الباقر (علیه السلام)- عَنْ عَلِیِّ‌بْنِ‌دَرَّاجٍ الْأَسَدِیِّ قَال: دَخَلْتُ عَلَی‌أَبِی‌جَعْفَرٍ (علیه السلام) فَقُلْتُ لَهُ إِنِّی کُنْتُ عَامِلًا لِبَنِی‌أُمَیَّهًَْ فَأَصَبْتُ مَالًا کَثِیراً فَظَنَنْتُ أَنَّ ذَلِکَ لَا یَحِلُّ لِی قَالَ فَسَأَلْتُ عَنْ ذَلِکَ غَیْرِی قَالَ قُلْتُ قَدْ سَأَلْتُ فَقِیلَ لِی إِنَّ أَهْلَکَ وَ مَالَکَ وَ کُلَّ شَیْءٍ لَکَ حَرَامٌ قَالَ لَیْسَ کَمَا قَالُوا لَکَ قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاکَ فَلِی تَوْبَهًٌْ قَالَ نَعَمْ تَوْبَتُکَ فِی کِتَابِ اللَّهِ قُلْ لِلَّذِینَ کَفَرُوا إِنْ یَنْتَهُوا یُغْفَرْ لَهُمْ ما قَدْ سَلَفَ.

امام باقر ( علی‌بن‌دراج اسدی گوید: نزد امام باقر (آمدم و سپس به او عرض کردم: «من عامل (کارگزار) بنی‌امیّه بودم و مال بسیاری از این طریق به‌دست آوردم. حالا به این فکر افتادم که آن از راه حلال به‌دست نیامده است». فرمود: «آیا از کسی غیر از من درباره‌ی آن مال پرسیده‌ای»؟ گفت: «گفتم: «بلی، به من گفتهاند: همانا خانواده و اموال و همه چیز بر تو حرام است». فرمود: «اینطور که به تو گفته‌اند، نیست» گفتم: «فدایت شوم، آیا می‌توانم توبه کنم»؟ فرمود: «بلی، توبه‌ی شما در کتاب خدا ذکر شده است آنجا که خدا می‌فرماید: قُل لِلَّذِینَ کَفَرُواْ إِن یَنتَهُواْ یُغَفَرْ لَهُم مَّا قَدْ سَلَفَ».

تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۵، ص۵۵۸ بحار الأنوار، ج۷۲، ص۳۷۴/ العیاشی، ج۲، ص۵۵/ نور الثقلین/ البرهان