فَمَنۡ أَظۡلَمُ مِمَّنِ ٱفۡتَرَىٰ عَلَى ٱللَّهِ كَذِبًا أَوۡ كَذَّبَ بِـَٔايَـٰتِهِۦٓۚ إِنَّهُۥ لَا يُفۡلِحُ ٱلۡمُجۡرِمُونَ
17
تفسیر نور
پس كیست ستمكارتر از كسى كه بر خدا دروغ بندد، یا آیات او را دروغ بشمارد؟ قطعاً مجرمان، رستگار نمىشوند.
نکتهها
آیه، ادامهى پاسخ كسانى است كه از پیامبر تقاضاى تغییر و تبدیل قرآن را داشتند و این تقاضا، نوعى افترا بر خداوند به حساب آمده است. مشابه این آیه در موارد دیگرى هم هست، از جمله: «وَمن اظلم ممّن افترى عَلى اللَّه كَذِباً و قالَ اُوحِىَ الىّ ولم یُوحَ الیه شیئٌ» 234 كه ادّعاى دروغین وحى را دروغ بستن به خداوند شمرده است.234) انعام،93 .
پیامها
بزرگترین ظلم، ظلم فرهنگى، اعتقادى وتحریف آیات است. «من اظلم» هرچه شخصیّت بزرگتر باشد، افترا بر او خطرناكتر است. «اظلم ممّن افترى على اللَّه»
دینتراش ودینساز، با كافر در یك ردیف هستند. «افترى، كذّب»
بدعت، جرم است. «المجرمون»
مبلّغ دینى اگر تفكّرات خود را به اسم دین بگوید، سزاوار تعبیراتى همچون «اظلم»، «لایفلح» و «مجرم» است.