه به نان‌هایی که با آن خودشان را در توالت‌هایشان تمیز می‌کردند محتاج شدند و شروع کردند به شستن آن‌ها. به خدا سوگند به مجلس اباالعباس وارد شدم درحالی‌که مردم مجلس را پر کرده بودند؛ پس دستش را به‌سوی من دراز کرد و سفره روبرویش قرار داده شده بود و دست مرا گرفت؛ رفتم تا به‌سوی او قدم بردارم که پایم بر کنار سفره قرار گرفت و از این کار آن حالتی که خدا خواست بر من وارد شود، بر من وارد شد [و من ناراحت شدم]. خداوند می‌فرماید: فَإِنْ یَکْفُرْ بِها هؤُلاءِ فَقَدْ وَکَّلْنا بِها قَوْماً لَیْسُوا بِها بِکافِرِینَ؛ گروهی که به خدا سوگند نماز به پا می‌دارند و زکات می‌دهند و خدا را فراوان یاد می‌کنند».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۴، ص۴۷۶ المحاسن، ج۲، ص۵۸۸/ وسایل الشیعهًْ، ج۲۴، ص۳۸۵/ نورالثقلین/ بحارالأنوار، ج۶۳، ص۴۰۹/ البرهان؛ فیهما: «إنّ قوما وسع ... أبی العباس» محذوفٌ